Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς

Η μέρα «χωρίς εμάς» έγινε γιορτή πολιτισμών

2010-03-07T03:15:00.000-08:00

Η φετινή 1η Μαρτίου θα πρέπει να καταγραφεί ως η μέρα που θριάμβευσε ο διαδικτυακός ακτιβισμός, αποδεικνύοντας, έτσι, με τον πιο εμφανή τρόπο, πως όταν τα social media χρησιμοποιούνται σωστά και δίχως τις υπερβολές που τα ίδια συνήθως δημιουργούν και αναπαράγουν, μπορούν να αποδειχτούν ισχυροί σύμμαχοι της κοινωνίας των πολιτών.

Μια πρωτοβουλία στο facebook, αυτή της «Πρώτης Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς», πήρε τη μορφή πανευρωπαϊκής διαμαρτυρίας και προκάλεσε αρκετές συζητήσεις.

Στην Ελλάδα, λόγω των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών που επικρατούν, δεν καλέσαμε τους μετανάστες και τους Έλληνες που τους υποστηρίζουν σε απεργίες, πορείες και διαδηλώσεις, που πιθανότατα θα χρησιμοποιούνταν από τους καλοθελητές ως ένα ακόμη «επιχείρημα» στη συντηρητική και ξενοφοβική τους ρητορεία.

Η οργανωτές της πρωτοβουλίας κάναμε αυτά που καθορίσαμε από την αρχή: μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Οι μετανάστες στην Ελλάδα - Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία» και μια βραδιά πολυπολιτισμικής συνύπαρξης στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι.

Η συζήτηση ανέδειξε αρκετά θέματα και εξελίχθηκε σε μια πολύ γόνιμη κουβέντα με ζωηρό ενδιαφέρον. Οι παρευρισκόμενοι, ομιλητές και κοινό, επικρότησαν την πρωτοβουλία, αναφέρθηκαν σε θέματα επικαιρότητας που αφορούν τόσο τους μετανάστες όσο και την ευρύτερη κοινωνία, έκαναν αρκετές προτάσεις και παρατηρήσεις.

Το βράδυ, το κέντρο του ενδιαφέροντος μεταφέρθηκε στο Γκάζι, όπου η διασκέδαση περιλάμβανε συγκροτήματα μεταναστών και Ελλήνων νέων καλλιτεχνών και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θεατρικό δρώμενο από το 10ο Λύκειο Πειραιά. Ξεναγήθηκαν στους χώρους της αίθουσας “Καβάφη”, όπου απήλαυσαν εκθέσεις ζωγραφικής από μετανάστες και Έλληνες.

Στοιχεία για την επίδραση της αποχής των μεταναστών από τις οικονομικές συναλλαγές δεν γίνεται να υπάρχουν. Αν κρίνουμε, όμως, από τα μηνύματα που πήραμε απ’ όλη την Ελλάδα, το μήνυμα πέρασε, και με το παραπάνω. Οι μετανάστες, «διά της απουσίας τους, προσπάθησαν να κάνουν ορατή την παρουσία τους». Σε πολλές περιοχές της χώρας, οι μετανάστες αυτοβούλως δεν πήγαν στις δουλειές τους, ή δεν αγόρασαν τίποτα, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση της πρωτοβουλίας.

Θα ήταν, ωστόσο, παράλειψη αν δεν αναφερόμασταν στην ένθερμη υποστήριξη των Ελλήνων ακτιβιστών και των προοδευτικών πολιτών. Τα media, επίσης, κάλυψαν με πολύ θετικό πνεύμα το γεγονός και συνεισφέρανε στο να μην προκληθεί η παραμικρή παρεξήγηση, σκοπός που για τους διοργανωτές είχε μπει από την αρχή σε πρώτη προτεραιότητα.

Η δήλωση δε της υφυπουργού Εσωτερικών Θεοδώρας Τζάκρη για την ημέρα αυτή είναι επίσης ένα δείγμα ότι η πολιτεία έλαβε το μήνυμα και δεν κώφευσε.

Στην Ιταλία η μέρα εξελίχθηκε με αποχή από την εργασία, καθιστικές διαμαρτυρίες και συμμετοχή σε διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα περίπου 300.000 ατόμων! Η κεντρική πορεία πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη, με ομιλίες και αντιρατσιστική συναυλία στην κεντρική πλατεία πιάτσα Βιτόριο. Στο Μιλάνο, κρατώντας τρία μεγάλα κίτρινα πανό, οι συμμετέχοντες ζήτησαν «άδεια παραμονής για όλους και πιο γρήγορους ρυθμούς για την ανανέωσή της» και «να κλείσουν τα κέντρα προσωρινής φιλοξενίας μεταναστών» υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι «η μετανάστευση δεν πρέπει να θεωρείται αδίκημα».

Οι αλλοδαποί εργαζόμενοι παράγουν το 9,8% του ιταλικού ΑΕΠ, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 122 δισ. ευρώ. Η ένωση αγροτών «Κολντιρέτι» κάνει γνωστό ότι «χωρίς τη συμβολή των μεταναστών δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί η παραγωγή γνωστών ιταλικών κρασιών και του τυριού Parmigiano (παρμεζάνα), ενώ η καλλιέργεια των φημισμένων μήλων της βόρειας περιοχής Τρεντίνο θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα».

Σε περισσότερες από εξήντα ιταλικές πόλεις, εξάλλου, οι μετανάστες που στήριξαν την πρωτοβουλία ελευθέρωσαν στον ουρανό κίτρινα μπαλόνια, ζητώντας μεγαλύτερη προσοχή και ευαισθησία προς τις βασικές τους ανάγκες και απαιτήσεις.

Σχεδόν τα ίδια και στη Γαλλία. Σε πολλές πόλεις της χώρας, όπως και στο Παρίσι, οι μετανάστες και οι αντιρατσιστικές οργανώσεις βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν ειρηνικά, διατρανώνοντας την απαίτησή τους για περισσότερο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων. Αξίζει να σημειωθεί πως οι οργανωτές κάλεσαν τον πρόεδρο Σαρκοζί να κατέβει και εκείνος σε απεργία, όντας και ο ίδιος παιδί μεταναστών...

Όλοι, πάντως, στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία, όπου ξεδιπλώθηκε η “1η Μαρτίου - 24 ώρες χωρίς εμάς”, ανανέωσαν το ραντεβού τους για το καλοκαίρι, οπότε θα καθοριστεί, σε συνάντηση όλων των πρωτοβουλιών, κοινή ατζέντα δράσης για την 1η Μαρτίου 2011.

Πηγή: Η Αυγή της Κυριακής

«Οι Μετανάστες στην Ελλάδα - Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία»

2010-03-03T01:01:00.000-08:00

Πραγματοποιήθηκε, τη Δευτέρα 1 Μαρτίου, με πρωτοβουλία της «Πρώτης Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς» ανοιχτή συζήτηση στο ΙΑΝΟ με θέμα :

«Οι Μετανάστες στην Ελλάδα - Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία»

Δημοσιογράφοι και πολίτες παρακολούθησαν με έντονο ενδιαφέρον τις ομιλίες των Στέλλα Πρωτονοταρίου – Δασκάλα, Δημήτρη Χριστόπουλου - Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Πάσχου Μανδραβέλη – Δημοσιογράφος της Καθημερινής , MC Yinka – Μουσικός, Ιωάννα Κούρτοβικ – Δικηγόρος, Ανδρέα Τάκη – Γεν. Γραμμ. Μεταναστευτικής Πολιτικής, Νίκου Φίλη - Διευθυντής της εφημερίδας ΑΥΓΗ και του Βασίλη Χρονόπουλου- Νομικός. Τους απεύθυναν ερωτήσεις και συνδιαμόρφωσαν μια ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα ανταλλαγής θέσεων και απόψεων.

Τη συζήτηση άνοιξε ο δημοσιογράφος Niko Ago, δημιουργός της πρωτοβουλίας «Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς» στην Ελλάδα, μετανάστης και ο ίδιος. Αναφερόμενος στη συγκεκριμένη μέρα που φιλοξενεί κινήσεις υπέρ μεταναστών σε Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία και Βέλγιο, ο Niko τόνισε πως "το σημερινό κάλεσμα σε αποχή από κάθε οικονομική συναλλαγή και κατανάλωση, έχει ως σκοπό να στείλει ένα ειρηνικό μήνυμα που μέσα από την απουσία των μεταναστών να συμβολίζει τη σημασία της παρουσίας τους. Δεν είναι πρόθεση μας να προσθέσουμε προβλήματα στην κοινωνία, αλλά να κάνουμε μια συμβολική κίνηση συνύπαρξης".

Αμέσως μετά το λόγο πήρε η Στέλλα Πρωτονοταρίου, «η δασκάλα με Δ κεφαλαίο», που κατηγορήθηκε και μετέπειτα αθωώθηκε για την εκπαιδευτική πολιτική που εφάρμοσε στο 132ο δημοτικό Γκράβας. "Η δομή της κοινωνίας - είπε- πλέον έχει αλλάξει, έχουμε μια πολυπολιτισμική κοινωνία και το εκπαιδευτικό μας σύστημα πρέπει να ανταποκρίνεται σε αυτή. Πολιτικές όπως αυτές του σχολείου της Γκράβας που μάχονται την περιθωριοποίηση των παιδιών, ευνοούν την ενσωμάτωση των ιδίων αλλά και των γονιών τους και συνυφαίνουν μια πολιτισμική συνύπαρξη, φαίνεται σήμερα να είναι αναγκαίες αλλά και όπως υπογράμμισε η κα Πρωτονοταρίου, να γίνουν προτεραιότητα του υπουργείου Παιδείας" .

Ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, επισήμανε τη σχέση που υπάρχει μεταξύ μετανάστευσης και ανάγκης για εργατικά χέρια. Όπως είπε, «όσο υπάρχουν δουλειές, θα έρχονται μετανάστες και η ίδια η αγορά είναι αυτή που ορίζει τα επίπεδα της μετανάστευσης". Έθεσε όμως και τον προβληματισμό του τι γίνεται όταν πια δεν τους χρειαζόμαστε, «τους απολύουμε και από τη χώρα;. Στην αλληλουχία των σκέψεων, ο παραπάνω προβληματισμός οδηγεί στην ανάγκη ουσιαστικής κρατικής παρέμβασης και υιοθέτησης αποτελεσματικής εργατικής νομοθεσίας".

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, αναφέρθηκε σε μια σειρά αντιλήψεων που αν και κυρίαρχες στη σημερινή κοινωνία, στην ουσία αποτελούν παρανοήσεις. Χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στη σύνδεση μετανάστευσης και φτώχειας, "μια πολύ λάθος αντίληψη, όπως είπε, καθώς η μετανάστευση ουσιαστικά συνδέεται με την ανάπτυξη και όχι με τη φτώχεια. Άλλη επικρατούσα αντίληψη είναι ότι οι μετανάστες έρχονται εδώ για να ριζώσουν, ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν ήθελε να αφήσει την πατρίδα του και όλοι επιθυμούν να επιστρέψουν σε αυτή. Απαραίτητη ανάγκη σήμερα, - τόνισε-είναι η αντιμετώπιση του νομικού κενού που αφορά στη μετανάστευση και η καταγραφή των μεταναστών».

Ο MC Yinka, μουσικός και παιδί "2ης γενιάς μεταναστών" περιέγραψε την ιστορία της οικογένειας του, το πώς βρέθηκαν οι γονείς του στην Ελλάδα, την εμπειρία του τις πρώτες μέρες του σχολείου όπου αντιμετωπιζόταν ως διαφορετικός. Σημείωσε ότι "τα παιδιά 2ης γενιάς έφεραν την ελληνική γλώσσα και κουλτούρα ακόμα και μέσα στα ίδια τους τα σπίτια", και είπε πως "το νομοσχέδιο για τη μετανάστευση, απλά θα τους δώσει τα πολιτικά δικαιώματα που δικαιούνται" και έκλεισε λέγοντας ότι «κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας πει αν είμαστε Έλληνες ή όχι, εμείς ξέρουμε ότι είμαστε».

Η δικηγόρος Ιωάννα Κούρτοβικ ,ενημέρωσε τον κόσμο για τη μεταφορά των καταυλισμών της Πάτρας στην Ηγουμενίτσα και περιέγραψε πως βιώνεται σήμερα η κατάσταση εκεί. Στάθηκε πολύ στο πώς χρησιμοποιούμε σήμερα τους μετανάστες, πώς τους μετατρέπουμε σε εργαλεία ευημερίας και «μας είναι χρήσιμοι εφόσον παραμένουν μετανάστες, με αυτό το ρόλο μόνο και με συγκεκριμένα μεροκάματα». Στην συνέχεια μοιράστηκε με το κοινό το όνειρο της για μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει καμία Παγανή και «οι διαφορές μας θα απελευθερώσουν τις δυναμικές της εξέλιξης».

Ο Γεν. Γραμμ. Μεταναστευτικής Πολιτικής, Ανδρέας Τάκης, εντόπισε την κοινή συνισταμένη μεταξύ της «Πρώτης Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς» και του νέου νομοσχεδίου, στην αντίληψη του μετανάστη ως «κομμάτι ζωτικής σημασίας για κάθε πτυχή του ελληνικού πληθυσμού». Όπως είπε "πρέπει όλοι μας να αντιληφθούμε ότι το νομοσχέδιο μας αφορά όλους και ότι η πατρίδα μας διεκδικεί πλέον μηχανισμούς συμπερίληψης των μεταναστών». Ο κ.Τάκης έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι "πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε πολλές παγιωμένες πτυχές της μετανάστευσης, όπως για παράδειγμα την θεώρηση πολλών ως παρανόμων μετά από χρόνια νόμιμης παραμονής, αλλά και το πώς δεν μας είναι πια χρήσιμοι μετά το πέρας των έργων στα οποία τους απασχολούμε".
Ο Νίκος Φίλης, δ/ντης της εφημερίδας Αυγή έκανε έναν σαφή συσχετισμό μεταξύ της οικονομικής κρίσης και της επίπτωσης της στους μετανάστες. Όπως είπε "η πληγή θα είναι μεγάλη καθώς αποτελούν φτωχότερες οικονομικές τάξεις, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζονται πολιτική υποστήριξη ώστε να μπορέσουν να αμυνθούν". Τόνισε επίσης ότι "οι ευκαιρίες νομιμοποίησης και ένταξης πρέπει να είναι συνεχείς και όχι περιστασιακές".

Ο Βασίλης Χρονόπουλος από το Διαβατήριο έκλεισε τις ομιλίες με μια ενδιαφέρουσα αναφορά στο πως βίωσε ο ίδιος ως παιδί τις μετακινήσεις της οικογένειας του από τη μια πόλη στης Ελλάδας στην άλλη και πως θεωρήθηκε ξένος στις διάφορες πόλεις που βρέθηκε, αν και υπήκοος αυτής της χώρας. Τελικά όπως είπε, «είμαστε όλοι μετανάστες, είμαστε όλοι ντόπιοι, είμαστε όλοι πολίτες».

Ακλούθησε συζήτηση με ερωτήσεις προς τους ομιλητές αλλά και τοποθετήσεις από το ακροατήριο όπως αυτή του Αναστάση Ιωσήφ, επίσης παιδί 2ης γενιάς, ο οποίος ανέτρεξε στα πρώτα του σχολικά χρόνια όπου το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τον βοηθούσε να ακολουθήσει την εκπαιδευτική διαδικασία και οι συμμαθητές τον αντιμετώπιζαν ως διαφορετικό. Αφού υπογράμμισε τον εναγκαλισμό και την βοήθεια που δέχτηκε αυτός και άλλοι μετανάστες από την Κιβωτό του Κόσμου και τον πάτερ Αντώνιο, έκλεισε λέγοντας «κανείς δεν μπορεί να μου πει αν είμαι ή δεν είμαι Έλληνας, στην ψυχή μου είμαι Έλληνας».

Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς: ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΘΕΑΤΡΩΝ

2010-03-02T01:05:00.000-08:00

Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς: ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΘΕΑΤΡΩΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΘΕΑΤΡΩΝ

2010-03-02T00:46:00.000-08:00

Ευχαριστούμε όλους όσους βρέθηκαν χθες μαζί μας στην Τεχνόπολη. Εδώ και στο στη σελίδα μας στο facebook ανακοινώνονται τα νουμερα όσων κέρδισαν θεατρικές προσκλήσεις και τα τηλέφωνα επικοινωνίας για κρατήσεις. Καλή διασκέδαση και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα θέατρα που μας στήριξαν σε αυτή την πρωτοβουλία.

13.911 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ BIOS - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 1984 (ΜΕΧΡΙ 28/3) ΤΗΛ 2103425335

13.946 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ BIOS - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ 1984 (ΜΕΧΡΙ 28/3) ΤΗΛ 2103425335

13.806 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ BIOS - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΙΩΠΗ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΚΟΥΕΙ (ΜΕΧΡΙ 28/3) ΤΗΛ 2103425335

13.812 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ BIOS - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΙΩΠΗ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΚΟΥΕΙ (ΜΕΧΡΙ 28/3) ΤΗΛ 2103425335

13.880 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ (ΣΤΙΣ 5/3 ΣΤΙΣ 21.15) ΤΗΛ 2106926831 (ΤΗΛΕΦΩΝΕΙΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 4/3)

13.947 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ (ΣΤΙΣ 5/3 ΣΤΙΣ 21.15) ΤΗΛ 2106926831 (ΤΗΛΕΦΩΝΕΙΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 4/3)

13.892 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ (ΣΤΙΣ 5/3 ΣΤΙΣ 21.15) ΤΗΛ 2106926831 (ΤΗΛΕΦΩΝΕΙΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 4/3)

13.951 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ (ΣΤΙΣ 5/3 ΣΤΙΣ 21.15) ΤΗΛ 2106926831 (ΤΗΛΕΦΩΝΕΙΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 4/3)

13.885 ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ (ΣΤΙΣ 5/3 ΣΤΙΣ 21.15) ΤΗΛ 2106926831 (ΤΗΛΕΦΩΝΕΙΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 4/3)

13.811, 13.847, 13.875, 13.893, 13.906, 13.950, 13.953, 13.957, 13.963, 13.964 ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΙΣΙΝΑ ΟΧΙ ΝΕΡΟ (ΓΙΑ ΤΙΣ 7/3) ΤΗΛ 6938129203

13.759,13.767, 13.772, 13.776, 13.798, 13.799, 13.844, 13.870, 13.879, 13.910 ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ - ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΙΣΙΝΑ ΟΧΙ ΝΕΡΟ (ΓΙΑ ΤΙΣ 10/3) ΤΗΛ 6938129203

Εκδήλωση στην Τεχνόπολη απο την "Πρώτη Μαρτίου 2010 - 24 ώρες χωρίς εμάς"

2010-02-28T09:52:00.000-08:00

Η πρωτοβουλία «Πρώτη Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς», με κεντρικό μήνυμα «Την πρώτη Μαρτίου δεν ξοδεύουμε ούτε ένα ευρώ, για 24 ώρες δεν κάνουμε καμία αγορά», σας καλεί να μας ακολουθήσετε και μέσω της αποχής μας από κάθε οικονομική κατανάλωση να δείξουμε τη συμπαράσταση μας σε όσους γίνονται θύματα ρατσισμού και ξενοφοβίας.
Την πρώτη Μαρτίου αντιτάσσουμε το «μαζί» στο «εμείς» και «εκείνοι» και συναντιόμαστε όλοι μαζί σε μια γιορτή διαπολιτιστικής συνύπαρξης λαών, στην Τεχνόπολη του ΓΚΑΖΙ στην οδό Πειραιώς 100, παρέα με:

- Την Έκθεση φωτογραφίας “Les étrangers” του Παναγιώτη Μοσχανδρέου με φωτογραφίες ανθρώπων που κάποιοι αποκαλούν "ξένους" (η έκθεση πραγματοποιήθηκε με την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες).

- Την έκθεση ζωγραφιών και κειμένων μεταναστών και Ελλήνων μαθητών.

- Τη θεατρική παράσταση για τη μετανάστευση από το 10ο Λύκειο Πειραιά.

- Capoeira show (βραζιλιάνικη μουσικο-χορευτική πολεμική τέχνη) από τη σχολή Abada Athens, με τους Graduado Muralha, Gavera κ.α.

- Live Performance από τους Active Member, MC Yinka, Bασίλη Γάκη, Στέλιου Κάτσαρη και

- dj sets από τους Akylla, Patrick και SeouJorges.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων θα κληρωθούν προσκλήσεις θεατρικών παραστάσεων.

Σας περιμένουμε όλους!

«Οι Μετανάστες στην Ελλάδα - Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία»

2010-02-28T09:43:00.000-08:00

Η πρωτοβουλία «Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς» στο πλαίσιο των προγραμματισμένων εκδηλώσεων της 1ης Μαρτίου 2010, σας καλεί να παραυρεθείτε στην ανοιχτή συζήτηση με θέμα :

«Οι Μετανάστες στην Ελλάδα - Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία»

Θα μιλήσουν οι :

- Στέλλα Πρωτονοταρίου – Διευθύντρια του 132 ου Δημοτικού Σχολείο Αθηνών

- Δημήτρης Χριστόπουλος - Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

- Πάσχος Μανδραβέλης – Δημοσιογράφος

- MC Yinka – Μουσικός

- Ιωάννα Κούρτοβικ – Δικηγόρος

- Ανδρέας Τάκης – Γεν. Γραμμ. Μεταναστευτικής Πολιτικής

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι :

- Νίκος Φίλης – Διευθυντής εφημερίδας ΑΥΓΗ

- Βασίλης Χρονόπουλος – Νομικός, Διευθυντής περιοδικού «Διαβατήριο»

Συντονίζει ο δημοσιογράφος Niko Ago

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

24 ώρες “χωρίς μετανάστες” …στο ταμείο!

2010-02-28T05:01:00.000-08:00

Αν κάποιος μου έλεγε, στα μέσα Ιανουαρίου, όταν δημιούργησα στο Facebook την ομάδα «1η Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς», ότι σήμερα, 45 μέρες μετά, θα έχουμε γίνει περίπου 6.000 μέλη, ότι για την πρωτοβουλία αυτή θα μιλάει τόσος κόσμος και θα γίνει τόσος θόρυβος, το λιγότερο που θα του έλεγα είναι πως δεν ξέρει από διαδικτυακό ακτιβισμό. Έχω δημιουργήσει και άλλες ομάδες στον συγκεκριμένο ηλεκτρονικό κόμβο. Με περιεχόμενο που έχει αγκαλιαστεί από πολύ κόσμο, αλλά που έχει μείνει πάντα αυστηρά στο πλαίσιο του Διαδικτύου. Τούτη τη φόρα τα πράγματα εξελίχθησαν εντελώς διαφορετικά.
Αλλά, αλήθεια, γιατί «1η Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς»; Και χωρίς ποιους εμάς; Όταν, το 2006, οι μεταναστευτικές οργανώσεις στις ΗΠΑ κατάφεραν να κινητοποιήσουν πάρα πολλούς μετανάστες, αλλά και Αμερικανούς προοδευτικούς πολίτες, κηρύσσοντας την «ημέρα χωρίς τον Λατινοαμερικανό σας», παρέλυσαν την αγορά αρκετών μεγαλουπόλεων της υπερδύναμης. Από τότε, κάτι αντίστοιχο δεν έγινε πουθενά στον κόσμο.

Ώσπου φτάσαμε στον Σεπτέμβριο του 2009, που ο Μπρις Ορτεφέ, υπουργός Μετανάστευσης της Γαλλίας, είπε «αστειευόμενος» πως «ένας Άραβας είναι καλός αλλά πολλοί Άραβες μαζί δεν είναι», σε αλγερινής καταγωγής νεαρό, μέλος του κόμματός του, κατά τη διάρκεια συνάντησής του με νεολαίους. Το βίντεο με την ομιλία του υπουργού αναρτήθηκε την ίδια ημέρα στο Διαδίκτυο και ο Τύπος το ανέδειξε ως μείζον σκάνδαλο με σοβαρές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Ο θόρυβος που προκλήθηκε αναμενόμενος και αμέσως οι μεταναστευτικές οργανώσεις, μαζί με πολλούς Γάλλους δημοκρατικούς πολίτες, αντέδρασαν στην προσβολή του υπουργού.Αλλά δεν σταμάτησαν στις αντιδράσεις.
Αποφάσισαν να οργανώσουν κάτι αντίστοιχο με εκείνο των Αμερικανών το 2006. Ομάδα ακτιβιστών ανέλαβε την υλοποίηση και την προώθηση της ιδέας μέσω του Διαδικτύου. Επέλεξαν την 1η Μαρτίου, την ημερομηνία που το 2005 τέθηκε σε εφαρμογή στη Γαλλία ο «κώδικας εισόδου», που καθορίζει ποιος μετανάστης θα παραμείνει και ποιος θα απελαθεί με βάση τις γνώσεις του, τις δεξιότητές του ή τη… σωματική του διάπλαση!

Γρήγορα το κίνημα πέρασε στην Ιταλία. Και εκεί τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι στη Γαλλία. Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, που έχει ενσωματώσει στους κόλπους της τους νεοφασίστες της Λίγκας του Βορρά, κάνει τα πάντα για να μετατρέψει σε κόλαση τη ζωή των μεταναστών. Και τι δεν έχει σκαρφιστεί! Σε μια χώρα με 4,5 εκατομμύρια νόμιμους μετανάστες και που καθημερινά φτάνουν και άλλοι από διάφορες όμορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, η φασιστική δράση έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της και είναι λογικό να υπάρχει και έντονη αντίδραση απέναντι στις φασιστικές συμπεριφορές.

Μετά τα γεγονότα του Ροσάρνο, όπου τα αφεντικά της Ντρανγκέτα πυροδότησαν την εξέγερση, τόσο μεταξύ των μαύρων εργατών, όσο και μεταξύ των Ιταλών πολιτών, και τα περασμένα Χριστούγεννα, όπου σε δυο δήμους που ελέγχονται από τη “Λίγκα του Βορρά”, με το σύνθημα “Λευκά Χριστούγεννα”, η αστυνομία πραγματοποιούσε εφόδους σε σπίτια μεταναστών και οδήγησε περίπου 4.000 -που βρίσκονταν χωρίς χαρτιά- στη φυλακή και οι μετανάστες της Ιταλίας πάντα σε σύμπραξη με Ιταλούς προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες, αγκάλιασαν και οργανώνουν τη δίκη τους «1η Μαρτίου – 24 ώρες χωρίς εμάς».

«Με τον νέο νόμο κατά της λαθρομετανάστευσης, οι μετανάστες κινδυνεύουν, εάν χάσουν τη δουλειά τους, να πάνε φυλακή ή να απελαθούν. Όλα γίνονται για να δημιουργηθεί ένα προμελετημένο αίσθημα ξενοφοβίας. Το γεγονός ότι αντίστοιχα προβλήματα παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες καθιστά το θέμα πανευρωπαϊκό. Η κίνηση βάζει σε πρωταγωνιστικό ρόλο τους μετανάστες και τα δικαιώματά τους”, μας είπε η εκπρόσωπος της κίνησης από την Ιταλία Νταϊμαρέλι Κιντέρο Ταμπερέλ που την καλέσαμε την εβδομάδα που πέρασε, μαζί με τους εκπροσώπους της αντίστοιχης κίνησης από τη Γαλλία, την Peggy Derder και τον αλγερινής καταγωγής Dendoune Nadir, παιδί μεταναστών, δημοσιογράφο και συγγραφέα, οι οποίοι και μας μετέφεραν τις εμπειρίες τους, τον παλμό των δικών τους πρωτοβουλιών αλλά και τη συμπαράστασή τους.

Και έπειτα εμείς εδώ, στην Ελλάδα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, από την ημέρα δημιουργίας της ομάδας, εκατοντάδες άτομα έγιναν μέλη και σε ελάχιστο χρόνο είχαμε ξεπεράσει τους χίλιους. Το επόμενο βήμα ήταν η δημιουργία μιας οργανωτικής ομάδας, που θα κάνει πράξη αυτό που αρχικά φαινόταν απλώς ως μια άλλη προσπάθεια «διαδικτυακού ακτιβισμού». Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα. Ο Αντώνης, ο Αχιλλέας, η Μαργαρίτα, η Δάφνη, ο Κοσμάς, η Σπυριδούλα, ο Στράτος, ο Γιώργος και ο Ιάσονας ήταν οι πρώτοι ανάμεσα σε πολλά άλλα παιδιά που έσπευσαν να δηλώσουν τη συμμετοχή σε αυτήν.

Η αυριανή ημέρα δεν είναι η μέρα που θα… ανατραπεί το σύστημα! Ούτε και θα αλλάξουν τα πράγματα με μιας και θα παραλύσει το εμπόριο. Ούτε φυσικά και θα υπάρξει η παραμικρή αντιπαράθεση των μεταναστών με την κοινωνία. Αυτό είναι κατανοητό απ’ όλους. Οι μετανάστες και οι δημοκρατικοί πολίτες έχουν, όμως, ένα καθήκον: Να δείξουν με τη μαζική και εκκωφαντική τους «απουσία» την έντονη παρουσία τους στο ελληνικό -και όχι μόνο- γίγνεσθαι. Να δείξουν ότι δεν είναι καταναλωτικά όντα, αλλά ισότιμα και ενεργά μέλη μιας ανοιχτής και δημοκρατικής κοινωνίας, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, που οραματίζονται ένα κοινό και ειρηνικό μέλλον, γι’ αυτούς και τα παιδιά τους.

Η μη συμμετοχή σε κανενός είδους οικονομική συναλλαγή, η άρνηση να ξοδέψουμε έστω και για 24 ώρες οποιοδήποτε χρηματικό ποσό, όπως θα συμβεί στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, ως μια απολύτως νόμιμη και πολιτισμένη πράξη, μπορεί να δώσει το στίγμα.

Απο την Αυγή της Κυριακής

Τί είν' η πατρίδα μου;

2010-02-26T03:59:00.000-08:00

Ο Ταρσέμ από την Ινδία απαντάει στην ερώτηση στην Athens Voice

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010, δεν αγοράζω τίποτα, δεν πληρώνω κανένα λογαριασμό!

2010-02-26T02:09:00.000-08:00

Δεν αγοράζω τίποτα, δεν πληρώνω κανέναν λογαριασμό την πρώτη Μαρτίου

2010-02-25T05:01:00.000-08:00

Την Πρώτη Μαρτίου 2010, εκατομμύρια μετανάστες αλλά και γηγενείς δημοκρατικοί πολίτες της Ελλάδας, Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, αλλά και στη Γερμανία και το Βέλγιο, αντιστέκονται στα μηνύματα ξενοφοβίας και ρατσισμού και αντιδρούν στον αποκλεισμό μεταναστών που ειρηνικά ζουν και εργάζονται, καλώντας μας σε αποχή από κάθε οικονομική συναλλαγή.

Κεντρικό σύνθημα της ημέρας είναι:

Δεν ξοδεύουμε ούτε ένα ευρώ για 24 ώρες, καμία αγορά την Πρώτη Μαρτίου !!!

Και οι Έλληνες ήταν κάποτε ξένοι κάπου αλλού

2010-02-22T00:34:00.000-08:00

«Διακύβευμα της εποχής μας» χαρακτήρισε ο Πρόεδρος την ένταξη των νόμιμων μεταναστών «στη διαδικασία της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, σε μια σύγχρονη εκπαίδευση, που θα συνοδεύεται από πολιτικές αναγνώρισης και συμμετοχής». Μιλώντας στο δείπνο που του παρέθεσε στα Ιωάννινα ο δήμαρχος Ιωαννιτών Νικόλαος Γκόντας, ο Κάρολος Παπούλιας υπογράμμισε ότι η πλήρης εφαρμογή της αρχής της ισονομίας και ισοπολιτείας, ο σεβασμός στο κράτος δικαίου, που προβλέπει δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκεύματος αποτελεί «στοιχείο ωριμότητας και βαθιά δημοκρατικής παιδείας . Ας μην ξεχνάμε ότι δικοί μας άνθρωποι και συμπατριώτες ήταν κάποτε ξένοι κάπου αλλού».

Ο Κ. Παπούλιας αναφέρθηκε και στους Έλληνες μετανάστες τα δύσκολα χρόνια και κυρίως τους Ηπειρώτες που κατά χιλιάδες σαν μετανάστες αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή εκτός Ελλάδας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σήμερα η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Η αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης αποτελεί πρόκληση για ολόκληρη την Ευρώπη. Η Ήπειρος ήταν για πολλά χρόνια η «ξεχασμένη Ελλάδα». Οι άνθρωποί της έζησαν δύσκολες στιγμές και επώδυνες εμπειρίες».

«Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες ανάγκασαν πολλούς συμπατριώτες μας να αναζητήσουν διέξοδο στη μετανάστευση» συνέχισε, για να καταλήξει λέγοντας ότι «οι περισσότεροι Έλληνες έχουν παραστάσεις και βιώματα, είτε έμμεσα είτε άμεσα, από μετανάστες. Από δικούς τους ανθρώπους που αναζήτησαν μια θέση στον ήλιο μακριά από την πατρίδα. Και συνάντησαν αντιξοότητες: Στη δουλειά, στη ζωή, στη στέγαση, στην κοινωνική ένταξη. Κι όμως, οι Έλληνες της διασποράς τα κατάφεραν, κάνοντας μας, εδώ στο μητροπολιτικό κέντρο, όλους περήφανους».

Πηγή : Ανταποκριτής

Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας σήμερα;

2010-02-21T02:03:00.000-08:00

Του Πάνου Τριγάζη*

«Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας σήμερα; Σημαίνει να έχεις Έλληνες γονείς; Μπορείς να έχεις δύο χώρες, που τις αισθάνεσαι δικές σου; Μπορείς να αισθάνεσαι ταυτόχρονα Έλληνας και Αλβανός, Έλληνας και Ουκρανός, Έλληνας και Βούλγαρος;». Τα ερωτήματα αυτά είχαν τεθεί από μαθήτρια του 1ου Γυμνασίου Βύρωνα, παιδί Αλβανών μεταναστών, στη διάρκεια ομιλίας της σε εκδήλωση του σχολείου της το 2008 για την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, όπου τον πρώτο ρόλο είχαν 18 μαθητές, μεταξύ των οποίων 9 παιδιά μεταναστών.

Η πρόκληση για τη χώρα μας, είχε πει κλείνοντας την ομιλία της η 15χρονη μαθήτρια, είναι «να αναγνωρίσουμε τη δική μας εσωτερική πολυμορφία και να διαμορφώσουμε όλοι μαζί – γηγενείς, μετανάστες και παιδιά μεταναστών – μια νέα εθνική συνείδηση στην οποία να καθρεφτίζεται η πολιτισμική διαφορετικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά και η πίστη στην Πατρίδα και στο Σύνταγμα».

Θυμήθηκα την εκδήλωση αυτή – όπου θερμό μήνυμα είχε στείλει και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος – πολλές φορές τις τελευταίες εβδομάδες, που κάποιοι πολιτικοί μας διακινούν απίθανες απόψεις περί δικαιωμάτων των μεταναστών και ιθαγένειας. Απόψεις ξενοφοβικές και ψευτοπατριωτικές, τις οποίες υπερακόντισαν και ορισμένοι κληρικοί, όπως ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο Πειραιώς Σεραφείμ και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, με απειλές του τύπου «θα μαυρίσει ο τόπος» και επικλήσεις κινδύνων για «την καθαρότητα της φυλής μας», ξεχνώντας τη ρήση του Απόστολου Παύλου «ουκ ενι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ενι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ».

Περί ιθαγένειας

Και τι δεν λένε οι ακροδεξιοί αυτοί πολιτικοί και τα φερέφωνά τους. Προβάλλουν μια εντελώς αναχρονιστική αντίληψη για την ιθαγένεια και την απόκτησή της. Αρνούνται την ιθαγένεια για ανθρώπους που γεννήθηκαν εδώ και δεν ξέρουν άλλη πατρίδα από την Ελλάδα. Θέλουν να αγνοούν ότι από το 1998 ο Συνήγορος του Πολίτη χαρακτήριζε «πηγή αρκετών προβλημάτων» την «εμμονή του ελληνικού δικαίου της ιθαγένειας στη λεγόμενη αρχή του αίματος».

Υποστηρίζουν ότι η ιθαγένεια δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, ενώ «καθένας έχει το δικαίωμα της ιθαγένειας» λέει η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο άρθρο 15. Κατά την άποψη τους, «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι», κάτι που, αν ίσχυε, θα είχε τραγελαφικές συνέπειες. Μεταξύ άλλων, θα καθιστούσε αδιανόητη την έννοια της διπλής ιθαγένειας. Δεν το χωράει ο νους τους ότι ένας Έλληνας πολίτης μπορεί να έχει πολλές ταυτότητες: να είναι Έλληνας Χριστιανός, Ορθόδοξος αλλά και Καθολικός και Προτεστάντης, Έλληνας Μουσουλμάνος, Έλληνας Εβραίος, καθώς και Έλληνας μη θρησκευόμενος. Δεν δείχνουν καμιά εμπιστοσύνη στην ικανότητα της ελληνικής κοινωνίας να εντάξει τους μετανάστες.

Δεν θέλουν να αποδεχθούν οι εθνοκάπηλοι ότι δεν υπάρχουν εθνικά «καθαρά» κράτη πουθενά στον κόσμο. Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ «τα 2/3 των χωρών περιλαμβάνουν τουλάχιστον μια σημαντική μειονότητα που αναλογεί στο 10% των πληθυσμών τους» (Human Development Report 2004). Η Ελλάδα δεν είναι μεταξύ των χωρών αυτών και ακόμα λιγότερο πρέπει να φοβάται. Και σε κάθε περίπτωση είναι λάθος να συγχέονται οι μετανάστες με τις εθνικές μειονότητες, που συγκροτούνται από γηγενείς πληθυσμούς και έχουν προκύψει από εξελίξεις με μεγάλο ιστορικό βάθος.

«Υπερπατριώτες»

Εμφανίζονται, όμως, και σαν υπερπατριώτες οι κήρυκες της ξενοφοβίας και του ρατσισμού στη χώρα μας, μιλώντας στο όνομα του εθνικού συμφέροντος και των ελληνικών παραδόσεων. Όμως, ούτε το εθνικό συμφέρον υπηρετούν οι δυνάμεις αυτές (άλλωστε υπάρχει οδυνηρή εμπειρία από το παρελθόν), ούτε έχουν σχέση οι απόψεις τους με τον αληθινό πατριωτισμό. Γιατί είναι γνωστό (και όσοι έχουμε ζήσει στο εξωτερικό το ξέρουμε «από πρώτο χέρι») ότι ο παγκόσμιος θαυμασμός στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό οφείλεται στη σχέση του με πανανθρώπινες αξίες, όπως η δημοκρατία.

Αλλά και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ξεσήκωσε ένα μεγάλο κίνημα φιλελλήνων απ’ όλο τον κόσμο, οι οποίοι στο μέγιστο μέρος τους είδαν στην επανάσταση αυτή την έκφραση των ιδεών του Διαφωτισμού. Να σταθούμε μόνο στις ιδέες του Λόρδου Βύρωνα, που είχε εμπνευστεί και από τα μηνύματα του Ρήγα του Βελεστινλή, ο οποίος διακήρυσσε την αλληλεγγύη των λαών της Βαλκανικής και την ανεξιθρησκία στο υπό ίδρυση κράτος. Είναι δε πασίγνωστο ότι η Εθνική Αντίσταση του 1941-44 τραγουδούσε ότι «θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά».

Επενδύουν στον φόβο και στις κάθε λογής προκαταλήψεις το κόμμα του ΛΑΟΣ και άλλοι ακροδεξιοί. Από τις δυνάμεις αυτές η εγκληματικότητα αποδίδεται αποκλειστικά στους ξένους, ενώ αποσιωπώνται οι κοινωνικές αιτίες του προβλήματος. Στους ξένους αποδίδουν και την αύξηση της ανεργίας, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι υψηλά ποσοστά ανεργίας (8-9%) είχαμε στην Ελλάδα πριν έρθουν μαζικά οι μετανάστες στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και «βγάζοντας λάδι» το σύστημα και την κρίση του για τη σημερινή έκρηξη του προβλήματος.

Όπως, όμως, λέει ο καθηγητής του LSE Ν. Μουζέλης, «δεν είναι οι μετανάστες, αλλά οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που – σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο – οδηγούν στην υψηλή ανεργία, στην περιθωριοποίηση και την κοινωνική αποδιοργάνωση» (“Βήμα”, 29.3.2009).

Να αποκρουστούν, λοιπόν, από το ευρύτερο δυνατό προοδευτικό μέτωπο οι απόψεις αυτές και τα περί «δημοψηφίσματος» του Καρατζαφέρη, των Χρυσαυγιτών και άλλων. Απόψεις που, αν επικρατούσαν, θα έκαναν ανεπανόρθωτη ζημιά στην ίδια τη δημοκρατία αλλά και στην ήδη βαρύτατα τραυματισμένη διεθνή εικόνα της χώρας μας. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επανάπαυση ή ανοχή απέναντι στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό. Τώρα πρέπει να δυναμώσει η αντίστασή μας, πριν να είναι πολύ αργά.

*Ο Πάνος Τριγάζης είναι αντιπρόεδρος της Κίνησης Πολιτών κατά του Ρατσισμού και μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Απο την ΑΥΓΗ

Κινητοποιήσεις σήμερα για την ιθαγένεια των μεταναστών. Θα είμαστε κι εμείς εκεί!

2010-02-20T02:09:00.000-08:00

Συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία προς τη Βουλή πραγματοποιούν στις 15:00 το μεσημέρι του Σαββάτου μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές και κοινωνικές οργανώσεις, διεκδικώντας «ιθαγένεια για όλα τα παιδιά, ίσα δικαιώματα όλων των μεταναστών/τριών και άσυλο στους πρόσφυγες. Παράλληλα, στις 17:00 στο Σύνταγμα έχει διοργανωθεί μεγάλη συναυλία με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως οι Ska Bangles, Παράξενες Μέρες, Magic de Spell, Υπόγεια Ρεύματα, Γιώργος Δημητριάδης, Στάθης Δρογώσης, Lolek.

Οι διοργανωτές τονίζουν ότι οι ελπίδες των μεταναστών και των παιδιών τους αποδείχτηκαν «ψεύτικες όσον αφορά στην αναγνώριση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων που στερούνταν! Μέσα σε 1 ½ μήνα τα ψαλίδια της κυβέρνησης έκοψαν και έραψαν τόσο που η Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και όλοι οι πολέμιοι του ν/σ για την ιθαγένεια και την πολιτική συμμετοχή, αισθάνονται ικανοποιημένοι, και ζητάνε κι άλλο, κι άλλο…!!! Την ίδια ώρα οι φασιστικές οργανώσεις κλιμακώνουν με επιθέσεις όπως στην Πανόρμου και στην παλιά βουλή, κηρύσσοντας «νυν υπέρ πάντων» αγώνα κάτω από το σύνθημα «Έλληνας μόνο γεννιέσαι».

Τα αιτήματα της κινητοποίησης είναι:

• Υπηκοότητα για όλα τα παιδιά.
• Επαναφορά στη νομιμότητα των 140.000 μεταναστών που έχασαν τα χαρτιά τους τα τελευταία χρόνια. Με αυτό τον τρόπο αποκτούν τα δικαιώματα τους και τα παιδιά τους.
• Ειδική ρύθμιση για τα παιδιά που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν εδώ και δεν έχουν χαρτιά μέσω της οικογένειας τους, να μπορούν να αιτηθούν και να τους δοθεί με την ενηλικίωση τους η υπηκοότητα.
• Αυτοδίκαιη κτήση και μετά τα 18. Όχι στην αναμονή των 2 χρόνων. Όχι στην αόρατη απειλή της «δημόσιας και εθνικής ασφάλειας».
• Απόσυρση των ειδικών τεστ Γλώσσας, Πολιτικής Αγωγής και Ιστορίας, τα οποία καταγγέλλονται ακόμα και στις χώρες που εφαρμόζονται όπως στην Γερμανία.
• Απόσυρση των 3 συστατικών επιστολών
• Δραστική μείωση του παραβόλου στα 100 ευρώ.
• Απόσυρση όλων των κωλυμάτων που αφορούν πλημμελήματα ή παραβάσεις των νόμων περί αλλοδαπών καθώς της ασαφούς επικινδυνότητας περί «δημοσίας και εθνικής ασφάλειας».
• πλήρη πολιτικά δικαιώματα σε όλες τις εκλογές μετά την συμπλήρωση των 5 χρόνων νόμιμης διαμονής.

Το κείμενο είναι από το TVXS

Κατεβάζουν ρολά στην ξενοφοβία

2010-02-18T14:03:00.000-08:00

«Μας αντιμετωπίζουν σαν οικονομικό μέγεθος»

Η τωρινή κινητοποίηση της 1ης Μαρτίου αφορά έναν νόμο που πέρασε αυτή την ημερομηνία, το 2005, στη Γαλλία, σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση επιλέγει ανάλογα με τα σωματικά και άλλα προσόντα τους μετανάστες που θα παραμείνουν στη χώρα.

Ο Γάλλος εκπρόσωπος της πρωτοβουλίας Ναντίρ Ντεντούν

«Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δήλωση του υφυπουργού Εσωτερικών τον περασμένο Σεπτέμβριο, πως "ένας Αραβας είναι αποδεκτός, αλλά πολλοί Αραβες δεν είναι"» λέει στην «Ε» ο Γάλλος εκπρόσωπος της πρωτοβουλίας Ναντίρ Ντεντούν, αλγερινής καταγωγής, και συνεχίζει: «Τα τελευταία χρόνια, ο πολιτικός λόγος όλων των πολιτικών αποχρώσεων διολισθαίνει προς τον ρατσισμό, η λέξη "μετανάστης" τείνει να γίνει βρισιά, ψηφίζονται ξενόφοβοι νόμοι, ενώ τελευταία γίνεται λόγος ακόμη και για την ίδρυση υπουργείου για τη "γαλλική ταυτότητα", χωρίς κανείς να ακούει τη φωνή των μεταναστών ή να παραδέχεται την αλήθεια: ότι το φαινόμενο της μετανάστευσης είναι πολύ παλιό στη Γαλλία, η γαλλική κοινωνία είναι πολυπολιτισμική, οι πόλεις, ακόμη και το μετρό στο Παρίσι έχουν γίνει από την εργασία μεταναστών, ενώ οι μικτές οικογένειες είναι μια αποσιωπημένη πραγματικότητα.

Με αυτή την πρωτοβουλία θέλουμε να εκφράσουμε την ενόχλησή μας όταν οι μετανάστες αντιμετωπίζονται μόνον ως οικονομικό μέγεθος και όχι ως άνθρωποι με δικαιώματα, κάτι που αντιτίθεται στο βασικό ιδεώδες της γαλλικής δημοκρατίας: ισότητα, αδελφότητα, ελευθερία. Στο πλευρό μας έχουν δηλώσει ότι θα βρεθούν τα συνδικάτα, ενώ για το μεσημέρι αυτής της μέρας ετοιμάζουμε διαδηλώσεις στις διάφορες πόλεις που έχουν δηλώσει συμμετοχή στην πρωτοβουλία».

ΙΤΑΛΙΑ

«Οποιος δεν έχει δουλειά κινδυνεύει να μπει φυλακή»

Δύο μετανάστριες και δύο Ιταλίδες απαρτίζουν το συντονιστικό της αντίστοιχης πρωτοβουλίας στην Ιταλία, ενώ έχουν δηλώσει συμμετοχή κινήσεις και πολίτες από 60 περιοχές της χώρας, η εκπαιδευτική κοινότητα, συνδικάτα, πολιτικά κόμματα ακόμη και η Εκκλησία.

Η Ντάιμα Κιντέρο Τουμπερέλ, μία εξ αυτών, Κουβανή μετανάστρια από το 1995 στη γειτονική χώρα, μας μίλησε για την ανησυχητική κατάσταση στην Ιταλία, που έχει λάβει τη μορφή διωγμών: «Η κυβέρνηση έχει ψηφίσει μια σειρά από ρατσιστικούς νόμους τα τελευταία δύο χρόνια. Ετσι, όποιος μετανάστης δεν έχει δουλειά, μπορεί να βρεθεί στη φυλακή ή να απελαθεί, κι ας έχει ζήσει χρόνια στη χώρα, αφού έχει ποινικοποιηθεί η παράνομη μετανάστευση. Αυτό απειλεί τους 4,5 εκατομμύρια νόμιμους μετανάστες, αν κάποια στιγμή δεν καταφέρουν να ανανεώσουν τις άδειες παραμονής τους, καθώς τώρα με την κρίση οι δουλειές είναι δυσεύρετες.
Ακόμα, οι Αρχές έχουν δημιουργήσει έναν δωρεάν αριθμό κλήσης, στον οποίον ο καθένας μπορεί να καταδίδει μετανάστες και μόνο με την υποψία ότι είναι παράνομοι. Τα περασμένα Χριστούγεννα, σε δύο δήμους που ελέγχονται από τη "Λίγκα του Βορρά", με το σύνθημα "Λευκά Χριστούγεννα" η αστυνομία πραγματοποιούσε εφόδους σε σπίτια μεταναστών και οδήγησε περίπου 4.000 -που βρίσκονταν χωρίς χαρτιά- στη φυλακή, παρά το γεγονός ότι αυτή η απόφαση, μετά τις αντιδράσεις ακόμη και της Εκκλησίας, αποσύρθηκε.
Φέτος απαγορεύτηκε να λειτουργούν σχολεία που έχουν πάνω από 30% μεταναστόπουλα στις τάξεις τους. Ομως, υπάρχουν μικρές πόλεις όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι μετανάστες, οπότε αυτό το μέτρο είναι αδύνατον να εφαρμοστεί. Επίσης, στην Ιταλία δεν υπάρχει τζαμί, ούτε αναγνωρίζεται το Ραμαζάνι».

Η Ντάμα χαρακτηρίζει τον ξεσηκωμό στο Ροζάρνο τον περασμένο Ιανουάριο «προαναγγελθέντα θανάτο», καθώς «όλοι τον περίμεναν», και την κινητοποίηση της 1ης Μαρτίου «μια καλή ευκαιρία για να ξαναμιλήσουμε για τα χαμένα δικαιώματα των μεταναστών, γιατί όλα αυτά στην Ιταλία γίνονται μέσα στη σιωπή, αφού κανένα Μέσο δεν ασχολείται. Και το ότι τα ίδια συμβαίνουν σε Ελλάδα, Ισπανία και Γαλλία δείχνει ότι το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό και πρέπει επιτέλους ως τέτοιο να αντιμετωπιστεί».
Διαβάστε όλο το άρθρο της Ελευθεροτυπίας εδώ.
Για την προτοβουλία μας έγραψαν ακόμα και οί : Αυγή , Τα Νέα, Zougla, YRE, K.A.M. ,Presscode Network, enfo.gr, Athens Voice , Nooz.gr, ΘΕΜΑ, NewsTime.

Η πρώτη συνέντευξη τύπου της πρωτοβουλίας "Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς"

2010-02-18T07:13:00.000-08:00

Η πρωτοβουλία «Πρώτη Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς» πραγματοποίησε σήμερα 17 Φεβρουαρίου την πρώτη της Συνέντευξη Τύπου στο Σύλλογο Υπαλλήλων Τράπεζας της Ελλάδος (ΣΥΤΕ). Δημοσιογράφοι και πολίτες ενημερώθηκαν για αυτή την κίνηση πολιτών και γνωρίστηκαν με τους εκπροσώπους των αντίστοιχων κινήσεων σε Ιταλία και Γαλλία.

Αρχικά το λόγο πήρε ο Niko Ago, μέλος της ελληνικής ομάδας πρωτοβουλίας, δημοσιογράφος, μετανάστης. Αφού καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους, έκανε γνωστή τη γέννηση αυτής της πρωτοβουλίας, μιας πρωτοβουλίας που ξεκίνησε από το facebook και σε λιγότερο από μήνα συγκέντρωσε περισσότερα από 5.000 μέλη.

Η πρωτοβουλία «Πρώτη Μαρτίου 2010 – 24 ώρες χωρίς εμάς» - τόνισε - είναι μια κίνηση πολιτών που αντιστέκεται στα μηνύματα ξενοφοβίας και ρατσισμού και αντιδρά στον αποκλεισμό μεταναστών που ανεξαρτήτως που έχουν γεννηθεί ζουν και εργάζονται σε άλλες χώρες. Βασικός άξονας της κίνησης μας είναι η αποχή από κάθε οικονομική συναλλαγή την πρώτη Μαρτίου. «Πως θα ήταν η Ελλάδα χωρίς εμάς;», Χωρίς καμία αγορά ή τραπεζική συναλλαγή;

Η πρωτοβουλία μας έχει σκοπό να αποτελέσει μια φωνή που θα ακουστεί ειρηνικά σε όλη τη χώρα, θέλοντας όχι να διχάσει αλλά να ενώσει την ελληνική κοινωνία. Κλείνοντας έκανε σαφές ότι «δεν θα κατεβούμε στους δρόμους, δεν θα λάβουμε μέρος σε πορείες, μόνο θα επιχειρήσουμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας δια της απουσίας μας».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η Ιταλίδα εκπρόσωπος Daimarely Quintero Tumberell. Περιγράφοντας την κατάσταση στη χώρα της μετέφερε ένα κλίμα έντονου πολιτικού ρατσισμού. 4,5 εκατομμύρια μετανάστες κινδυνεύουν να θεωρηθούν παράνομοι γιατί νόμος του Μπερλουσκόνι, οδηγεί στο κελί όποιον μετανάστη δεν εργάζεται, ανεξαρτήτως του πόσα χρόνια ζει στη χώρα και τι δουλειές έκανε νωρίτερα. Και οι μαθητές μετανάστες όμως τους τελευταίους μήνες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα νόμο που απαγορεύει η μεταναστευτική σύνθεση των τάξεων να ξεπερνά το 30%. Κάτι το οποίο, όπως δηλώνει η Daimarely Quintero Tumberell, είναι αδύνατο.

Εντύπωση στο κοινό προκάλεσε η αναφορά της στα «Λευκά Χριστούγεννα», ένα νόμο που επέτρεψε σε δύο Ιταλούς δημάρχους να μπουν σε σπίτια και να στείλουν 4000 μετανάστες στη φυλακή ώστε «τα Χριστούγεννα να είναι καθαρά». Η ιταλική πρωτοβουλία αντιδρά στο κλίμα φόβου που πιστεύεται ότι εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες και επιθυμεί να καθιερώσει την πρώτη Μαρτίου ως ημέρα γιορτής και εργασιακής απεργίας των μεταναστών.

«Ένας Άραβας είναι καλός, οι πολλοί δεν είναι». Αυτή η δήλωση του υπουργού εσωτερικών της Γαλλίας ήταν αρκετή για τη γέννηση της πρώτης ευρωπαϊκής «Πρώτης Μαρτίου». Οι Γάλλοι εκπρόσωποι Peggy Derder και Nadir Dendoune τόνισαν ότι στη χώρα τους η «πολιτική γλώσσα έχει πολλές ρατσιστικές δηλώσεις». Ωστόσο, η κίνηση τους διαδόθηκε ταχέως στις γαλλικές πόλεις και αγκαλιάστηκε από τους πολίτες. Όσο και αν κάποιοι επιδιώκουν το ρατσισμό, μια σειρά έργων δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς τα «χέρια» των μεταναστών.

Στη Γαλλία το θέμα της «ταυτότητας» τέθηκε νωρίτερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το σύνθημα «Λευκή Γαλλία» που δέχεται ως Γάλλους αποκλειστικά και μόνο τους λευκούς, βρήκε και συμμάχους και αντιπάλους. Προσωπικό στοίχημα της γαλλικής πρωτοβουλίας είναι στα πλαίσια της συζήτησης για την ταυτότητα να πείσει ότι η Γαλλία δεν πρέπει να χωριστεί στα δύο και αλλά αντιθέτως να κάνει αποδεκτή την έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης.

Σήμερα στη χώρα που γέννησε το Διαφωτισμό η λέξη μετανάστης συχνά χρησιμοποιείται ως βρισιά. Θέλοντας να γκρεμίσει τα τείχη των παρανοήσεων και να δείξει ότι ο μετανάστης δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος, αλλά σκέπτεται, αισθάνεται και συνεισφέρει στο κράτος που ζει, η γαλλική πρωτοβουλία διοργανώνει συγκεντρώσεις στις μεγαλουπόλεις, εργασιακή και οικονομική αποχή.

Τέλος, ο Γιώργος Αναστασόπουλος, διδάσκων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος της ελληνικής οργανωτικής επιτροπής, σημείωσε ότι αν και η ελληνική προσπάθεια είναι μόλις ενός μηνός το μότο «απαρνιόμαστε το ρόλο του καταναλωτή, διεκδικούμε αυτόν του ενεργού πολίτη, συμμετέχουμε στην πολιτιστική δημιουργία», έχει ήδη κερδίσει συνοδοιπόρους και αντίστοιχες ομάδες σε Θεσσαλονίκη και Καστοριά. Η συμβολή των μεταναστών στους παραγωγικούς τομείς είναι σημαντική, ενώ η απουσία τους θα παρέλυε σε μεγάλο βαθμό την οικονομική δραστηριότητα.

Ακολούθησαν ερωτήσεις δημοσιογράφων που διαμόρφωσαν μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και το ραντεβού μας ανανεώθηκε για την πρώτη Μαρτίου στις 12:30 στο βιβλιοπολείο Ιανός όπου θα πραγματοποιηθεί μια επί της ουσίας συζήτηση για τη μετανάστευση, με έγκριτους προσκεκλημένους όπως:

Ανδρέας Τάκης - Γεν. Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής,

Πάσχος Μανδραβέλης – Δημοσιογράφος,

Δημήτρης Χριστόπουλος - Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, -Στέλλα Πρωτονοταρίου – Δασκάλα,

Ιωάννα Κούρτοβικ – Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών,

MC Yinka – Μουσικός,

Νίκος Φίλης - Διευθυντής εφημερίδας ΑΥΓΗ,

Βασίλης Χρονόπουλος – Δ/ντης περιοδικού "Διαβατήριο"

αλλά και μετανάστες που θα καταθέσουν τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Αργότερα την ίδια ημέρα θα πραγματοποιηθούν πολιτιστικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, ένδειξη της ειρηνικής συνύπαρξης και συμβίωσης διαφορετικών λαών υπό την ίδια σκέπη.

Πληροφορίες θα βρείτε και στη σελίδα μας στο facebook:

«Πρώτη Μαρτίου 2010- 24 ώρες χωρίς εμάς»

Σε λευκή απεργία κατεβαίνουν οι μετανάστες στην Ευρώπη

2010-02-17T12:57:00.000-08:00

Η πρώτη λευκή απεργία των μεταναστών διοργανώνεται μέσω διαδικτύου από την κίνηση «1η Μαρτίου - 24 ώρες χωρίς εμάς» με βασικό άξονα την αποχή των μεταναστών από κάθε οικονομική συναλλαγή την 1η Μαρτίου.

Το κίνημα ξεκίνησε μέσω του Facebook από το Παρίσι και τώρα υπάρχουν πάνω από 30 τοπικές επιτροπές στις μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας ενώ πέρασε γρήγορα στην Ιταλία, την Ισπανία και την Ελλάδα. Η Πέγκι Ντερντέρ, μία εκ των πρωτοπόρων της κίνησης, σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στην Αθήνα τονίζει ότι η "1η Μαρτίου - 24 ώρες χωρίς εμάς" είναι ένα “κίνημα από τους πολίτες, για τους πολίτες” και εκτιμά ότι την 1η Μαρτίου θα συμμετάσχουν στην κίνηση η Γερμανία και το Βέλγιο, πράγμα που το καθιστά μια “πανευρωπαϊκή κίνηση πολιτών".

"Είναι λάθος να παρουσιάζεται το μεταναστευτικό ως πρόβλημα. Ο στόχος είναι να αποπροσανατολιστεί η κοινωνία, ειδικότερα τώρα που βρισκόμαστε στη μέση της οικονομικής κρίσης", συμπλήρωσε η ίδια.

Η αφορμή του κινήματος

"Πάντα χρειάζεται ένας Άραβας. Όταν υπάρχει ένας, όλα είναι καλά. Όταν, όμως μαζευτούν πολλοί, αρχίζουν τα προβλήματα" είχε πει το Σεπτέμβριο του 2009 ο Μπρις Ορτεφέ, υπουργός Μετανάστευσης της Γαλλίας, σε αλγερινής καταγωγής νεαρό μέλος του κόμματός του, κατά τη διάρκεια συνάντησής του με νεολαίους. Το βίντεο με την ομιλία του υπουργού αναρτήθηκε την ίδια ημέρα στο διαδίκτυο και η γαλλική εφημερίδα "Le Monde", που το ανέδειξε ως μείζον σκάνδαλο με σοβαρές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις.

Ο υπουργός δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι "απλά αστειευόταν με τον νεαρό", ωστόσο το περιστατικό έγινε αφορμή να ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος, σε επίπεδο ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων μαζικής ενημέρωσης, σχετικά με τα ζητήματα της μετανάστευσης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού στη γαλλική πολιτική και τη γαλλική κοινωνία.

Η περίπτωση της Γαλλίας

Η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε, γιατί την 1η Μαρτίου του 2005 τέθηκε σε ισχύ στη Γαλλία ο "κώδικας εισόδου και παραμονής των ξένων και του δικαιώματος ασύλου".

"Είναι ένας νόμος αντίθετος προς τη γαλλική κουλτούρα. Ο νόμος καθορίζει ποιος μετανάστης θα παραμείνει και ποιος θα απελαθεί με βάση τις γνώσεις του, τις δεξιότητές του, ακόμα και βάσει της σωματικής του διάπλασης. Ο μετανάστης δεν αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος, αλλά σαν οικονομικό μέγεθος”, τονίζει ο συγγραφέας των βιβλίων "Ανοιχτή επιστολή από ένα παιδί μεταναστών" και "Πολεμικό ημερολόγιο ενός ειρηνιστή" και πρωτοπόρος της κίνησης στη Γαλλία, Ναντίρ Ντεντούν.

“Την 1η Μαρτίου θα γίνουν συγκεντρώσεις σε μεγάλες πόλεις στη Γαλλία, οι μετανάστες δεν θα πάνε στις δουλειές τους, δεν θα ψωνίσουν, δεν θα βγούνε να διασκεδάσουν. Είναι μια κίνηση από πολίτες που δρουν ως άτομα. Είναι μια βαθιά πολιτική και όχι κομματική κίνηση", επεσήμανε ο ίδιος προσθέτοντας ότι "στόχος μας είναι κάθε χρόνο την 1η του Μάρτη να γίνεται μια γιορτή που θα υπενθυμίζει την προσφορά των μεταναστών στην κοινωνία".

Η περίπτωση της Ελλάδας

Ο Νίκο Άγκο, δημοσιογράφος και μέλος της οργανωτικής επιτροπής στην Ελλάδα, τόνισε ότι "η λέξη μετανάστης, για κάποιους ανθρώπους, είναι βρισιά".

"Υπάρχει -πρόσθεσε- μια τρομερή παραπληροφόρηση σχετικά με το θέμα. Συγχέεται το μεταναστευτικό με την ιθαγένεια. Στην Ελλάδα ζούνε και εργάζονται περίπου 1,2 εκατομμύρια νόμιμοι και μη νόμιμοι μετανάστες. Πολλοί θέλουν να εξαφανιστούμε. Την 1η Μαρτίου θα ``εξαφανιστούμε``. H 1η Μαρτίου θα είναι μία λευκή απεργία. Εμείς, οι μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς δεν θα συμμετέχουμε σε καμία οικονομική συναλλαγή. Δεν πρόκειται να έρθουμε σε αντιπαράθεση με την ελληνική κοινωνία. Θα πάμε κανονικά στις δουλειές μας, δεν θα κάνουμε διαδηλώσεις, ούτε πορείες. Βρισκόμαστε στην καρδιά του μεταναστευτικού ζητήματος στην Ελλάδα και δεν θέλουμε να ρίξουμε νερό στο μύλο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Θέλουμε αυτή η ειρηνική κίνηση να απλωθεί σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και να έχουμε όσο το δυνατόν μαζικότερη συμμετοχή μεταναστών και Ελλήνων".

"Αρνούμαστε τον ρόλο του καταναλωτή. Διεκδικούμε αυτόν του ενεργού πολίτη. Συμμετέχουμε στην πολιτιστική δημιουργία, είναι το σύνθημα της κίνησής μας", ανέφερε ο Γιώργος Αναστασόπουλος, διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος της οργανωτικής επιτροπής.

Ο ίδιος εξήγησε ότι οι τρεις άξονες της κίνησης "1η Μαρτίου - 24 ώρες χωρίς εμάς" στην Ελλάδα, είναι η αποχή μεταναστών και Ελλήνων από οικονομικές δραστηριότητες, η διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων που θα ανακοινωθούν προσεχώς και θα γίνουν ταυτόχρονα σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Κοζάνη, καθώς και δημόσια συζήτηση σε εκδήλωση στον "Ιανό", με τη συμμετοχή του δημοσιογράφου Πάσχου Μανδραβέλη, του διευθυντή της εφημερίδας "Αυγή" Νίκου Φίλη, του γενικού γραμματέα μεταναστευτικής πολιτικής Ανδρέα Τάκη, του καθηγητή Δημήτρη Χριστόπουλου, του νομικού Βασίλη Χρονόπουλου και της δασκάλας Στέλλας Πρωτονοταρίου.

Η περίπτωση της Ιταλίας

"Στην Ιταλία, με τον νέο νόμο κατά της λαθρομετανάστευσης, οι μετανάστες κινδυνεύουν εάν χάσουν τη δουλειά τους να πάνε φυλακή ή να απελαθούν. Όλα γίνονται για να δημιουργηθεί ένα προμελετημένο αίσθημα ξενοφοβίας. Στη νότια Ιταλία, στο Λοζάριο, Αφρικανοί μετανάστες εξεγέρθηκαν, γιατί έχαναν τις δουλειές τους από τη στιγμή που η μαφία αποφάσισε ότι θέλει πιο φθηνά εργατικά χέρια από την Ανατολική Ευρώπη. Το γεγονός ότι αντίστοιχα προβλήματα παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες, καθιστά το πρόβλημα πανευρωπαϊκό. Αν και είναι δύσκολο να εφαρμοστεί κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, αυτή η κίνηση βάζει σε πρωταγωνιστικό ρόλο τους μετανάστες και τα δικαιώματά τους", δήλωσε η εκπρόσωπος της κίνησης από την Ιταλία, Νταϊμαρέλι Κιντέρο Ταμπερέλ.

Πηγή : Ελευθεροτυπία

Ελάτε να γνωριστούμε

2010-02-13T01:27:00.000-08:00

Είκοσι τέσσερις ώρες χωρίς εμάς...»

2010-02-10T02:45:00.000-08:00

Απεργία μεταναστών που την ίδια μέρα δεν θα προβούν σε καμία οικονομική συναλλαγή, ώστε να κάνουν αισθητή την απουσία τους.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μαρία Λίλα

«Για να φτάσω στην Ελλάδα πλήρωσα 4.000 ευρώ και έκανα τρεις μήνες φυλακή στη Βουλγαρία», λέει στα «ΝΕΑ» ο 30χρονος σήμερα Σάρκο που ήρθε το 2002 στη χώρα μας από το Ιράκ.
«Δούλεψα τρία χρόνια στην Αιόλου σε κατάστημα με κουρτίνες. Μετά προσπάθησα να φύγω λαθραία στην Ιταλία και από εκεί στη Σουηδία, αλλά με συνέλαβαν και γύρισα πίσω με το ίδιο καράβι. Τώρα, έχει έρθει η μητέρα μου και ο αδελφός μου. Δουλεύω σε αυτό το εστιατόριο, νοικιάζουμε σπίτι στα Άνω Πατήσια, ζούμε καλύτερα και ελπίζουμε να μείνουμε για καιρό ακόμη στην Ελλάδα».

Με ή χωρίς άδεια εργασίας, οι μετανάστες ήδη αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και μέρος τόσο της λύσης όσο και του προβλήματος της τρέχουσας οικονομικής κρίσης σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη.

«Στη Γαλλία έχουμε πλέον μόνο δύο επιλογές», λέει η κ. Νάντια Λαμαρκμπί, από τους εμπνευστές της κίνησης «1η Μαρτίου: 24 ώρες χωρίς μετανάστες» στην οποία μετέχουν και οι οργανώσεις των μεταναστών που ζουν στη χώρα μας: «Τη δυνατότητα να ζήσουμε δημοκρατικά όλοι μαζί ή να συνεχίσουμε να ζούμε σε καθεστώς ανισοτήτων και διακρίσεων χωρίς κανέναν πολιτικό σχεδιασμό για το μέλλον. Λειτουργούμε και συμμετέχουμε ενεργά στη ζωή της Γαλλίας και στερούμαστε βασικά ατομικά δικαιώματα. Αρνούμαστε τους ρόλους του καταναλωτή και του εργάτη και διεκδικούμε τον τίτλο του ενεργού πολίτη. Για 24 ώρες την 1η Μαρτίου 2010, για πρώτη φορά στη Γαλλία, δεν θα μετέχουμε σε καμία συναλλαγή, δεν θα δουλέψουμε, δεν θα μετακινηθούμε με κανένα μέσο ώστε να κάνουμε πλέον αισθητή την απουσία μας! Παρόμοια κίνηση είχε γίνει το 2006 στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αντίσταση σε σχέδιο νόμου κατά των μεταναστών κι είχε μαζική συμμετοχή και θετικό αποτέλεσμα», τονίζει.

Στην Ιταλία
Στην Ιταλία το ίδιο κίνημα μετατρέπεται σε 24ωρη απεργία, η οποία λαμβάνει μεγαλύτερη σημασία ύστερα από τα επεισόδια με μετανάστες στην Καλαβρία και τον θάνατο ενός εξ αυτών. Και στη χώρα μας οι μετανάστες δεν πρόκειται ούτε να εργαστούν ούτε να μετάσχουν σε οποιαδήποτε οικονομική συναλλαγή.

«Στην Ελλάδα αρχίσαμε μέσω του Facebook την ενημέρωση του κόσμου για την κίνηση της 1ης Μαρτίου και προγραμματίζουμε παράλληλες εκδηλώσεις θέλοντας να καταστήσουμε σαφές ότι δεν έχουμε καμία πρόθεση να έρθουμε σε αντιπαράθεση με την κοινωνία αλλά να συμβαδίσουμε», λέει ο δημοσιογράφος κ. Νίκο Άγκο από την Αλβανία που εργάζεται στην Ελλάδα εδώ και 18 χρόνια.

Ο Σπύρος και η Ελβίρα Ελμάζαϊ παντρεύτηκαν πριν από 20 χρόνια στην Αλβανία και έναν χρόνο αργότερα, το 1991, ο Σπύρος έφυγε για την Ελλάδα. «Δούλεψα δύο χρόνια σε οικοδομή και έστελνα χρήματα σπίτι. Το 1993 κατάφερε να έρθει η Ελβίρα κι ο γιος μας γεννήθηκε εδώ. Άφησα την οικοδομή και δούλευα για 15 χρόνια σε φούρνους. Έμαθα πολύ καλά τη δουλειά και το 2008 καταφέραμε να πάρουμε τον δικό μας φούρνο. Μη με ρωτήσετε πόσα πλήρωσα. Πάρα πολλά, αλλά τώρα δουλεύουμε όλοι μαζί και ζούμε καλά».

«Κοιμάται ελάχιστα»
Η Ελβίρα εργάζεται από τις 6.30 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ. Ο Σπύρος, όπως λέει εκείνη, «όλη νύχτα ζυμώνει και ξεφουρνίζει. Δεν φτιάχνει μόνο ψωμί. Θέλει να δοκιμάζει συνεχώς νέα πράγματα και γεύσεις με αποτέλεσμα να κοιμάται μία με δύο ώρες την ημέρα, αλλά και τότε μάλλον... καρβέλια ονειρεύεται!».

Όμως η γειτονιά ανταμείβει τους κόπους τους. «Δεν έχουμε παράπονο, παρά την κρίση το μαγαζί έχει καθημερινά κόσμο και δύο χρόνια τώρα μεγαλώνει συνεχώς η μόνιμη πελατεία μας», λέει η Ελβίρα. «Πριν από δεκαπέντε χρόνια λέγαμε πως θα γυρίζαμε στην Αλβανία, τώρα δεν το σκεφτόμαστε. Θέλουμε να μείνουμε εδώ με τα παιδιά μας, εξάλλου, έχουμε δεκάδες φίλους στην Αθήνα και Έλληνες και Αλβανούς».

ΤΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ
«Αρνούμαστε τους ρόλους του καταναλωτή και του εργάτη και διεκδικούμε τον τίτλο του ενεργού πολίτη»

«Πληρώνω φόρους 20 χρόνια και μου ζητούν άλλα 1.500 ευρώ για ταυτότητα»!

«ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ πρέπει να πληρώσω 1.500 ευρώ για ένα διαβατήριο;» ρωτάει αγανακτισμένη η Λόρνα Τακλιμπόν- Κωνσταντινίδη, που ήρθε στην Ελλάδα από τις Φιλιππίνες το 1989, είναι 20 χρόνια παντρεμένη με Έλληνα και έχουν μία κόρη 17 ετών. Διατηρεί κατάστημα τα τελευταία επτά χρόνια σε κεντρικό σημείο της Αθήνας και δουλεύει από τις 6.30 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ.

«Είχα πρόσκληση για να δουλέψω ως οικιακή βοηθός σε μία κυρία στην Κυψέλη και άφησα στις Φιλιππίνες τους γονείς και τα αδέλφια μου. Έμεινα μόνο πέντε μήνες στην Κυψέλη γιατί αφού γνώρισα τον Γιώργο αποφασίσαμε να παντρευτούμε και να κάνω την οικογένειά μου στην Ελλάδα. Δουλεύω 20 χρόνια, πληρώνω ενοίκιο και φόρους, αλλά δεν μπορώ να έχω ελληνική ταυτότητα και διαβατήριο αν δεν τους πληρώσω άλλα 1.500 ευρώ. Αρνούμαι να το κάνω επειδή δεν καταλαβαίνω τον λόγο».

Υπάλληλος της Λόρνας είναι η 25χρονη Άντζελα από τη Μολδαβία, που ακόμη φοβάται να μιλήσει και να φωτογραφηθεί, παρ΄ ότι έχει άδεια εργασίας και είναι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ. Και οι δύο γυναίκες, πάντως, συμφωνούν να κηρυχθεί η 1η Μαρτίου ημέρα χωρίς μετανάστες για να διαπιστώσουν καλύτερα οι περισσότεροι τη συμβολή τους στην οικονομική ζωή της χώρας μας.

«Είμαστε όλοι αλληλέγγυοι σε αυτή την κίνηση» υποστηρίζει η κ. Λορέτα Μακόλι, πρόεδρος των Αφρικανών γυναικών που ζουν στη χώρα μας.

«Έχουμε ήδη κάνει προκαταρκτικές συναντήσεις και σχέδια για τη συμμετοχή μας. Δεν θα απεργήσουμε, απλώς θα απέχουμε από κάθε συναλλαγή και δεν πρόκειται να αγοράσουμε ούτε ψωμί αυτήν την ημέρα, ούτε τσιγάρα».

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Γιατί όχι και δήμαρχος αλλοδαπός;

2010-02-09T03:49:00.000-08:00

Ο Δήμος Σαγιάδας του Νομού Θεσπρωτίας, παραμεθόριος, βρίσκεται στην εσχατιά της Ελλάδας. Για ορισμένους καρεκλοκένταυρουςμανδαρίνους του αθηνοκεντρικού κράτους εκεί σταματά η Ελλάδα, για εμάς όμως που ζούμε σε αυτόν τον τόπο από εδώ αρχίζει η Ελλάδα. Ο Δήμος Σαγιάδας ήταν από τους πρώτους που αρχές του 1990-1991 υποδέχθηκε μεγάλο αριθμό Αλβανών φυγάδων αρχικά, εξαχρειωμένων και εξαθλιωμένων, οι οποίοι, μετά την πτώση του τυραννικού καθεστώτος που τους οδήγησε για δεκαετίες στην ισότητα… προς τα κάτω και την απομόνωση, αναζήτησαν καλύτερη τύχη- και την επιβίωσή τους ακόμη- στην Ελλάδα. Στρατιές αναρίθμητες πέρασαν από τα χωριά μας την περίοδο εκείνη, αναζητώντας την αγάπη, τη ζεστασιά, κάθε δυνατή βοήθεια και περίθαλψη από το σύνολο σχεδόν των κατοίκων. Πολλοί από αυτούς, είκοσι χρόνια μετά, έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά και ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία. Πολλοί διαπρέπουν σε όλους τους τομείς, αφού έχουν αποκτήσει τίτλους σπουδών που θα τους ζήλευαν αρκετοί από εμάς.

Ένας σημαντικός αριθμός αλλοδαπών ζει μόνιμα και εργάζεται στον δήμο μας, ενώ οι εποχικοί αλλοδαποί εργάτες, ιδιαιτέρως τις περιόδους αιχμής της συγκομιδής, κυριαρχούν στην τοπική κοινωνία.

Χωρίς αυτούς, η τοπική οικονομία θα είχε παραλύσει προ πολλού και οι παραγωγοί της περιοχής θα είχαν περιέλθει σε απόγνωση.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο δήμος μας είναι κατ΄ εξοχήν αγροτικός, με χιλιάδες στρέμματα παραγωγής δεκάδων χιλιάδων τόνων εσπεριδοειδών, κυρίως μανταρινιών, και γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά την καθοριστική συμβολή αυτών των εργατικών, ευτυχώς όχι φθηνών πλέον, χεριών, στην παραγωγική διαδικασία. Αυτοί οι αλλοδαποί, Αλβανοί κυρίως αλλά και Βούλγαροι και άνθρωποι άλλων εθνοτήτων, νόμιμα και μόνιμα διαμένοντες στην περιοχή μας, αποτελούν τα τελευταία χρόνια αναπόσπαστο κομμάτι της. Τα παιδιά τους φοιτούν στα ελληνικά σχολειά με αξιοζήλευτες πολλές φορές επιδόσεις. Αυτοί οι οικονομικοί μετανάστες είναι για μας συμπολίτες, συνδημότες, συγχωριανοί και φίλοι. Μοιραζόμαστε τις χαρές και τις λύπες τους, όπως συμμετέχουν και αυτοί στις δικές μας. Είμαστε υπερήφανοι ως δημοτική αρχή που συμβάλλουμε, που αγωνιζόμαστε και θα εξακολουθήσουμε να αγωνιζόμαστε για να ενταχθούν πλήρως οι άνθρωποι αυτοί στην τοπική κοινωνία, να καταστούν και να αντιμετωπίζονται ως ισότιμα μέλη της. Είμαστε υπερήφανοι που τιμούμε τους αλλοδαπούς εργάτες, τους οικονομικούς αυτούς μετανάστες, διοργανώνοντας κάθε χρόνο ειδική εκδήλωση προς τιμήν τους με παράθεση φαγητού, προσφορά εργοδοτών της περιοχής, γλέντι και χορό μαζί τους, τραγούδια του τόπου τους και του τόπου μας. Ευχόμαστε και ελπίζουμε, δηλώνοντας πως συμφωνούμε απόλυτα με αυτόν, ο υπό ψήφιση νόμος για τα δικαιώματα των αλλοδαπών και την απόδοση της ιθαγένειας να γίνει πράξη και να καταστούν και αυτοί, με τις απαραίτητες βεβαίως προϋποθέσεις και τους περιορισμούς, ισότιμα μέλη της ελληνικής κοινωνίας. Άλλωστε κατά τον Ισοκράτη «Έλληνες εισίν οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Όσον αφορά φοβικά σύνδρομα και… εξαρτημένα ανακλαστικά αντιμετώπισης σε πιθανό ενδεχόμενο να «κυβερνά» τον δήμο αλλοδαπός, εμείς πιστεύουμε πως αν οι συνθήκες ωριμάσουν και η τοπική κοινωνία το θέλει, τότε γιατί να μη τον κυβερνά;

Με εκτίμηση Βαγγέλης Μάστορας Δήμαρχος Δήμου Σαγιάδας Θεσπρωτίας

Πηγή : Ανταποκριτής

Υποχώρηση της κυβέρνησης για την ιθαγένεια των μεταναστών!

2010-02-05T08:28:00.000-08:00

Ιθαγένεια με εξετάσεις! Ελευθεροτυπία

Δείτε και αυτό!

2010-02-04T07:49:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=8vxZVVCrCQE

Η "Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς" και στη Θεσσαλονίκη!

2010-02-04T07:43:00.000-08:00

Μεγαλώνουμε! Απλωνόμαστε ! Τώρα και στη Θεσσαλονίκη!

Δες τη σελίδα της Κίνησης στο Facebook

Μια αγκαλιά για τους μετανάστες στην Πρέβεζα

2010-02-04T07:38:00.000-08:00

Στην δημιουργία επιτροπής για την υποδοχή και την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας προς τους οικονομικούς μετανάστες που διαμένουν στην Πρέβεζα έχει προχωρήσει ομάδα εθελοντών πολιτών.Οι ευαισθητοποιημένοι αυτοί δημότες πραγματοποίησαν χθες το μεσημέρι συνάντηση με τον Δήμαρχο Μιλτιάδη Κλάπα με τον οποίο συζήτησαν τις παρεμβάσεις που μπορούν να γίνουν για να κάνουν πιο εύκολη την ένταξη των μεταναστών στην κοινωνία της πόλης.«Σημείο-κλειδί» είναι η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και γι΄αυτό τον λόγο η επιτροπή σε συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα και τον Δήμο θα αναλάβει την δημιουργία τμημάτων εκμάθησης ελληνικών στην Λαική Αγορά.Λεπτομέρειες για την πρωτοβουλία αυτή –καθώς και άλλα μέτρα στήριξης για τους μετανάστες που αποφασίστηκαν στην διάρκεια της συνάντησης- θα ανακοινωθούν σε κοινή συνέντευξη τύπου.Ο κ. Κλάπας από την πλευρά του διαβεβαίωσε ότι ο Δήμος θα σταθεί αρωγός στις προσπάθειες που καταβάλλει η επιτροπή των εθελοντών αναλαμβάνοντας και ο ίδιος πρωτοβουλίες για την αρωγή στους μετανάστες που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες.

Οι Έλληνες της Γερμανίας συγκεντρώνουν υπογραφές υπέρ των μεταναστών στην Ελλάδα!

2010-02-01T05:08:00.000-08:00

Αναδημοσίευση απο τον Ανταποκριτή

Συμπεράσματα του συμποσίου «Έλληνες της Γερμανίας. Διαφορετικές προσεγγίσεις – κοινοί στόχοι», που πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο. Συλλογή υπογραφών για τη στήριξη των δικαιωμάτων των μεταναστών στην πατρίδα μας

Η επιθυμία για κοινή και συντονισμένη δράση, με την πεποίθηση ότι η επιτυχία είναι στόχος εφικτός, εκφράστηκε απ΄ όλους τους συμμετέχοντες στο συμποσίου, που διοργάνωσε στο Μόναχο ο Σύλλογος «Δορυφόρος», με θέμα «Έλληνες της Γερμανίας. Διαφορετικές προσεγγίσεις – κοινοί στόχοι».
Το συμπόσιο αφιερώθηκε στη συμπλήρωση 50 χρόνων από την έναρξη της μετανάστευσης για τους Έλληνες και άλλους ξένους στην Ευρώπη και ειδικότερα στη Γερμανία.

«Επιδιώκουμε να ξεπεράσουμε τον συναισθηματισμό και την περιχαράκωση της δυναμικής του Ελληνισμού και να εξετάσουμε με ρεαλιστικό τρόπο τις διαφορετικές προσεγγίσεις στα ανοιχτά θέματα που μας αφορούν», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από το Μόναχο, ο Συντονιστής της Οργανωτικής Επιτροπής, έλληνας δεύτερης γενιάς, Κώστας Τάτσης. «Ανεξάρτητα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις που υπήρξαν σε αρκετά θέματα αποτελεί σημαντική επιτυχία ότι για πρώτη φορά συμμετέχοντες από διάφορα φόρα, φορείς, θεσμούς αλλά και μεμονωμένα πρόσωπα (επιστήμονες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι. αιρετοί κ.ά.) εξέφρασαν τη θέση ότι μέσα από μια κοινή και συντονισμένη πορεία, που δεν θα αναιρεί την αυτονομία των χώρων, μπορούν να υλοποιηθούν οι κοινοί στόχοι».

Κοινή διαπίστωση είναι ότι ο πρώτος κύκλος της μετανάστευσης των Ελλήνων στη Γερμανία έχει κλείσει οριστικά, ωστόσο οι συμμετέχοντες συμφώνησαν, ότι «η σημερινή παρουσία και οι δυνατότητες των Ελλήνων στη χώρα αυτή δεν έχουν ακόμη αναλυθεί επαρκώς».
«Υπάρχει αναγκαιότητα συγκρότησης ενός ενιαίου χώρου έκφρασης και διαβούλευσης για θέματα που αφορούν στον Απόδημο Ελληνισμό και στον οποίο θα συμμετέχουν οι συλλογικοί φορείς της Ομογένειας αλλά και άτομα, τα οποία εξειδικεύονται σε θέματα αμέσου ενδιαφέροντος για τον Απόδημο Ελληνισμό», σημειώνει ο κ. Τάτσης, επισημαίνοντας την επιτακτική ανάγκη ανάληψης πρωτοβουλιών, με στόχο την ανάδειξη και εξειδίκευση ζητημάτων που αφορούν στους ομογενείς, ώστε «να καταστεί ο χώρος του απόδημου ένας τόπους διαρκούς δημόσιου διαλόγου και προβληματισμού».
Κορυφαίο ζήτημα η Παιδεία
Κορυφαίο ζήτημα παραμένει η εκπαίδευση, όπως τονίστηκε στην ειδική ενότητα, με θέμα «Ελληνική εκπαίδευση και η συμβολή του ελληνικού πολιτισμού στη σύγχρονη γερμανική κοινωνία», με εισηγητές τους καθηγητές πανεπιστημίου, Βασίλειος Φθενάκης και Αθανάσιος Βλέτσης, οι οποίοι παρουσίασαν διεξοδικά τα προβλήματα και οι αδυναμίες των εκπαιδευτικών συστημάτων της Γερμανίας και της Ελλάδας.
Όπως τονίστηκε, οι Έλληνες της Γερμανίας πρέπει να προωθήσουν και να διεκδικήσουν πιο ενεργά νέες εκπαιδευτικές πολιτικές. Τα δυο εκπαιδευτικά συστήματα (γερμανικό και ελληνικό) δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των μαθητών ελληνικής καταγωγής, όπως επισημάνθηκε, και υπάρχει αναγκαιότητα μιας εναλλακτικής εκπαιδευτικής πρότασης, που θα ενισχύει το μαθητή τόσο σε μαθησιακά θέματα όσο και στο επίπεδο ανάδειξης και υποστήριξης των δεξιοτήτων του και θα του παράσχει εφόδια ώστε να εντάσσεται ομαλά στη διαπολιτισμική κοινωνία που ζει.
Εξίσου σημαντικοί παράγοντες για την εξέλιξη των παιδιών ελληνικής καταγωγής είναι η εκμάθηση της μητρικής γλώσσας και η ενίσχυση της πολιτιστική ταυτότητα. Στη συζήτηση καταδείχθηκε, επίσης, η απουσία ουσιαστικής παρέμβασης στις τοπικές κοινωνίες, ενώ επισημάνθηκαν αδυναμίες στη διαδικασία ανάδειξης και διεκδίκησης ουσιαστικής πολιτικής συμμετοχής.
Εκσυγχρονισμός των φορέων του απόδημου Ελληνισμού
Κοινή ήταν η διαπίστωση ότι οι συλλογικοί φορείς του Απόδημου Ελληνισμού πρέπει να συνεχίσουν να προωθούν κεντρικά αιτήματα των Αποδήμων προς τη Γερμανική και Ελληνική Πολιτεία, ωστόσο επισημάνθηκε και η αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού αυτών των φορέων ώστε να καταστούν ελκυστικοί στη νέα γενιά και να ανταποκρίνονται στις σημερινές απαιτήσεις. Ζητούμενο παραμένει η ανάπτυξη των ΜΜΕ της παροικίας και η αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες, προκειμένου να αναπληρωθεί το κενό που υπάρχει σήμερα στο πεδίο της ενημέρωσης.
Στην ενότητα που αφορούσε στις δυνατότητες συμμετοχής και το ρόλος των φορέων του οργανωμένου Ελληνισμού, αναδείχθηκε ο πλουραλιστικός χαρακτήρας της ελληνικής παροικίας και οι νέες «μεταναστευτικές ταυτότητες», οι οποίες σύμφωνα με τον εισηγητή, δημοσιογράφο Σταμάτη Ασημένιο, «αναζητούν εξειδικευμένη πολιτική εκπροσώπηση στο πλέγμα της παροικιακής αυτοοργάνωσης».
Στο συμπόσιο έλαβαν μέρος, μεταξύ άλλων, ο ευρωβουλευτής του Κόμματος των Ελευθέρων Δημοκρατών (FDP), Γιώργος Χατζημαρκάκης, η πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Παναγιωτοπούλου-Κασσιώτου, ο Πρόεδρος της ΟΕΚ Γερμανίας, Ταμίας του ΣΑΕ, Κωνσταντίνος Δημητρίου, ο Αντιπρόεδρος της ΟΕΚ και Συντονιστής του ΣΟΕΟΚ Ευρώπης, Γιώργος Παπαδόπουλος, ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων Γερμανίας, Μιχάλης Πατένταλης, ο πατέρας Απόστολος Μαλαμούσης, εκπρόσωπος της Ιεράς Μητρόπολης Γερμανίας, κ.ά.

Υπογραφές για τα δικαιώματα των μεταναστών στην Ελλάδα

Πρωτοβουλία για τη συλλογή υπογραφών για τη στήριξη των δικαιωμάτων των μεταναστών στην πατρίδα μας ξεκίνησε ο σύλλογος «Δορυφόρος», χαιρετίζοντας την απόφαση της ελληνικής πολιτείας να δώσει στους μετανάστες που ζουν στη χώρα μας τη δυνατότητα ουσιαστικής ένταξης στην Ελληνική κοινωνία.

«Η απόδοση της ιθαγένειας είναι μια πολιτική πράξη που θα ενισχύσει την κοινωνική συνοχή, την κοινωνική αλληλεγγύη και κατά συνέπεια την κοινωνική ειρήνη. Στηρίζουμε την απόφαση της ελληνικής πολιτείας και συμμετέχουμε στην ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, έτσι ώστε να περιοριστούν απόψεις και θέσεις υποτιμητικές για τους συνανθρώπους μας που ζουν στη χώρα μας και προπάντων απόψεις που ενισχύουν την ξενοφοβία και το ρατσισμό», επισημαίνεται-μεταξύ άλλων- στην ανακοίνωση του συλλόγου. «Επισημαίνουμε με αγωνία ότι υπερβολές και αναλήθειες που εκφράζονται επίσημα και ανεπίσημα και έχουμε ζήσει και εμείς στη Γερμανία οδήγησαν στα φαινόμενα του 33 προπολεμικά και στο Sollingen και Rostock μεταπολεμικά».

Στέλλα Πρωτονοταρίου: Για τον δάσκαλο όλα τα παιδιά είναι ίδιας εθνικότητας

2010-02-01T02:45:00.000-08:00

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Του Niko Ago

Υπάρχει, άραγε, κάποιο νέο στοιχείο που θα μπορούσε να κάνει τον αναγνώστη να σταματήσει το βλέμμα του πάνω σε ένα (άλλο) κείμενο που αφορά την Στέλλα Πρωτονοτάριου; Από το 2007, όταν και ως πρώην διευθύντρια του Πρότυπου 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, βρέθηκε κατηγορούμενη για «παράνομη παραχώρηση σχολικής αίθουσας» σε παιδιά μεταναστών για την διδασκαλία της μητρικής γλώσσας, έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά. Η ίδια ωστόσο σπάνια έχει μιλήσει. Άφησε όλο αυτό τον καιρό να “μιλήσει” για την ίδια και τους συναδέλφους της το έργο τους στο σχολείο. Μετά, όμως, από την πανηγυρική της αθώωση από το δικαστήριο, όπου η αγόρευση του εισαγγελέα ήταν μια πραγματική αποθέωση του ρόλου της ως δασκάλας, και τον ενθουσιασμό που σκόρπισε η είδηση στους συναδέλφους της, τους γονείς και τους ίδιους τους μαθητές, η «Δασκάλα με Δ κεφαλαίο» Στέλλα Πρωτονοταρίου, όπως εύστοχα την αποκάλεσε η υπουργός Παιδείας, άνοιξε το σπίτι της στην “Αυγή της Κυριακής” και μας μίλησε για όλα όσα συνέβησαν και μετέφεραν μια όμορφη προσπάθεια από το χώρο του σχολείου στις αίθουσες των δικαστηρίων.

* «Δεν είναι αθώωση απλά η απόφαση του δικαστηρίου, είναι δικαίωση για μένα και τους συναδέλφους μου, τους δασκάλους του 132. Δεν ένιωσα ποτέ, αυτά τα δυόμισι χρόνια της δίκης, πως έχω κάνει κάτι για το οποίο πρέπει να απολογούμαι. Και πώς αλλιώς, όταν το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών βραβεύτηκε και έγινε θέμα μέχρι και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως καλή πρακτική διαπολιτισμικής εκπαίδευσης;

* Όλα ξεκίνησαν στη συνέντευξη για την κρίση των διευθυντών το 2007. Τότε, με έναν αρνητικό τρόπο, όλες οι ερωτήσεις που κλήθηκα να απαντήσω περιστράφηκαν γύρω από θέματα σχετικά με την εκπαίδευση και την ένταξη των παιδιών μεταναστών και τις διακρίσεις που ουσιαστικά μου ζητούσαν να κάνω ανάμεσα σε αυτούς και τους Έλληνες μαθητές. Τότε κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά…

* Η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας, αλβανικής και αραβικής, παράλληλα με τη διδασκαλία ελληνικών στους μετανάστες γονείς καθώς και όλες οι διαπολιτισμικές δράσεις που εφαρμόστηκαν στο σχολείο στηρίχτηκαν σε Προγράμματα Ολυμπιακής Παιδείας που εγκρίθηκαν από το υπουργείο και στην υπουργική απόφαση του 1999 για τη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Και φυσικά, στηρίχτηκαν σε ομόφωνες αποφάσεις του συλλόγου διδασκόντων και είχαν τη σύμφωνη γνώμη και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.

* Η ιδέα γεννήθηκε από τις ανάγκες που υπήρχαν στο σχολείο. Οι περισσότεροι μαθητές και μαθήτριές μας, περίπου το 70%, ήταν από άλλες 11 χώρες. Είχαμε παρατηρήσει πολλά αρνητικά και ανησυχητικά φαινόμενα πριν λάβουμε την απόφασή μας. Πολλοί μαθητές-παιδιά μεταναστών που ερχόντουσαν στο σχολείο, το εγκατέλειπαν στη μέση. Άλλα παιδιά, Έλληνες και μετανάστες μαθητές, είχαν επιθετική συμπεριφορά και υπήρχε ένταση ανάμεσά τους, οι μετανάστες γονείς έλειπαν παντελώς από τις δραστηριότητες του σχολείου, η παρουσία τους δηλαδή ήταν ελάχιστη, μην μπορώντας λογικά να βοηθήσουν τα παιδιά τους και στα μαθήματα, αφού οι ίδιοι δεν γνώριζαν την ελληνική γλώσσα. Έτσι, βρισκόμασταν μπροστά σε προβλήματα που επιτακτικά ζητούσαν λύση.

* Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, στους στόχους και στις αρχές του, αναφέρεται στην ένταξη όλων των παιδιών και στη διαπολιτισμική εκπαίδευση. Επιπλέον, σύμφωνα με τις επιστημονικές παραδοχές οι αλλόγλωσσοι μαθητές πρέπει να γνωρίζουν τη μητρική τους γλώσσα, γιατί αυτό συντελεί στην καλύτερη σχολική ενσωμάτωσή τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ωφέλεια και των Ελλήνων μαθητών. Γενικά, η διαπολιτισμική εκπαίδευση είναι ωφέλιμη και αναγκαία για όλα τα παιδιά, γιατί τα προετοιμάζει να διαχειριστούν θετικά την πολυπολιτισμική κοινωνία μας.

* Το θετικό που βγήκε από αυτή τη διαδικασία (της δίωξης) είναι ότι άνοιξε ένας σοβαρός διάλογος για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση που οφείλουμε σε όλα τα παιδιά! Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εκπαιδευτικού κόσμου και ένα εξίσου μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που ονειρεύεται ένα σχολείο δημιουργικό και ανθρώπινο, το οποίο θα εντάσσει όλα τα παιδιά στους κόλπους του.

* Για να βοηθήσουμε μάλιστα πολλά μη ορθόδοξα παιδιά να νιώσουν ισότιμα με τους συμμαθητές στην ώρα της προσευχής, κι επειδή ζητούσαν επίμονα τη συμμετοχή τους σε αυτήν, αντικαταστήσαμε το Πάτερ ημών με το ποίημα του Ρίτσου το “Πρωινό άστρο”.

* Η διαδικασία της δίκης μού άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Είδα τόσους πολλούς συναδέλφους να συμπαραστέκονται και να μας ενθαρρύνουν, εμένα και την συνάδελφό μου -που αξίζει να σημειώσω πως εντελώς άδικα δικαζόταν μαζί μου-, είδα τους γονείς των παιδιών να είναι δίπλα μας και να αγωνιούν για την έκβαση της υπόθεσης, πολλούς ανθρώπους να χαίρονται με την πανηγυρική μας αθώωση. Διαπίστωσα όμως στο δικαστήριο, από τα λόγια του ίδιου του μηνυτή που το παραδέχτηκε, πως η δίωξη ήταν αποτέλεσμα παράνομων «άνωθεν εντολών» θεσμικών παραγόντων κι αυτό, εάν αποδειχτεί αληθές, δεν σας κρύβω, θυμίζει μαύρες στιγμές της πολιτικής μας ιστορίας.

* Εμείς είμαστε δάσκαλοι και οι δάσκαλοι οφείλουμε να δίνουμε στα παιδιά, στα αυριανά ενεργά μέλη της κοινωνίας μας και το ζωντανό της κύτταρο, το αίσθημα του δικαίου, της ισότητας, της ασφάλειας. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρχει για το δάσκαλο καμιά διάκριση που να συνδέεται με την εθνικότητα, τη θρησκεία, τη γλώσσα, και τον πολιτισμό των μαθητών του. Αυτό κάναμε στο 132: βοηθώντας τα παιδιά να κρατήσουν την επαφή με τη μητρική τους γλώσσα και τους γονείς με την ελληνική γλώσσα, και τα παιδιά φέραμε κοντά με τον πολιτισμό και τις ρίζες της πατρίδας των γονέων τους, και τους γονείς φέραμε κοντά στο σχολείο και την ελληνική κουλτούρα. Έτσι εξάλλου, ενισχύοντας ταυτόχρονα την εκπαιδευτική και μαθησιακή διαδικασία για όλους τους μαθητές, εκπληρώναμε και τους βασικούς στόχους που ορίζει η σύγχρονη διαπολιτισμική εκπαίδευση, το υπουργείο Παιδείας και οι ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις.

* Η συμπαράσταση, η συμμετοχή, το ενδιαφέρον σύσσωμης της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, δίνει ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα: είναι πολλοί αυτοί που είναι παρόντες, που δεν επαναπαύονται και αγωνίζονται για έναν κόσμο που όλοι θα έχουν δικαιώματα. Έναν κόσμο αλληλεγγύης, αποδοχής, ανθρωπιάς που αντιπαλεύει και είναι απέναντι στις προκαταλήψεις, στην ξενοφοβία και στον κοινωνικό αποκλεισμό».

Ο Δ. Σολωμός δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σ’ ελλαδικό έδαφος, όπως και ο Κοραής και ο Κάλβος. Ηταν Έλληνες ή όχι αυτοί;

2010-01-30T12:24:00.000-08:00

Την προσωνυμία «εθνικός ποιητής» έχουν προσλάβει καταχρηστικά στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας πάρα πολλοί, καμιά εικοσαριά, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, ποιητές, από τον Κάλβο, το Βαλαωρίτη, τον Παλαμά και το Σικελιανό ως τον Παράσχο, τον Κρυστάλλη, το Σεφέρη, τον Ελύτη και το Βρετάκο. Ο τίτλος όμως του «εθνικού ποιητή» ανήκει, απόλυτα δικαιολογημένα, μόνο στο Σολωμό:
Κατ’ αρχήν, ο Σολωμός δεν οφείλει τον τίτλο αυτό άμεσα και αιτιατά στον Υμνο εις την Ελευθερία (1823), που καθιερώθηκε ως «Εθνικός Υμνος» της Ελλάδας πολύ αργότερα, στα 1865, δύο χρόνια μετά την ανάρρηση του Γεωργίου Α’. Πολλοί από τους «εθνικούς ύμνους» των σημερινών ευρωπαϊκών λαών κατάγονται από το 18ο αιώνα (Αγγλία: 1743· Γαλλία: 1792· Πολωνία: 1797· Δανία: 1780 κ.ά.), αλλά και από το 19 αιώνα, όπως το διαβόητο Η Γερμανία, η Γερμανία πάνω απ’ όλα (1841) του Hoffmann von Fallersleben κανένας όμως από τους ποιητές τους δεν ξεπέρασε τα όρια της μετριότητας και κανένας δεν ανακηρύχτηκε σ’ «εθνικό ποιητή» της χώρας του.
Ο Σολωμός είχε ήδη ανακηρυχτεί σ’ «εθνικό ποιητή» από τον Ι. Πολυλά στα διάσημα «Προλεγόμενα» (κεφ. ΧΙ και XVIII) στην έκδοση των Ευρισκομένων (1859) του μεγάλου φίλου και «δασκάλου» του. Τι σήμαινε όμως πραγματικό ο τίτλος του «εθνικού ποιητή» στην περίπτωση του Σολωμού είχε ήδη καταφανεί στα 1825, στην πρώτη εκείνη κριτική του Γ. Ψύλλα για τον Υμνο εις την Ελευθερία, που είχε εκδοθεί το ίδιο αυτό έτος μέσα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι. Εκεί ο Ψύλλας κάνει για πρώτη φορά λόγο για «εθνική ποίηση», διαγράφοντας, ταυτόχρονα, και την παράδοσή της: Κορνάρος, Ρήγας, Χριστόπουλος, δημοτικό τραγούδι – παράδοση, που κορυφώνεται στο Σολωμό.
Ο Σολωμός είναι λοιπόν «εθνικός ποιητής» με την έννοια που έχει η περίφραση αυτή στην Ευρώπη στο α’ μισό του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα για τα μικρότερα έθνη, που αναζητούν την «εθνική» ανεξαρτησία τους, αλλά και για μερικά μεγαλύτερα (Γερμανία, Ιταλία), που επιδιώκουν την «εθνική» τους ενότητα. Στην εποχή εκείνη ο όρος «ποίηση» έχει ακόμα το εύρος του όρου «λογοτεχνία»· η «εθνική λογοτεχνία», η «Nationalliteratur», όπως την είχαν πει ήδη από τα 1780 οι Γερμανοί, συνοδεύει δηλαδή και συνεκφράζει την «εθνογένεση», που συνοδεύει την ανοδική πορεία της (πρωτο)αστικής τάξης προς την κρατική της αποκατάσταση στα όρια του «εθνικού κράτους». Πραγματικά, αυτόν ακριβώς το ρόλο για το Σολωμό είχε προδιαγράψει ο Σπ. Τρικούπης, όταν τον προσηλύτιζε (τέλη 1822/αρχές 1823) στην «εθνική υπόθεση»: προορισμός του Σολωμού ήταν «να έβγει θεμελιωτής νέας φιλολογίας [= λογοτεχνίας] στην Ελλάδα».
Ο Σολωμός είναι δηλαδή «ομόλογος» των συγχρόνων του εκείνων ευρωπαίων ποιητών (λογοτεχνών) του α’ μισού του 19ου αιώνα, που το έργο τους αποτελεί ένα ορόσημο και μιαν αφετηρία για τη δημιουργία μιας νεότερης, αστικοεθνικής, και με την έννοια αυτή «ρομαντικής», λογοτεχνίας στις χώρες τους, όπως ο Foscolo και ο Manzoni στην Ιταλία, ο Puskin στη Ρωσία, ο Mickiewicz στην Πολωνία, ο Petofi στην Ουγγαρία και ο Oelenschlager στη Δανία.
Ο Σολωμός είναι έπειτα ποιητής ευρωπαίος αλλά και πάλι με μιαν ορισμένη σημασία: Ο «όρος» και η έννοια «Ευρώπη» δεν περνάει ούτε μια φορά στα γραπτά του Σολωμού· η «Ευρώπη» δεν αποτελεί στοιχείο της ιδεολογίας του, σε αντίθεση με μερικούς συντηρητικούς ουτοπιστές της εποχής του, στους οποίους το όραμα μιας «Ενωμένης Ευρώπης» προκαταλαμβάνεται αρκετά πρώιμα, υπό την επίδραση του ναπολεόντειου επεκτατισμού, είτε πάνω σε θρησκευτική βάση, όπως στο γερμανό ποιητή Novalis (Χριστιανισμός ή Ευρώπη, 1799), είτε πάνω σε βάση οικονομική (καπιταλιστική ανάπτυξη) και πολιτική (μοναρχικό πολίτευμα), όπως στο γάλλο ουτοπιστή Saint-Simon (Για την αναδιοργάνωση της ευρωπαϊκής κοινωνίας, 1814).
Ο Σολωμός είναι ποιητής ευρωπαίος: α) ως ευρωπαίος πολίτης. Στην παρατήρηση του Βάρναλη (1925) ότι ο Σολωμός ως τα 17 του χρόνια (1798-1815) ήταν γάλλος πολίτης, πρέπει να προσθέσουμε ότι στα υπόλοιπα 42 χρόνια της ζωής του (1815-1857) ο Σολωμός υπήρξε άγγλος πολίτης· δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σ’ ελλαδικό έδαφος, ακριβώς όπως λ.χ. δύο άλλοι διακεκριμένοι συμπατριώτες του, ο Κοραής και ο Κάλβος, β) ως προς τον πολιτισμό και την παιδεία του: Ο Σολωμός ήταν ένας «λόγιος» ποιητής με ιταλική, σχολική και ανώτερη παιδεία και «δυτικά» πολιτισμικά στοιχεία, όπως ομολογούσε ο ίδιος όψιμα (Το ελληνικό καραβάκι, 1850/51): (Στην Ιταλία), «όπου βάρβαρος είχα φτάσει και πια δεν είμαι». Η πρόσληψη εκ μέρους του και άλλων ευρωπαϊκών πολιτισμικών στοιχείων, γαλλικών, αγγλικών, γερμανικών, έγινε δυνατή μέσα από τον ιταλικό πολιτισμικό του δίαυλο, γ) ως προς την ουσία και το βεληνεκές του ωριμότερου έργου του ο Σολωμός είναι σύγχρονος και ισότιμος με τους κορυφαίους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού Ρομαντισμού, αλλά και πρωτοπόρος σε ορισμένα «επιτεύγματά» του, όπως η εφεύρεση του πεζού ποιήματος (Η Γυναίκα της Ζάκυθος, 1826/29/33).
Ο Σολωμός είναι, τέλος, ποιητής οικουμενικός: Ο Σολωμός, στην κερκυραϊκή του ωριμότητα (1829/57), περνάει, όπως μερικοί σύγχρονοί του ρομαντικοί ουτοπιστές, από την ιδέα του «Εθνους» στην ιδέα της «Ανθρωπότητας» και της «Οικουμένης». Η μετάβαση αυτή επιβεβαιώνεται από τα εξής τεκμήρια:
α) Η γνωστή ρήση του Σολωμού: «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό» αντιστρέφει, κατάδηλα, την ιδεολογία του συγχρόνου του και συγχρόνου μας εθνικισμού: η αλήθεια προέχει του προκατασκευασμένου «εθνικού συμφέροντος».
β) Στην επίσης μαρτυρημένη προτροπή του ώριμου Σολωμού (γύρω στα 1834): «κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα νιώσεις μέσα σου κάθε είδους μεγαλείο» ο ποιητής θα προσθέσει, δέκα περίπου χρόνια αργότερα, μετά τη λ. Ελλάδα τις λέξεις: «ο altra cosa» (= «ή κάποιο άλλο πράγμα») που σημαίνει ότι η έννοια της «πατρίδας» («Ελλάδα») σχετικοποιείται και μετουσιώνεται σε μία μόνο από τις «μεγάλες ιδέες» (ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη κ.τ.λ.), με τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί «να νιώθει κάθε είδους μεγαλείο».
γ) Η εθνική, πολιτική, και μάλιστα προσωποποιημένη, Ελευθερία της επαναστατημένης νιότης του (Υμνος εις την Ελευθερία, 1823) μεταμορφώνεται τώρα, στην ωριμότητά του (Ελεύθεροι πολιορκισμένοι, 1834-1851), σε μιαν υπαρξιακή και πανανθρώπινη ελευθερία, που «κατακτάται» με εσωτερικό αγώνα, με την υπερνίκηση των εξωτερικών (φυσικών) και εσωτερικών (ηθικών) εμποδίων.
δ) Ο Σολωμός φαίνεται σαν να διαδηλώνει ο ίδιος αυτόν τον ώριμο προσηλυτισμό του σ’ ένα «στοχασμό» του στους Ελεύθερους πολιορκισμένους (οι υπογραμμίσεις δικές μου): «Πρέπει να κάνεις ώστε ο μικρός κύκλος, μέσα στον οποίο κινείται το Κάστρο [= Μεσολόγγι], να φανερώνει στο βάθος ή μάλλον στην ατμόσφαιρά του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας για την υλική θέση, [...] και για την ηθική θέση τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Δες τον Προμηθέα και εν γένει τα έργα του Αισχύλου».
Ας επισημάνω, εν κατακλείδι, ότι ο αισχύλειος Προμηθέας συμβολίζει στο Σολωμό, όπως και στους συγχρόνους του ευρωπαίους ρομαντικούς (Shelley, Προμηθέας λυόμενος, 1820), τον αντίθεο εκείνο αγωνιστή, που μετά τη νίκη του ενάντια στην τυραννία του Δία φέρνει στους ανθρώπους την Ουτοπία ενός νέου, επίγειου, Παραδείσου.
Ο κ. Γιώργος Βελουδής είναι καθηγητής της Νεοελληνικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Πηγή: Ανταποκριτής | Correspondent

Ένας Έλληνας μετανάστης,γράφει για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας στους αλλοδαπούς μαθητές στη Γερμανία…

2010-01-30T08:03:00.000-08:00

Παιδί μεταναστών στη Γερμανία, ο κ. Γ. Σαββίδης, δρ. Πανεπιστημίου Μονάχου, ένιωσε την ανάγκη να γράψει δυο λόγια για τη Δασκάλα Στέλλα Πρωτονοταρίου που δικάστηκε- και αθωώθηκε- γιατί δίδασκε (όχι η ίδια) τη μητρική γλώσσα στους μαθητές της- παιδιά μεταναστών:«Με αφορμή τα δημοσιεύματα στον ημερήσιο τύπο σχετικά με την αθώωση δασκάλας που δίδασκε σε παιδιά μεταναστών τη μητρική τους γλώσσα, ξαναζωντάνεψαν παλιές μνήμες μου για το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν όλα τα παιδιά των φιλοξενούμενων εργατών (γκασταρμπάιτερ) και φυσικά όλα τα ελληνόπουλα στη Γερμανία, όπου βρισκόμουν και εγώ από τη 10ετία του 1960 μέχρι και το 2004.

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Σας ευχαριστούμε!

2010-01-29T01:16:00.000-08:00

Που αναφερθήκατε στην πρωτοβουλία μας:

1) LEFT LIBERAL SYNTHESIS
2)exoaptonkyklo
3)ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
4)Νea aristera
5)ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΠΕΡΙΑ
6) OSTRIA

Η σελίδα και το blog μας στη ΝΕΤ!

2010-01-28T15:10:00.000-08:00

Δείτε σε αυτό το βίντεο το blog της ομάδας μας "Πρώτη Μαρτίου 2010- 24ώρες χωρίς εμάς" αλλά και την σελίδα μας στο Facebook με το ίδιο όνομα. Το ότι δεν αναφέρθηκε αυτό στο ρεπορτάζ, έστω κι αν πρόκειται για κρατικό κανάλι, προσωπικά το αποδίδω στο γενικότερο κλίμα των ημερών στην Ελλάδα…

Κείμενο διακήρυξης

2010-01-28T06:09:00.000-08:00

Η «Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς», είναι ένα ειρηνικό κίνημα, που συσπειρώνει ανθρώπους κάθε εθνικότητας, καταγωγής, πίστης, εκπαίδευσης και πολιτικού προσανατολισμού. Είμαστε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς και Έλληνες πολίτες. Αυτό που μας ενώνει είναι η άρνηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας της έλλειψης ανεκτικότητας που χαρακτηρίζει τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Έχουμε συναίσθηση της σημασίας της μετανάστευσης (όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο) και μας εξοργίζουν οι συκοφαντικές και ξενοφοβικές φωνές που ακούγονται κυρίως τώρα τελευταία με την ευκαιρία της ψήφισης του νόμου που ρυθμίζει τα θέματα της ιθαγένειας και του δικαιώματος ψήφου σε μερίδα μεταναστών.

Καταδικάζουμε και αρνούμαστε τα στερεότυπα, τη γλώσσα των διακρίσεων και τις πρακτικές αποκλεισμού. Μας τρομάζει η επίκληση των πολιτισμικών και θρησκευτικών μας ριζών, που μας θυμίζουν το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της χούντας.

Υπενθυμίζουμε ότι το δικαίωμα στη μετανάστευση αναγνωρίζεται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κι ότι η ανθρώπινη ιστορία υπήρξε πάντοτε ιστορία μετανάστευσης. Χωρίς μετανάστευση δεν θα είχε υπάρξει καμία διαδικασία οικοδόμησης των πολιτισμών. Η καταπάτηση αυτού κι άλλων δικαιωμάτων του ανθρώπου βλάπτει και προσβάλλει την κοινωνία στο σύνολό της.

Το να αντιμετωπίζονται οι μετανάστες ως μια άμορφη μάζα παρασίτων ή μια ανεξάντλητη πηγή φτηνής εργατικής δύναμης, αποτελεί κατά την γνώμη μας θέση ανήθικη, παράλογη και επικίνδυνη. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα εργάζονται σκληρά και συμβάλλουν καθοριστικά στην διατήρηση και την ανάπτυξη της πολιπολιτισμικής πλέον κοινωνίας μας. Αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σημερινής Ελλάδας.

Η αντίθεση μεταξύ του «εμείς» και του «εκείνοι», του «αυτόχθονες» και «ξένοι» είναι αναχρονιστική. Τη θέση της παίρνει η συνειδητοποίηση ότι σήμερα είμαστε «μαζί», παλιοί και νέοι πολίτες που παλεύουμε για την πρόοδο της χώρας και για της οικοδόμηση του μέλλοντός της και του μέλλοντός μας.

Στόχος μας είναι η διοργάνωση, την 1η Μαρτίου 2010, ειρηνικών κινητοποιήσεων και εκδηλώσεων στην Ελλάδα. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τη Γαλλία, πέρασε στην Ιταλία, την Ισπανία, σε μας και σταδιακά απλώνεται σε όλη την Ευρώπη.

Θέλουμε η μέρα αυτή να σηματοδοτήσει δυναμικά την έναρξη μιας συζήτησης, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, για το τι θα συνέβαινε αν πραγματικά, τα εκατομμύρια των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ευρώπη αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους ή τις χώρες μας.

Την 1η Μαρτίου η φωνή μας θα ακουστεί με διαφορετικούς τρόπους.

Κεντρικός άξονας θα είναι η αποχή μας από κάθε οικονομική συναλλαγή για 24 ώρες. Σε συνεργασία με όλους τους υποστηρικτές αυτής της πρωτοβουλίας και με βάση τις ανάγκες, τις δυνατότητες και τις επί μέρους ιδιαιτερότητες, θα οριστικοποιηθούν και μια σειρά άλλες εκδηλώσεις. Όλες οι ιδέες και οι πρωτοβουλίες είναι καλοδεχούμενες, αρκεί να κινούνται στα πλαίσια της νομιμότητας και της μη βίας. Σας καλούμε όλες και όλους να υφάνουμε μαζί ένα όμορφο πολύμορφο πολυπολιτισμικό πέπλο που θα σκεπάσει όλη την Ελλάδα.

email: 1martiou2010@gmail.com

Ιστοσελίδα: http://protimartiou2010.blogspot.com/

Facebook http://www.facebook.com/?ref=home#/group.php?gid=257686146592&ref=mf

Παρακαλούμε τους φίλους μας σε όλη την Ελλάδα που θέλουν και μπορούν να καταθέσουν ιδέες ή να δημιουργήσουν τοπικές επιτροπές για την οργάνωση εκδηλώσεων εκτός Αθηνών,

να επικοινωνήσουν μαζί μας στο mail μας ή μέσω του προφίλ μας στο facebook ή το blog μας.

Η ομάδα πρωτοβουλίας

Φερεϊντούν Φαριάντ

2010-01-25T07:19:00.000-08:00

Από τη συλλογή «Ουρανός χωρίς διαβατήριο» του Πέρση ποιητή Φερεντήν Φαριάντ.

Φυλακισμένα ποιήματα χρόνια και χρόνια.
Οι λέξεις αιωρούνται σαν ανεκπλήρωτες επιθυμίες περιμένουν.
Επαναστάσεις, πόλεμοι, πραξικοπήματα και πάλι, και πάλι,
και πάλι κι ένας τυφλός ζητιάνος μ’ ένα κλουβί πουλιού στο χέρι
περνάει χτυπώντας το ραβδί του στο σκοτεινό δρόμο.
Ξένος του γαλάζιου, ξένος των νερών, στη γη πεσμένα 5 μήλα.
Πού να πάω; Κυρά πανάρχαιη Ελλάδα
κρύψε με κάτω από τη ποδιά σου.
Πικρή ξενιτιά, ούτε γράμμα, ούτε χτύπημα της πόρτας.
Τίποτα. Ένα σπουργίτι κάθισε στο παράθυρο μου
μ’ ένα στίχο της Σαπφώς στο ράμφος του.
Πατρίδα μου είναι ένας ουρανός χωρίς διαβατήριο, χωρίς πόλη.
Μπαίνω απ’ τον αέρα.

Γιατί διχάζει το μεταναστευτικό;

2010-01-24T02:01:00.001-08:00

Επιμέλεια: Έλλη Κομνηνού

«Διχάζει την εκκλησία το μεταναστευτικό νομοσχέδιο» διάβασα στις εφημερίδες, και προσπάθησα λίγο να το σκεφτώ.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι πράγματι ένα θέμα, που, επειδή κυρίως ανέκυψε απότομα στην Ευρώπη ιδιαίτερα την τελευταία εικοσαετία, είναι αλήθεια, ότι σε χώρες οικονομικά καχεκτικές και διοικητικά ανοργάνωτες, όπως δυστυχώς και η χώρα μας, δημιούργησε πολλά και ποικίλα προβλήματα.

Καταρχήν λειτουργικά, ανακαλύψαμε δηλαδή ξαφνικά, ότι το να μην μπορούμε επί σειρά ετών να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα του δικού μας κράτους, για τους δικούς του πολίτες, τους ‘Ελληνες, είχε φτάσει ως πρακτική στα όριά της.

«Μα αυτό το γνωρίζαμε ήδη, χρειαζόμασταν τους μετανάστες για να το διαπιστώσουμε;» θα αντιτάξει κάποιος. Το γνωρίζαμε ως πρόβλημα, οι μετανάστες όμως μας βοήθησαν να βιώσουμε και το αποτέλεσμα της διαιώνισής του.

Δείτε ένα άλλο παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια η έννοια της «καλής δουλειάς», όπως την έβλεπε το νέο κοινωνικό οικονομικό status των ελλήνων συνοψιζόταν- ευτυχώς όχι σε όλες τις περιπτώσεις- στα εξής προαπαιτούμενα:

α) «Είσαι ότι δηλώσεις»
β) Οκτάωρη εργασία κατά προτίμηση γραφείου
γ) Γρήγορο κέρδος καταβάλλοντας όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο
δ) Εντυπωσιασμός μέσω «του ταλέντου» μας υπαρκτού ή ανυπάρκτου, αυτό δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη σημασία ώστε να μην αντιβαίνει και στο προαπαιτούμενο (α).

Σημειώστε δε ότι όλα τα παραπάνω είναι απολύτως συμβατά με το σύγχρονο εργασιακό και καταναλωτικό πρότυπο, αφού τα πρότυπα αυτά στην οικονομία της αγοράς αλληλοσυμπλέκονται εφόσον το εργασιακό είναι τροφοδότης του καταναλωτικού και αντίστροφα.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν εύκολα τι σήμαινε για τον -κακά αμειβόμενο- Νεοέλληνα και το status του να επιδιορθώσει μια βρύση του σπιτιού του μόνος του ή για τον αγρότη να μαζέψει μόνος του τις φράουλες πχ. στη Μανολάδα.

Παραγνωρίσαμε ότι για κάποιους άλλους όλα όσα εμείς «σνομπάραμε» ήταν το «επάγγγελμά τους»

Δευτερευόντως αντιμετωπίσαμε προβλήματα «εθνικοϋπαρξιακά» δηλαδή αφού λύσαμε όλα τα προβλήματα του κράτους, αποφασίσαμε να εξετάσουμε που «βαδίζομεν» ως έθνος.

«Μα κινδυνεύει η εθνική μας συνείδηση» θα πουν κάποιοι, με τους οποίους θα συμφωνήσω και εγώ αν μου απαντήσουν σε κάποια ερωτήματα.

-Τι μπορεί να προσδοκά μια χώρα για την εθνική της συνείδηση στην εποχή μας όταν χρωστά 113% του ΑΕΠ της;

-Τι μπορεί να προσδοκά μια χώρα για την εθνική της συνείδηση στην εποχή μας όταν η γλώσσα που μιλάει η νέα γεννιά είναι η ελληνική «των αγγλικών» αφού το τελευταίο αξιόλογο νεοελληνικό συντακτικό που διδάχτηκε σε σχολεία ήταν γραμμένο το 1928 από τον Α. Τζάρτζανο;

-Τι μπορεί να προσδοκά μια χώρα για την εθνική της συνείδηση στην εποχή μας όταν η πληροφορική ανταγωνίζεται τα ντοσιέ με κορδονάκι του 1912;

Και τέλος τι μπορεί να προσδοκά μια χώρα για την εθνική της συνείδηση με τόση λατρεία στο παρελθόν αλλά συνάμα τόση ανυπαρξία για το παρόν;

Τότε κατάλαβα ότι το μεταναστευτικό διχάζει γιατί μας φέρνει έντονα μπροστα στην ανικανότητάς μας, λόγω της οποίας είμαστε «πανάξιοι» της μοίρας μας «άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν» όπως λένε και οι κληρικοί.

Πηγή: Ανταποκριτής | Correspondenti

ΠΡΩΤΗ ΜΑΡΤΙΟΥ 2010, ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ «ΞΕΝΩΝ»

2010-01-23T11:49:00.000-08:00

Ξένοι όχι από την σκοπιά του ληξιαρχικού μητρώου, αλλά επειδή είμαστε ξένοι προς το κλίμα ρατσισμού που δηλητηριάζει την Ιταλία του σήμερα. Αυτόχθονες και μετανάστες, ενωμένοι στην ίδια μάχη πολιτισμού.

«Υπάρχουν στιγμές που μια απλή κίνηση στηρίζει και κινητοποιεί μια μεγάλη αλλαγή, και σε τέτοιες στιγμές, η παρουσία όλων είναι απαραίτητη».
Η εκπρόσωπος της Γερουσίας, Έμα Μπονίνο, υποστήριξε την ιδέα της 24ωρης απεργίας των μεταναστών στην Ιταλία, , όμως τόνισε ότι η επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας εξαρτάται από την δημοσιότητα που θα λάβει, και το πώς θα καταφέρουν οι κοινότητες των μεταναστών να οργανωθούν.

(μεταφρασμένο από το μπλογκ της οργάνωσης Primomarzo)

Το λογότυπό μας

2010-01-23T06:57:00.001-08:00

Το σχεδίασε ο γνωστός γραφίστας Δημήτρης Αρβανίτης. Τον ευχαριστούμε πολύ όπως και τον φίλο μας και μέλος της οργανωτικής ομάδας, τον δημοσιογράφο Αντώνη Χατζή που μερίμνησε για αυτό.

No one is illegal

2010-01-22T00:52:00.001-08:00

«Δεν καταλαβαίνω και πολλά από κράτη και σύνορα. Ξέρω μόνο ότι η Γη είναι στρογγυλή και ότι, εν αντιθέσει προς τα δέντρα που έχουν ρίζες, οι άνθρωποι έχουν πόδια για να περπατούν»(μότο της καναδέζικης ομάδας "No one is Illegal").

Εμείς μαζί σας...

2010-01-21T04:03:00.000-08:00

Σήμερα κλείνουμε τρια χρόνια σχέσης με τον Ανέστη.
Σαρά Αινές

Ο Μαστρονικόλας πάντα μου 'λεγε: Η λεπτομέρεια κάνει την καλή δουλειά.
Αντώνη Τσέρκο

Ο θείος Τάσος δεν με πονάει και τον αγαπώ πολύ!
Ιρίνα Μελάγες

Αύριο γράφουμε Όμηρο και δεν έχω προλάβει να διαβάσω κάλα...
Μοχαμάτ Ρουάντι

Το ΕΣΥ χρειάζεται πάνω απ' ολα Ανθρώπους.
Γκαμάλ Αρεφ

ΠΡΩΤΗ ΜΑΡΤΙΟΥ 2010 - 24 ΩΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ

Λαθρομετανάστες, περίσσευμα κι ανεπιθύμητη προσθήκη...

2010-01-20T05:48:00.000-08:00

- Είμασταν κι εμείς κάποτε. Θυμάστε?
- Άλλο εμείς...

Τι είναι δηλαδή αυτό που κάνει τη διαφορά?

1.Το νόμιμο από το λαθραίο
2.Ο λόγος που ήρθαμε ο καθένας στη νέα πατρίδα (εγώ με τους γονείς μου -στη Γερμανία- οι οποίοι θα δούλευαν σε μια συγκεκριμένη δουλειά για την οποία είχαν «προσκληθεί», με διαβατήριο, με νόμιμα χαρτιά) (εκείνοι χωρίς άδεια εισόδου, χωρίς χαρτιά, χωρίς να είναι «προσκεκλημένοι» κάποιοι που έτρεχαν από κάπου να ξεφύγουν και όπου βρήκαν ανοιχτή πόρτα μπήκαν...)
3.Η ράτσα...
4.Η κουλτούρα
5.Η θρησκεία
6.Η κοινωνική τάξη

Αν παρατηρήσουμε όμως καλά τα παραπάνω σημεία θα δούμε στην ουσία ότι η σημαντική διαφορά που έχει σημασία είναι το 1 και το 6.
Γιατί σκεφθείτε έναν π.χ. πακιστανό που φτάνει με την οικογένειά του στην Αθήνα για να δουλέψει στη Πακιστανική Πρεσβεία. Υπάρχει πρόβλημα? Σκεφθείτε έναν Ινδό ο οποίος φθάνει στην Αθήνα για να δουλέψει σε μια μεγάλη πολυεθνική. Έναν αλβανό που θα είναι διερμηνέας στο Προξενείο. Έναν ρώσο μηχανικό που θα εργαστεί σε κάποια καινούργια έργα.
Ένα Σομαλό γιατρό που θα εργαστεί σ΄ενα μεγάλο διαγνωστικό κέντρο.
Βλέπετε κάποιο πρόβλημα?
Αν είναι άλλου χρώματος, θρησκείας, κουλτούρας?
Υπάρχει κάποιο πρόβλημα αν στη πατρίδα τους γίνεται δε ξέρω κι εγώ τι? Υπάρχει πρόβλημα κάποιος από αυτούς να κατοικήσει δίπλα σας, να τρώτε στο ίδιο εστιατόριο, να κάνουν παρέα τα παιδιά σας? Δε νομίζω.

Η μετακίνηση λοιπόν πληθυσμών, τούς είναι αποδεκτή, όταν θα υπάρχει «χρησιμότητα» για το κράτος που τους φιλοξενεί. Είτε θα είναι στελέχη, επιστήμονες, επιχειρηματίες οπότε έχουν οικονομικά αλισβερίσια, επιστημονικά ή πολιτικά ή θα είναι κατόπιν ανάγκης εργατικών χεριών (φθηνών εννοείται) όπου το κράτος αποφασίζει ότι τα ντόπια χέρια δε φτάνουν άρα φέρνουμε εφεδρείες (όπως τότε που γέμιζαν τα καράβια για το αμέρικα, την Αυστραλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο κλπ)

Το πρόβλημά μας λοιπόν ουσιαστικά είναι ο "ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ".
Αυτός ο πληθυσμός που αποτελείται από ανθρώπους που δεν «προσκλήθηκαν» και είναι φτωχοί, πάμφτωχοι, διωγμένοι από τη πατρίδα τους είτε γιατί είναι κυνηγημένοι είτε γιατί στη πατρίδα τους πεθαίνουν από πόλεμο ή πείνα...

Ο λαθρομετανάστες λοιπόν είναι το ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ κάποιας χώρας και η ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ ΠΡΟΣΘΗΚΗ σε κάποια άλλη. Γιατί η μεν πατρίδα τους δεν ενδιαφέρεται αν ζήσουν ή αν πεθάνουν η δε νέα πατρίδα δεν είναι η Μαρία Τερέζα.

Όμως για να είναι λαθρομετανάστες από κάπου «μπαίνουν». Κι όταν μπαίνουν και επιβιώνουν κάπου «δουλεύουν» και κάποιοι επωφελούνται από το οποιοδήποτε έργο τους. Η χώρα λοιπόν που υποτίθεται ότι θα έχει προβλήματα εξ΄αιτίας τους προβαίνει σε μερικές πράξεις που δεν συμβιβάζονται με τους φόβους της.
Έχει ανοιχτές εισόδους κι έχει ανάγκες που αυτοί οι περιφρονημένοι μετανάστες θα καλύψουν και που τελικά αυτές οι ανάγκες δεν θα καλυπτόντουσαν από τους ντόπιους έτσι κι αλλιώς με το τρόπο που εκείνοι τους καλύπτουν. Δηλαδή βρομοδουλειές, με μεροκάματο ψίχουλα και ανασφάλιστοι. Είχατε υπόψη σας να δουλέψετε κάπως έτσι και σας εμπόδισαν? Η μήπως είχατε την εντύπωση πως ο επιχειρηματίας που πήρε καμιά 40ριά εργάτες της φτήνιας αν δεν υπήρχαν θα έπαιρνε 40 έλληνες με μεγάλους μισθούς, ασφάλεια , δώρα, συνδικάτα κλπ? Η μήπως τελικά εμείς οι ίδιοι θα δεχόμασταν να κάνουμε το λαθρομετανάστη?
Χλωμό το βλέπω.

Αφού λοιπόν μπήκαν αυτοί οι άνθρωποι , πιάσανε μια δουλειά, άρχισαν να ζουν εδώ πολλοί με τις οικογένειές τους και τώρα μετά από χρόνια τα παιδιά τους έχουν γεννηθεί εδώ και δεν ξέρουν καν πως είναι η γη από όπου προήλθαν οι γονείς τους, τι πρέπει να κάνουμε?

Να επιστρέψουμε το πακέτο από εκεί που ήρθε? Μιλάω σκληρά με λέξεις σκληρές γιατί δεν θέλω να χρυσώσω το χάπι. Μιλάω για εκείνους τους συμπολίτες μου που ακριβώς έτσι βλέπουν όλο αυτό το νέο πληθυσμό. Πακέτο ανεπιθύμητο. Όπου στο πακέτο δεν μας νοιάζει τι υπάρχει. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, τίμιοι και άτιμοι, ειλικρινείς και ψεύτες, καλόψυχοι ή σκατόψυχοι, όλοι μαζί ανακατεμένοι με μια ετικέτα στο κούτελο «μετανάστες». Επικίνδυνοι να μας αρπάξουν τη πατρίδα μέσα από τα χέρια. Δεν με ενδιαφέρει τι θα απογίνουν απαντάνε οι του «πακέτου».

Κι εκείνοι που λένε έτσι ξέρετε λένε ψέματα στον εαυτό τους.
Δεν είναι το πρόβλημά τους αυτό. Δεν είναι το πρόβλημά τους ένας καλύτερος κόσμος γιατί αν ήταν αυτό θα είχαν ξοδέψει τη ζωή τους να αγωνίζονται να διώξουν όλα εκείνα που κατάντησαν τη ζωή τους έτσι. Δεν μπορείς να είσαι ένας γιες μεν σε ότι σε εξουσιάζει και να σε πιάνει η μαγκιά με το λαθρομετανάστη.
Δεν μπορεί να ψηφίζεις τους προδότες της πατρίδας σου και να σε πιάνει ο πόνος μήπως ο τάδε ξένος την επιβουλεύεται. Δεν μπορεί να ανέχεσαι τόσα χρόνια τους κλέφτες της ζωής της δικής σου και τον παιδιών σου, τους δικούς σου ντόπιους εγκληματίες, νταβατζήδες, παιδεραστές, βιαστές, δολοφόνους, οι οποίοι έχουν στρώσει το χαλί και μάλιστα κόκκινο και βελούδινο για το διεθνές έγκλημα και να ξυπνάς ένα πρωί με όρεξη να τα βάλεις μ΄ενα τσαντάκια που έτυχε να είναι σκουρόχρωμος..
Δες καλά μέσα σου. Ποιά είναι η αλήθεια. Τι είναι αυτό που νομίζεις ότι είσαι και μπορείς έτσι να αποφασίζεις για τους υπόλοιπους?

Κι εγώ με τη σειρά μου σου λέω τα παρακάτω. Ξέρετε πόσο εύκολο είναι στους καιρούς που διανύουμε να συμβεί να αλλάξεις κατηγορία ? Ξέρετε πόσο λεπτή είναι η κλωστή που διαχωρίζει το ποιοί είναι αποδεκτοί σ΄αυτό το κόσμο και ποιοί όχι?
Νομίζετε ότι εσείς είστε ασφαλείς και αποδεκτοί?

Όσο ήμουν στο εξωτερικό τακτοποιημένη, η εικόνα μου ήταν μια χαρά. Μια ελληνίδα, λευκή, ευρωπαία και «καλοδεχούμενη».
Αν ξαφνικά έμενα εκεί χωρίς δουλειά και κηρυγμένη από τη πατρίδα μου ανεπιθύμητη γιατί είχε αλλάξει π.χ. το καθεστώς.... τότε η ελληνίδα θα σκούραινε στο χρώμα, θα ήταν μάλλον ανατολικής προελεύσεως και ύποπτη και ανεπιθύμητη.

Στην Ευρώπη ποτέ δεν με ένοιωσαν «ίση». Σε κάθε βήμα πλανιόταν η αμφιβολία αν τελικά οι έλληνες είναι ευρωπαίοι ή όχι. Και πάντα ήμουν μια οποιαδήποτε ελληνίδα. Όχι συγκεκριμένα η Βασιλική. Μια ελληνίδα. Κουβάλαγα επάνω μου αναγκαστικά ότι άσχημο και ότι όμορφο είχε τύχει να ακούσουν για τη πατρίδα μου για το λαό μου. Κι όταν κάτι άσχημο ακουγόταν για κάποιο έλληνα αυτόματα στα μάτια τους ήμουν κι εγώ ικανή να κάνω το ίδιο.
Όπως εδώ. Τώρα. Τσουβαλιαστά όλα.
Προσωπικότητες, διαφορετικότητες, άνθρωποι με όνομα και επώνυμο αλλιώτικο μεταξύ τους τσουβαλιαστοί. Άνθρωποι που μπορεί να είναι καλοκάγαθοι, φιλότιμοι, που μπορεί να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, που είναι φιλήσυχοι με τους γύρω τους τσουβαλιάζονται στη λέξη «φάρα». Ακόμα κι αν οι ίδιοι είναι εδώ, παλεύουν να μείνουν εδώ γιατί τους έχει κυνηγήσει η «φάρα» της πατρίδας τους. Τσουβαλιαστοί να είναι όλοι απλά «ξένοι»
Λες και το έγκλημα έχει συγκεκριμένη πατρίδα και η αγιοσύνη επίσης.
Λες και το να είναι κάποιος καθίκι είναι ζήτημα «φάρας» «ράτσας» «πατρίδας»
Λες και το ότι συμβαίνει οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Ελβετοί να είναι «κύριοι» και όχι λαθρομετανάστες είναι ζήτημα καλύτερου αίματος που κυλάει στις φλέβες τους κι όχι απόρροια του πόσο αίμα αθώων σε διάφορες συγκυρίες της ιστορίας έχει χυθεί για να επιβιώσει το ισχυρότερο καθίκι και να παινεύεται ότι είναι κάτι παραπάνω από τέτοιο.
Λες κι οι λαοί που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, δουλείας, υποταγής, που αρπάχθηκε η γη τους, που δολοφονήθηκαν οι λαοί τους, που κάποιοι όρισαν να τους αφανίσουν γιατί έτυχε να έχουν τη γκαντεμιά να έχουν κάτι που το έλεγαν χρυσό, ή πετρέλαιο, ή διαμάντια, ή στραγητική σημασία, ή μπόλικες μπανάνες.... ήταν ορισμένο από κάποιο θεό πως καλά να πάθουν γιατί ήταν άλλου χρώματος από τους δολοφόνους τους που ήταν δίκαιοι γιατί πάλι ο θεός όριζε ότι οι δίκαιοι είναι άσπροι....

Φοβάμαι πολύ ότι η φύση θα μας εκδικηθεί με πολύ σκληρό τρόπο. Για όλα αυτά.
Κι η φύση δεν κάνει διαχωρισμούς. Γιατί για εκείνη υπάρχει μια απλή λογική που εσύ ανθρωπάκο έχεις ξεχάσει εδώ και αιώνες.. Δεν είσαι κάτι αλλιώτικο. Η μόνη σου διαφορά από τα υπόλοιπα τετράποδα αυτού του πλανήτη είναι ότι για κάποιους λόγους, κάποια στιγμή συνειδητοποίησες ότι μπορείς να στέκεσαι στα δύο πόδια. Ακριβώς σ΄εκείνο το σημείο ξεκίνησε η ασυδοσία σου. Θα ήθελα πολύ να έβλεπα τι θα είχε συμβεί στην ανθρωπότητα αν εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή αν το «φίδι» είχε αποφασίσει να σηκώσει στα δυο πόδια τη τίγρη....

Γάλλε, έλληνα, γερμανέ, αμερικάνε, ιταλέ, κινέζε, άραβα, τετράποδα είμαστε με εξελιγμένες ικανότητες κι αν δεν είχαμε φουσκώσει το μυαλό μας μ΄εκείνη τη σχιζοφρενική αντίληψη πως τάχα κάτι περισσότερο δικαιούμαστε από ότι τα υπόλοιπα πλάσματα στη φύση, ίσως σήμερα να είχαμε μια γη χωρίς σύννορα, χωρίς θρησκείες, χωρίς ετικέτες όπου κι αυτός κι εσύ θα μπορούσατε να ερωτευθείτε ή να μισηθείτε μεταξύ σας με μόνο γνώμονα το κάλεσμα...
Δεν θα είχατε ξοδέψει αιώνες ξεπαστρεύοντας ο ένας τον άλλον. Δεν θα είχατε ξοδέψει έτσι άχρηστα τη ζωή αναλογιζόμενοι το πως , το γιατί, το από που, το ποιος, ατελείωτα βασανιστικά ερωτήματα, συνέχεια ασταμάτητα και η ζωή η ίδια να χάνεται μέσα σε παρανοϊκούς πολιτισμούς και άχρηστα αντικείμενα κι οι θρησκείες να αλωνίζουν με αντάλλαγμα να απαλύνουν τους φόβους σας.

Υπάρχει ένας τρόπος να βλέπεις όλο το πλανήτη μαζί κι ένας άλλος να βλέπεις απλά μερικά τετραγωνικά γύρω σου. Έτσι υπάρχει ένας τρόπος να βλέπεις όλα τα πλάσματα αυτού του κόσμου κι ένας άλλος να βλέπεις μερικούς ανθρώπους γύρω σου. Έτσι υπάρχει κι ένας τρόπος να βλέπεις την ιστορία σαν μια αλληλουχία γεγονότων που ξεκίνησαν από το ίδιο σημείο και ότι το ένα είναι αποτέλεσμα του άλλου ή μπορείς να δεις την ιστορία σαν μεμονωμένα παραδείγματα ανάλογα πόσο σε βολεύουν ή όχι...
Μπορείς να νοιώσεις το θαύμα της δημιουργίας κοιτώντας ψηλά από ένα ξωκλήσι, ή προσκυνώντας κλεισμένος μέσα σε ένα πολυτελή καθεδρικό. Όπως καταλαβαίνεται οι διαφορές είναι ασύλληπτες....

από το vasiliskos2.blogspot.com

Διακήρυξη: Πολιτική συμμετοχή ή ρατσιστικός αποκλεισμός?

2010-01-17T13:00:00.000-08:00

Με αφορμή τα πολυάριθμα μέλη που αριθμεί ήδη το group μας στο facebook υπέρ της χορήγησης ιθαγένειας στους νόμιμους μετανάστες, αλλά και τον υπερεθνικιστικό, ρατσιστικό παροξυσμό που στιγματίζει τη συζήτηση για το πολύπαθο αυτό ζήτημα, σας προσκαλούμε να στηρίξετε, ακόμα κι αν έχετε επιμέρους ενστάσεις, την πρωτοβουλία σχολιάζοντας εδώ, αφού διαβάσετε το παρακάτω κείμενο. Η συμμετοχή σας είναι σημαντική! Ας ακουστεί επιτέλους και η δική μας φωνή!

Διακήρυξη: Πολιτική συμμετοχή ή ρατσιστικός αποκλεισμός

Η πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» αποτελεί ένα πρώτο δειλό αλλά ουσιαστικό βήμα για τη νομοθετική ρύθμιση και τη στοιχειώδη κατοχύρωση της ισονομίας και ισοπολιτείας των αλλοδαπών συμπολιτών μας. Απέναντι σε αυτή την πρωτοβουλία, ωστόσο, τις τελευταίες μέρες, υψώθηκε ένα ιδεολογικοπολιτικό τείχος ρατσισμού και εθνικισμού, που δε δίστασε να επινοήσει ακόμα και τη λύση του «δημοψηφίσματος», προκειμένου να καλύψει την ξενοφοβικές και μισαλλόδοξες απόψεις του για το δήθεν «περιούσιο έθνος». Όσοι από εμάς τους Έλληνες πολίτες εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως ο συνταγματικός πατριωτισμός και οι αρχές της ισότιμης πολιτοφροσύνης δεν εξαρτώνται από ψευδεπίγραφες φυλετικές μυθολογίες αλλά από τη βούληση μιας δημοκρατικής κοινωνίας που διευρύνει το «αίσθημα του συνανήκειν», με άξονα τα δικαιώματα του «πολιτικού σώματος των πολιτών» και όχι με το «δίκαιο του αίματος» και το «χρώμα του δέρματος», υπογράφουμε μια κοινή διακήρυξη για τη στήριξη του συγκεκριμένου νομοσχεδίου. Τα δημοκρατικά δικαιώματα δεν τίθενται σε δημοψήφισμα. Η πολιτική συμμετοχή των «αόρατων συμπολιτών» μας είναι η καλύτερη απάντηση στον αναχρονιστικό ρατσισμό.

ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ

Ποιος είναι Έλληνας; Μετανάστευση, δημοκρατία και ιθαγένεια

2010-01-17T07:26:00.001-08:00

Το σχέδιο νόμου για την ιθαγένεια και την ψήφο των μεταναστών, όπως φαίνεται, αρχίζει να τροφοδοτεί τη δημόσια συζήτηση γύρω από το κομβικό ζήτημα της ιδιότητας του πολίτη στη χώρα μας. Συζήτηση από την οποία δεν μπορεί να είναι απούσα η Αριστερά, όχι μόνο επειδή το νομοσχέδιο αποτελεί τομή που, σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον, δικαιώνει τις διεκδικήσεις της για συμπερίληψη χιλιάδων συνανθρώπων μας στην ελληνική δημοκρατική πολιτική κοινότητα, από την οποία συστηματικά αποκλείονται εδώ και χρόνια παρότι ζουν, μορφώνονται και εργάζονται στον τόπο μας, αλλά και απέναντι στις φοβικές και ουσιαστικά αντιδημοκρατικές αντιδράσεις του δεξιού και ακροδεξιού φάσματος της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής σκηνής.Στη δημόσια διαμάχη πιστεύουμε ότι καλούμαστε όλοι να πάρουμε θέση, γιατί και από τη δική μας παρέμβαση και στάση κρίνεται όχι μόνο η αποδοχή της πρότασης αλλά και η κατεύθυνση που τελικά θα πάρει. Κρίνεται όμως και κάτι εξίσου σημαντικό: με ποιους όρους και σε ποιο πλαίσιο μπορούμε να σκεφτούμε και να συζητήσουμε, ως κοινωνία, τι σημαίνει να είναι κανείς πολίτης αυτής της χώρας, δηλαδή ισότιμο μέλος της πολιτικής κοινότητας που αποτελεί.

Με αυτές τις σκέψεις, προσκαλέσαμε τη Λίνα Βεντούρα (αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου), τον Γκάζι Καπλάνι (συγγραφέα και δημοσιογράφο, που γεννήθηκε στη Λούσνια της Αλβανίας και την τελευταία εικοσαετία ζει στην Ελλάδα) και τον Δημήτρη Χριστόπουλο (επίκουρο καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορία του Παντείου, πρόεδρο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου), για να συζητήσουν τις όψεις της συγκεκριμένης νομοθετικής παρέμβασης, αλλά και τις ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του μεταναστευτικού φαινομένου στη χώρα μας, εν τέλει τα ζητήματα δημοκρατίας που θέτει η σημερινή συγκυρία. Η συζήτηση έγινε στον πάντα φιλόξενο χώρο του αναγνωστηρίου των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, το Σάββατο 9 Ιανουαρίου.

«Ενθέματα»

Συζητάνε η Λίνα Βεντούρα, ο Γκάζι Καπλάνι και ο Δημήτρης Χριστόπουλος

* Δημήτρης Χριστόπουλος: Συμφωνούμε όλοι, νομίζω, σε αυτό το τραπέζι, ότι το σχέδιο νόμου για την ιθαγένεια στους μετανάστες αποτελεί τομή στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, στο βαθμό που επιχειρεί να αλλάξει τα πληθυσμιακά δεδομένα της ελληνικής πολιτικής κοινότητας. Το κρίσιμο, για μένα, είναι αυτή η νομοθετική πρωτοβουλία να μην απολήξει σε μια περιοριστική εκδοχή, συρμένη από τα δεξιά προς το συντηρητικότερο, αλλά να εκβάλει με αυτοπεποίθηση σε αυτό που όλοι θεωρούμε ότι είναι υγιές, πολιτικά ευκταίο, φιλελεύθερο και δημοκρατικό, στην κατεύθυνση της ελευθερίας και της ισότητας μαζί: στην κατεύθυνση, δηλαδή, της συμπερίληψης ενός μείζονος αριθμού του μεταναστευτικού πληθυσμού στην ελληνική πολιτική κοινότητα. Πιστεύω ότι αυτό είναι το στοίχημα, από εκεί ξεκινάμε, και με βάση αυτή την παραδοχή πρέπει να αποτιμήσουμε το νομοσχέδιο.

* Θεωρώ το σχέδιο νόμου τομή, πρώτον διότι καθεαυτό πηγαίνει προς την κατεύθυνση να αλλάξει αυτό που είναι ο ελληνικός λαός, και δεύτερον γιατί στο συμβολικό-ιδεολογικό επίπεδο για πρώτη φορά φέρνει στην ελληνική πολιτική συζήτηση το θέμα της ιδιότητας του πολίτη. Αυτό έχει μεγάλη σημασία διότι τα ζητήματα ιθαγένειας παραδοσιακά στην Ελλάδα βρίσκονται διαρκώς υπό μια ιδιότυπη «ομερτά» του πολιτικού λόγου. Ουδείς συζητούσε, παρά μόνο όταν αποκαλυπτόταν ή όταν χρειαζόταν να αποκαλυφθεί ότι κάποιος δεν χρειάζεται να είναι Έλληνας. Τώρα για πρώτη φορά λοιπόν συζητάμε το ποιος μπορεί να είναι Έλληνας. Αυτό από μόνο του, και ανεξάρτητα από τις απαντήσεις που θα δοθούνε, είναι κρίσιμο. Αυτή είναι η τομή: το ερώτημα καθεαυτό. Από εκεί και πέρα, οι απαντήσεις που θα δοθούν προφανώς εξαρτώνται από τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές και τις κοινωνικές διεκδικήσεις που θα σύρουν προς τη συμπερίληψη ή θα τραβήξουν προς τον αποκλεισμό.

Δίκαιο του αίματος και δίκαιο του εδάφους

* Γκάζι Καπλάνι: Θα ήθελα να σε ρωτήσω, ως νομικό, αν με αυτό το νομοσχέδιο περνάμε από το δίκαιο του αίματος στο δίκαιο του εδάφους.

* Δ. Χριστόπουλος: Το δίκαιο του αίματος κυριαρχεί σε όλα τα κράτη. Παράλληλα όμως έχουμε πολιτείες στις οποίες συνυπάρχει με το δίκαιο του εδάφους, που ουσιαστικά προβλέπει αυτόματη ή ημιαυτόματη κτήση της ιθαγένειας για τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στο έδαφος της χώρας υπό προϋποθέσεις. Στην Ελλάδα, το νομοσχέδιο εισάγει όντως στοιχεία δικαίου του εδάφους. Επιπλέον, γενικότερα, φαίνεται πως αναπτύσσεται ένα νέο δίκαιο, που δεν είναι ούτε του αίματος ούτε του εδάφους: είναι το δίκαιο του ανθρώπου ο οποίος, επειδή μένει κάπου, αποκτά τόσο έντονους βιοτικούς δεσμούς με τον χώρο του ώστε, ανεξάρτητα από το αν γεννήθηκε εκεί ή αν οι γονείς του κατάγονται από εκεί, του αρμόζει να ανήκει στην πολιτική κοινότητα αυτού του χώρου. Νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της μετανάστευσης –και όχι η επαναφορά ενός κλασικού τύπου δικαίου του εδάφους– στην Ευρώπη γενικά: οι άνθρωποι δικαιούνται να ανήκουν στην πολιτική κοινότητα με την οποία ζούνε, ανεξάρτητα του τίνος είναι και πού έτυχε να γεννηθούν.

Οι «επικίνδυνες τάξεις», τότε και τώρα

* Λίνα Βεντούρα: Σε σχέση με αυτό, θα ήθελα να δούμε πώς συμβαίνει σήμερα κάτι αντίστοιχο με την ένταξη παλαιότερα άλλων κοινωνικά ορισμένων κατηγοριών στην πολιτική κοινότητα. Θα μπορούσαμε ενδεικτικά να σκεφτούμε πώς απέκτησαν την ιδιότητα του πολίτη οι Εβραίοι σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες μετά τη Γαλλική Επανάσταση, πώς σταδιακά απέκτησαν δικαίωμα ψήφου και εντάχθηκαν στην πολιτική κοινότητα οι λεγόμενες «επικίνδυνες τάξεις», δηλαδή οι κατώτερες οικονομικοκοινωνικά ομάδες, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, και, στον 20ό αιώνα, οι γυναίκες. Δηλαδή να δούμε το βήμα που γίνεται με το νομοσχέδιο ως μια σημαντική και θετική τομή αλλά ταυτόχρονα και ως συνέχεια, αν θέλετε, παλαιότερων φάσεων συμπερίληψης αποκλεισμένων θρησκευτικών-μειονοτικών, κοινωνικών ή έμφυλων ομάδων στην πολιτική κοινότητα.

* Και παράλληλα να θυμηθούμε και τις αντιδράσεις που προκάλεσαν όλες αυτές οι διευρύνσεις της πολιτικής κοινότητας. Στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να θυμηθούμε το παράδειγμα των αντιδράσεων που προκλήθηκαν όταν πολιτογραφήθηκαν και απέκτησαν δικαίωμα ψήφου οι πρόσφυγες του 1922. Διάβαζα το Σάββατο (9.1.2009) στον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας ένα απόσπασμα άρθρου του Γεωργίου Βλάχου, του ιδρυτή της Καθημερινής, του περίφημου ΓΑΒ, τον Ιούλιο του 1928, το οποίο αναφερόταν στους πρόσφυγες του 1922. Σε αυτό έλεγε: «Δεν τους θέλομεν ούτε ως ψηφοφόρους, ούτε ως εκλογείς, ούτε ως εκλέξιμους, ούτε ως πολίτας δικαιουμένους να κυβερνούν την Ελλάδα» κλπ.

* Δ. Χριστόπουλος: Υπονοείς ότι υπάρχει διαρκώς μια Δεξιά στην Ελλάδα, η οποία είναι εναντίον του ανοίγματος της ελληνικής πολιτικής κοινότητας;

* Λ. Βεντούρα: Δεν νομίζω ότι ο όρος Δεξιά μπορεί να καλύψει όλες τις αντιδράσεις, εννοώ όμως ότι όποτε διευρύνεται η πολιτική κοινότητα, υπάρχουν μερίδες που αντιδρούν στο άνοιγμα αυτό.

* Γκ. Καπλάνι: Η περίπτωση του δικαιώματος ψήφου στης γυναίκες είναι ένα καλό παράδειγμα. Είτε στην Ελλάδα είτε στη Γαλλία η αντίδραση της «βαθιάς», ανδροκρατούμενης τότε, κοινωνίας ήταν ίδια. Στην Ελλάδα στα μέσα του 20ού αιώνα έγραφαν ότι δεν πρέπει να δοθεί ψήφος στις γυναίκες διότι είναι επικίνδυνες, υστερικές και μπορεί να διαταραχθεί η δημόσια τάξη της χώρας! Η ιστορία δεν είναι ποτέ στατική και τα πρόσωπα του Άλλου αλλάζουν στη διάρκειά της. Κάποτε οι «άλλοι» ήταν οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, οι γυναίκες, οι κομμουνιστές, οι ομοφυλόφιλοι, οι αναρχικοί· τώρα οι κατεξοχήν «άλλοι» της ελληνικής κοινωνίας είναι οι μετανάστες.

* Δ. Χριστόπουλος: Ας κρατήσουμε πάντως τη διάκριση Αριστερά-Δεξιά, καθώς και μια άλλη διάκριση, αστικού φιλελεύθερου και λαϊκού δεξιού συντηρητικού χώρου. Δεν είναι τυχαίο, νομίζω, ότι στην Ευρώπη τα κεντροαριστερά κόμματα είναι αυτά που πάντα τείνουν να φέρνουν το ζήτημα αυτό στο προσκήνιο.

* Λ. Βεντούρα: Πιστεύω, όπως είπα πριν, ότι δεν πρόκειται για ένα εντελώς νέο φαινόμενο και επιπλέον δεν πρόκειται ούτε για ελληνική ιδιαιτερότητα. Αν παρακολουθήσει κανείς όλη τη συζήτηση που γίνεται για την εθνική ταυτότητα στη Γαλλία σήμερα, βλέπει ότι υπάρχουν κι εκεί αντίστοιχες στάσεις, αντίστοιχες αντιδράσεις, παρόλο που είναι ένα κράτος που εφαρμόζει το δίκαιο του εδάφους εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και στη Γερμανία, όταν συζητήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η χορήγηση της ιθαγένειας στους μετανάστες, υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις και τελικά ο νόμος που ψηφίστηκε υπήρξε αποτέλεσμα συμβιβασμών μεταξύ των διαφόρων απόψεων.

Εθνοτικές, πολιτισμικές και ταξικές διαφορές. Ο ρόλος του κράτους

Γκ. Καπλάνι: Νομίζω ότι όσον αφορά το νομοσχέδιο πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο επίπεδα. Πρώτα το θεσμικό, που είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και το λέω αυτό διότι ακούω ανθρώπους που είναι υπέρ του νομοσχεδίου να λένε κάπως απαξιωτικά ότι «ένα χαρτί δεν θα λύσει και το πρόβλημα της ένταξης». Νομίζω ότι αυτό το «χαρτί», είτε λέγεται ιθαγένεια, είτε δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές, αποτελεί μια τομή. Ο μετανάστης από πολιτικά ανύπαρκτος –αν και πληροί όλες τις υποχρεώσεις που πληροί και ένας Έλληνας πολίτης προς το κράτος– γίνεται πολίτης. Με ίσες υποχρεώσεις και δικαιώματα. Από εκεί και πέρα βέβαια, η Γαλλία, μια που αναφερθήκαμε σ’ αυτήν, είναι ένα καλό παράδειγμα για το ότι δεν φτάνει μόνο αυτό για την ένταξη. Στη Γαλλία δόθηκε η γαλλική υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών, και τα παιδιά που έχουν καταλήξει στα γκέτο των προαστίων είναι Γάλλοι πολίτες.

Λ. Βεντούρα: Σύμφωνοι, αλλά και σε αυτή την περίπτωση να τονίσουμε ότι πρόκειται για μια μερίδα των παιδιών. Πάλι δηλαδή πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι ένα σημαντικό μέρος των παιδιών των μεταναστών, ακόμα και των Αλγερινών, των μουσουλμάνων, έχουν ενταχθεί, κι αυτό οφείλεται και στα πολιτικά δικαιώματα, και στο ότι έχουν ιθαγένεια. Η ένταση και η προβολή της εξέγερσης στα προάστια του Παρισιού δεν πρέπει να μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όλα τα παιδιά μεταναστών στη Γαλλία είναι αποκλεισμένα από το σχολείο, την αγορά εργασίας κλπ.

Γκ. Καπλάνι: Συμφωνώ απολύτως. Απλώς λέω ότι δεν φτάνει μόνο η υπηκοότητα. Η αποδοχή πρέπει να γίνει και κοινωνικό βίωμα

Δ. Χριστόπουλος: Το γεγονός ότι σημαντικό μέρος των παιδιών των μεταναστών έχουν ενταχθεί οφείλεται και στο γεγονός ότι το γαλλικό κράτος, για μεγάλο ιστορικό διάστημα, κατείχε έναν χώρο δικής του αρμοδιότητας και κοινωνικής ευθύνης, αδιαπραγμάτευτο. Πιστεύω δηλαδή ότι μερικά πράγματα τα οποία αποτελούσαν χώρο κοινωνικής ευθύνης του κράτους, σήμερα, στο όνομα της νεοφιλελεύθερης επιλογής, το κράτος τα απεκδύεται: κι από εκεί και πέρα, σε ένα συμμετοχικό επίπεδο, υποτίθεται ότι η κοινωνία των πολιτών αναλαμβάνει εθελοντικά αυτό που γνωρίζαμε ως κρατική αρμοδιότητα. Κατά την άποψή μου, το κράτος οφείλει να κρατάει τους μείζονες μηχανισμούς αναδιανομής υπό τη δική του ευθύνη, διότι κυρίως από αυτούς εξαρτάται η ένταξη.

Λ. Βεντούρα: Οι διαδικασίες ένταξης εκτείνονται στον χρόνο, χρειάζεται και χρόνος. Δεν φτάνει η παρέμβαση του κράτους, η οποία προφανώς είναι απαραίτητη. Και βέβαια θα υπάρχουνε πάντα συγκρούσεις, γιατί όλες αυτές οι διεργασίες είναι κοινωνικές διαδικασίες που γεννάνε συγκρούσεις, δεν πρόκειται για κάτι που συντελείται γραμμικά, ανέφελα ή νομοτελειακά.

Γκ. Καπλάνι: Πάντως, για να παραμείνουμε στη Γαλλία, απ’ όσο την ξέρω, με έχει εντυπωσιάσει το γεγονός ότι η θεσμική και δημόσια ορατότητα των μεταναστών που υφίστανται τη μεγαλύτερη διάκριση λόγω του χρώματος είναι πολύ περιορισμένη. Είναι φοβερό αν σκεφτείς ότι μόλις πρόσφατα η γαλλική τηλεόραση απέκτησε έναν έγχρωμο παρουσιαστή ειδήσεων και αφού κάηκαν τα προάστια. Ή το ότι δεν υπάρχει ούτε ένας έγχρωμος βουλευτής –και δεν μιλώ με τη λογική της ποσόστωσης– στη γαλλική Βουλή. Από την άλλη, βλέπεις ότι η Εθνική Γαλλίας στο ποδόσφαιρο αποτελείται κυρίως από έγχρωμους. Για την οποία ο Λεπέν είπε ότι «αυτή δεν είναι η Γαλλία»…

Λ. Βεντούρα: Ναι, αλλά αυτό μας βάζει στην παγίδα να σκεφτόμαστε αποκλειστικά με εθνοτικούς ή πολιτισμικούς όρους. Θέλω να πω ότι είναι σημαντικό να σκεφτούμε, λ.χ., και πόσοι από τις εργατικές και αγροτικές τάξεις είναι στο γαλλικό Κοινοβούλιο; Ή πόσες γυναίκες έχουν εκλεγεί στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Και στο σχολείο, στις μελέτες για τη σχολική διαρροή, βλέπουμε ότι αν συγκρίνουμε τα παιδιά της ντόπιας εργατικής τάξης με τα παιδιά των μεταναστών, παρατηρούμε ότι η διαρροή είναι περίπου η ίδια. Μόνο αν συγκρίνουμε με το σύνολο των μαθητών μιας χώρας, όπου μπαίνουν τα παιδιά των μεσαίων και των άλλων τάξεων, η απόκλιση είναι πολύ μεγάλη…

Δ. Χριστόπουλος: …λόγω της πολύ καλύτερης επίδοσης που έχει η γηγενής μεσαία τάξη. Λες, λοιπόν, ότι τον εθνοτικό αποκλεισμό, που ούτως ή άλλως υφίσταται, πρέπει να τον δούμε μαζί με άλλους αποκλεισμούς, κοινωνικούς, ταξικούς κλπ.

Γκ. Καπλάνι: Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να υπερβάλλουμε στο εθνοπολιτισμικό, αν και είναι της μόδας. Ούτε όμως να το υποτιμούμε: αν είσαι μαύρος, σε λένε Αχμέτ και ανήκεις στην εργατική τάξη, δεν θα έχεις την ίδια μεταχείριση όταν ψάχνεις δουλειά ή σπίτι με αυτόν που ανήκει στην εργατική τάξη αλλά είναι λευκός και τον λένε Ζαν-Μαρί. Δεν είναι τυχαίο, νομίζω, ότι στην Ελλάδα ο «αποδιοπομπαίος τράγος» είναι ο «Αλβανός», αλλά την ίδια στιγμή είναι και ο πιο ενταγμένος στην αγορά εργασίας και κοινωνικά. Ο λιγότερο ενταγμένος είναι αυτός που ξεχωρίζεις, που μπορείς να δείξεις με το δάκτυλο. Έχετε δει π.χ. μαύρη σερβιτόρα στην Αθήνα; Οπωσδήποτε είναι ταξικό και οικονομικό το πρόβλημα, αλλά να μην υποβαθμίσουμε και το εθνοπολιτισμικό.

Λ. Βεντούρα: Δεν διαφωνώ. Απλώς, παράλληλα, νομίζω ότι είναι σημαντικό να σκεφτούμε επίσης ότι, για παράδειγμα, εμείς εδώ που συζητάμε, δεν έχουμε κάτι κοινό με τον Καρατζαφέρη, τον οποιονδήποτε Καρατζαφέρη. Δεν έχουμε κοινές αξίες, κοινές αναφορές, κοινούς στόχους, κοινή αντίληψη της ιστορίας. Χρειάζεται δηλαδή να αναδείξουμε και τις διαφορές που υπάρχουν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας, και τις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς που υπάρχουν μεταξύ των Ελλήνων, και να μη μένουμε μόνο στον αποκλεισμό των πολιτισμικά διαφορετικών.

Δ. Χριστόπουλος: Θα έλεγα ότι θεωρητικά αυτό το ζήτημα είναι μάλλον λυμένο. Ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, που οι σύγχρονες μεταναστευτικές ροές ήταν στα πρώτα φόρτε τους, ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας «έγειρε» προς ουσιοκρατικές αντιλήψεις για την ταυτότητα, το «δικαίωμα στη διαφορά», την πολυπολιτισμικότητα κλπ., σήμερα πλέον κάνουμε λόγο για ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές διεργασίες αποκλεισμού, μέσα στις οποίες εντάσσεται και το πολιτισμικό ως τέτοιο. Ωστόσο, και το πολιτισμικό από μόνο του απομυθοποιείται με την έννοια που ανέφερε η Λίνα, το αυτονόητο δηλαδή: περισσότερα κοινά έχω εγώ με εσένα, μολονότι εσύ είσαι Αλβανός κι εγώ Έλληνας, παρά με τον Καρατζαφέρη. Όπως επίσης εύκολα φανταζόμαστε ότι ένας Αλβανός μπορεί να έχει πολλά κοινά με τον Καρατζαφέρη, όσο δυστυχή και να κάνει αυτό τον αρχηγό του ΛΑΟΣ.

Γκ. Καπλάνι: Αυτό είναι το πλέον σίγουρο. Ένας Έλληνας και ένας Αλβανός ακροδεξιός αντιλαμβάνονται το έθνος και την εθνική ταυτότητα με τον ίδιο τρόπο. Και νομίζω ότι εμείς οι δυο στα μάτια τους είμαστε «προδότες»…

Οι δυνατότητες ενσωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας. Η ιστορικότητα του φαινομένου

Γκ. Καπλάνι: Προεκτείνοντας αυτό που συζητάμε, ήθελα να πω ότι ζώντας εδώ από τις αρχές του μεταναστευτικού ρεύματος, τη δεκαετία του 1990, με έχει εκπλήξει η δυνατότητα ένταξης που ανέδειξε, τελικά, η ελληνική κοινωνία, παρά τις αντιφάσεις, τις φοβίες –δεν γνωρίζω άλλωστε καμία κοινωνία που να δέχτηκε τον «ξένο» χωρίς τριβές, φοβία και συγκρούσεις…

Λ. Βεντούρα: Η οικονομική συγκυρία έπαιξε νομίζω πολύ μεγάλο ρόλο, και πάντως και πάλι δεν νομίζω ότι πρόκειται για ελληνική ιδιαιτερότητα. Βέβαια, όπως συμβαίνουν χιλιάδες πράγματα άτυπα σε αυτή τη χώρα, ενδεχομένως κάπως έτσι να έγινε και με την ένταξη των μεταναστών από τα Βαλκάνια· ίσως διευκολύνθηκε από αυτό το «άτυπο».

Δ. Χριστόπουλος: Υπάρχει μια μεγάλη ιστορία αντίστοιχων διαδικασιών ένταξης και αποκλεισμού που έχει βιώσει αυτή και άλλες πολιτικές κοινότητες. Ο κάτοικος της Αθήνας, όταν ήρθε ο πρόσφυγας στην Καλλιθέα φαντάζομαι ότι μπορεί να ένιωθε περίπου όπως νιώθει σήμερα ο παραδοσιακός Αθηναίος, κάτοικος της Κυψέλης. Η ελληνική κοινωνία –όπως κάθε κοινωνία– έχει διαμορφώσει άτυπους μηχανισμούς ένταξης, καθόλου ανώδυνους αλλά υπαρκτούς.

Πάντως, οι δυνατότητες ένταξης που ανέπτυξε το ελληνικό μοντέλο, πάνω σ’ αυτή τη ξεχειλωμένη αγορά εργασίας, τα πελατειακά δίκτυα, τη διαφθορά κλπ., φαίνεται ότι είναι ισχυρές. Και γι’ αυτό «κακίζω» το ελληνικό κράτος: επειδή δεν έκανε τα στοιχειώδη. Όλη η δεκαετία του 1990 πέρασε χαμένη: η μόνη υπηρεσία που ασχολούνταν με το μεταναστευτικό ήταν η αστυνομία.

Και μετά, για άλλα 10 χρόνια, εμφανίζεται το κράτος με τις απανωτές διαδικασίες «σπαγκοραμένων» νομιμοποιήσεων για τις ανεπάρκειες των οποίων ακόμη δεν έχουμε βρει λύσεις. Τα λέω όλα αυτά, γιατί πίσω από την «έκπληξη», την «αμηχανία» και το «ξάφνιασμα» της ελληνικής πολιτείας ενώπιον των μεταναστευτικών ροών κρύβεται η μη ύπαρξη βούλησης το κράτος να αναλάβει στοιχειώδεις ευθύνες. Αυτή η «μη πολιτική» ήταν η ελληνική μεταναστευτική πολιτική και μάλιστα εν πλήρη συνείδηση.

Γκ. Καπλάνι: Από ιστορικής άποψης μπορεί να θεωρήσει κανείς τους μετανάστες ως συνέχεια της εσωτερικής μετανάστευσης στην Αθήνα (οι επαρχιώτες, οι βλάχοι) όμως υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: της γλωσσικής-εθνοτικής διαφοροποίησης, που είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που πρέπει να έχουμε υπόψη μας.

Δ. Χριστόπουλος: Καταλαβαίνω την έμφαση που δίνεις στο εθνοτικό και το θρησκευτικό στοιχείο. Ωστόσο, αν όλα αυτά τα δούμε σαν ένα ημίχρονο στον αγώνα που λέγεται οικονομία της εργασίας (γιατί όταν μιλάμε για μετανάστευση περί αυτού πρόκειται) και καταφέρουμε να απομυθοποιήσουμε το ημίχρονο απ’ όλα τα τάχα «πρωτόγνωρα» που το συνοδεύουν και δίνουν τροφή στην ακροδεξιά, τότε όντως θα έχουμε καθαρίσει το τοπίο για να ασχοληθούμε και με τις πραγματικά ιδιαίτερες εθνοπολιτιστικές εκδοχές που έχει. Με μια κουβέντα λέω ότι στον μετανάστη ως «άλλο», πρέπει πρώτα να δούμε τον εργαζόμενο μετανάστη.

Λ. Βεντούρα: Σήμερα η οικονομική συγκυρία είναι εντελώς διαφορετική, και σίγουρα υπάρχουν και άλλες διαφορές με την έννοια ότι πολλοί από τους πρόσφυγες ή τους μετανάστες που ήρθαν μετά το 2000 στην Ελλάδα δεν θέλουν να παραμείνουν εδώ. Αλλά ας σκεφτούμε πάλι το παράδειγμα των προσφύγων του 1922, οι οποίοι πήραν αμέσως την ιθαγένεια, έγιναν έλληνες πολίτες αμέσως, γνωρίζουμε ωστόσο ότι δεν έγιναν αποδεκτοί αμέσως, δεν ενσωματώθηκαν στην ελληνική κοινωνία αμέσως, αλλά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή πρέπει να δούμε τη διάσταση του χρόνου στις διαδικασίες ένταξης.

Γκ. Καπλάνι: Για να επανέλθω στο ζήτημα της ένταξης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία πρέπει να λάβει κανείς τις αντιφάσεις που την συνοδεύουν…

Δ. Χριστόπουλος: Κυρίως με τους Αλβανούς.

Γκ. Καπλάνι: Εγώ έκανα τη διατριβή μου για την εικόνα των Αλβανών στον ελληνικό έντυπο Τύπο. Ειλικρινά υπήρχαν στιγμές που δεν άντεχα διαβάζοντας τα ανελέητα σχόλια που έγραφαν ορισμένες εφημερίδες, ειδικά μέχρι το 1999, για τους Αλβανούς μετανάστες. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στην εξής αντίφαση: οι Αλβανοί παραμένουν μια κοινωνική κατηγορία στιγματισμένη, στο επίπεδο του λόγου αλλά ταυτόχρονα αποτελούν μια ιστορία «επιτυχούς ένταξης»

Δ. Χριστόπουλος: Εδώ προφανώς έπαιξε ρόλο και το κοινό πολιτισμικό και γεωγραφικό υπόβαθρο της γειτνίασης …

Γκ. Καπλάνι: Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία ίσως είναι το γεγονός ότι η πλειονότητα των Αλβανών μετανάστευσαν με τη σκέψη να μην γυρίσουν πίσω. Το σχέδιό τους ήταν η ένταξη. Μοιάζει πιο πολύ με το ρεύμα των Ελλήνων που μετανάστευσαν στη διάρκεια του Εμφυλίου ή αμέσως μετά. Οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν για να μην γυρίσουν πια…

Παλιές και νέες κατηγορίες, παλιοί και νέοι αποκλεισμοί

Λ. Βεντούρα: Στο θέμα της ένταξης ιδιαίτερη βαρύτητα έχει, θεωρώ, η προοπτική της κοινωνικής ανόδου· δηλαδή εννοώ ότι η ένταξη, όχι μόνο των μεταναστών, αλλά πολλών κοινωνικά περιθωριοποιημένων ομάδων, συντελείται μέσω της υιοθέτησης των εκάστοτε κυρίαρχων πολιτισμικών προτύπων προκειμένου να αυξήσει κανείς τις πιθανότητες που έχει να βελτιώσει την κοινωνική του θέση. Πρέπει να μοιάσεις με αυτόν που κοινωνικά ορίζεται ως ανώτερος, είτε είναι ο αριστοκράτης για τον αστό παλαιότερα, είτε είναι ο Έλληνας για τον Αλβανό μετανάστη σήμερα.

Έχουν λοιπόν σημασία και το σχέδιο, και οι πιθανότητες κοινωνικής ανόδου, αλλά και η συγκυρία. Όσο για τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι οι ομοιότητες και οι διαφορές δεν είναι δεδομένες, αλλά ορίζονται και προσλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο σε κάθε εποχή και κοινωνία. Για παράδειγμα, στη Γαλλία σήμερα, ως «άλλος», διαφορετικός, ορίζεται ο μουσουλμάνος μετανάστης, αλλά στις αρχές του 20ού αιώνα, διαφορετικοί θεωρούνταν οι Ιταλοί, που είναι χριστιανοί, και μάλιστα καθολικοί, και που μιλάνε μια λατινογενή γλώσσα. Ξεχνάμε δηλαδή ότι τότε αυτοί που σήμερα προσλαμβάνονται ως Ευρωπαίοι και είναι αποδεκτοί, τότε προσλαμβάνονταν στερεοτυπικά με αρνητικό τρόπο, δεν θεωρούσαν δηλαδή οι Γάλλοι ότι είναι «αφομοιώσιμοι».

Μάλιστα, σε κάποιες αλυκές στη Νότια Γαλλία σε επίθεση ντόπιων εναντίον των Ιταλών μεταναστών υπήρξαν 135 νεκροί. Από την άλλη, ας σκεφτούμε ότι, αν στο μέλλον έρθουν στην Ευρώπη χιλιάδες προλεταριοποιημένοι Κινέζοι, ενδεχομένως ο «άλλος», ο διαφορετικός, να μην είναι πλέον ο μουσουλμάνος, αλλά ο Κινέζος. Το ποια διαφορά αναδεικνύεται, η κοινωνική κατηγοριοποίηση, οι ιεραρχίες κλπ. αλλάζουν μέσα στον χρόνο.

Γκ. Καπλάνι: Μπορούμε και στην περίπτωση της Ελλάδας να κάνουμε μια «πρόβλεψη» για τις νέες κατηγορίες αποκλεισμένων που θα δούμε στο μέλλον, που θα δούμε μπροστά μας. Έχω ακούσει πολύ έντονα αυτές τις μέρες, από ανθρώπους που αποδέχονται το πνεύμα του νομοσχεδίου, ότι το πρόβλημα δεν είναι οι Αλβανοί. Το πρόβλημα είναι οι Αφγανοί, οι Ασιάτες, οι Αφρικανοί. Από την άλλη ζούμε σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία όπου υπάρχει λουμπενοποίηση ορισμένων εφηβικών ομάδων, ειδικά σε κάποιες συνοικίες της Αθήνας. Πριν από ένα μήνα, στον Νέο Κόσμο, κάποια ομάδα πιτσιρικάδων επιτέθηκε σε μαγαζιά μεταναστών από τη Συρία (οι οποίοι είναι χριστιανοί αλλά μελαψοί).

Το ίδιο είχε γίνει στο Κολωνό πριν από ένα χρόνο, ενάντια σε Πακιστανούς μετανάστες. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το γεγονός ότι ανάμεσα στην ομάδα που επιτέθηκε στους μετανάστες υπήρχαν και παιδιά Αλβανών μεταναστών. Βέβαια δεν είναι άγνωστη ιστορία αυτή, πρώην μετανάστες να στρέφονται ενάντια σε «καινούριους». Εγώ νομίζω ότι το νέο πρόσωπο του αποκλεισμού θα έχει χαρακτηριστικά βίας και θα στέφεται εναντίον αυτού που διαφέρει από το χρώμα του δέρματος, που ξεχωρίζει στην όψη και έχει άλλη θρησκεία. Οι Βαλκάνιοι μετανάστες θεωρούνται, λίγο ως πολύ, μια «ξεπερασμένη» υπόθεση.

Λ. Βεντούρα: Το εάν είναι ξεπερασμένη μένει να το διερευνήσουμε, να μην μένουμε απλώς στις εντυπώσεις. Σίγουρα όμως παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνική θέση των μεταναστών που ήρθαν από τα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990 το γεγονός ότι μετά το 2000 ήρθαν πρόσφυγες και μετανάστες από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, κλπ. Η προσοχή των ΜΜΕ και πολλών ντόπιων εστιάζει πλέον σε αυτούς επιτρέποντας στους παλαιότερους να περνάνε πιο απαρατήρητοι. Η παρουσία όσων ήρθαν πρόσφατα κάνει τους παλαιότερους μετανάστες να γίνονται αντιληπτοί ως συγκριτικά πιο όμοιοι με «μας».

Γκ. Καπλάνι: Στην Ελλάδα είναι κάτι καινούριο. Αρχίζει να φαίνεται πολύ έντονα μετά τις διαδηλώσεις των μουσουλμάνων, με το σκίσιμο του Κορανίου η νέα θεωρία των μη εντάξιμων που στοχοποιούνται κοινωνικά: οι Πακιστανοί, οι Αφγανοί.

Δ. Χριστόπουλος: Το κρίσιμο ερώτημα είναι ξανά τι κάνει το κράτος, απέναντι στις πιο ευάλωτες μεταναστευτικές ομάδες, αυτές που «μόλις κλείσαν την πόρτα», αυτές που εισπράττουν κατεξοχήν τον αποκλεισμό και το στιγματισμό. Άκουσα με σχετική ικανοποίηση την εξαγγελία της κυβέρνησης –περιμένω να δω βέβαια πώς θα το κάνουν– ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αποκτήσουν κάτι, ένα χαρτί ότι υπάρχουν. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι σαν τα αδέσποτα σκυλιά αυτή τη στιγμή. Ο πιο ευάλωτος άνθρωπος, ο πιο θνητός είναι ο νομικά ανύπαρκτος.

Υπάρχουν λοιπόν όλοι αυτοί που είναι σε ένα νομικό λίμπο και πρέπει να καταγραφούν· υπάρχουν οι άλλοι για τους οποίους πρέπει να «μηδενίσουμε το κοντέρ» και πρέπει να αποκτήσουν καθεστώς νομιμότητας, γιατί για λόγους που σχετίζονται με την ανελαστικότητα της ελληνικής νομοθεσίας έχασαν τη δυνατότητα να νομιμοποιηθούν με τα προηγούμενα προγράμματα. Και μια τρίτη κατηγορία, για την οποία –στο βαθμό που το θέλουν– η διέξοδος είναι η ιθαγένεια. Έτσι το βλέπω και συζητάμε για τρία βήματα, τα οποία πρέπει να γίνουν μαζί. Δηλαδή όσο επείγει το ένα επείγει και το άλλο.

Ένα νομοσχέδιο-τομή: τα θετικά του και τα ελλείμματα

Δ. Χριστόπουλος: Ένα πολύ βασικό θετικό του νόμου είναι ότι βγάζει το ελληνικό δίκαιο της ιθαγένειας από ένα καθεστώς αποκλειστικά και μόνο αποφάσεων. Μέχρι σήμερα, το ποιος μπορεί να γίνει Έλληνας δεν σχετίζονταν με κανόνες, ήταν αποτέλεσμα μόνο απόφασης, πολιτικής βούλησης. Τώρα μπαίνουν κανόνες. Είναι πολύ σημαντικό ότι, για πρώτη φορά, αιτιολογείται η απόφαση άρνησης της πολιτογράφησης, καθώς και ότι επίσης για πρώτη φορά υπάγεται το δίκαιο της ελληνικής ιθαγένειας σε προθεσμίες για τη διεκπεραίωση των υποθέσεων.

Σκεφτείτε ότι ως σήμερα στην ιθαγένεια δεν υπάρχουν προθεσμίες: ρωτάς, και αν το κράτος δεν θέλει, δεν απαντά. Η δεύτερη σημαντική αλλαγή είναι η εισαγωγή στοιχείων δικαίου του εδάφους για τη δεύτερη γενιά και για τη λεγόμενη «μιάμιση» γενιά — τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν αλλά ανατράφηκαν εδώ, όπως είπα παραπάνω. Η τρίτη, η αντικατάσταση της δεκαετίας, που ήταν από τα υψηλότερα διαστήματα στην Ευρώπη για την αίτηση πολιτογράφησης, με την πενταετία.

Μείζον αρνητικό θεωρώ το ότι δεν θίγει τη θεμελιώδη διάκριση που εφαρμόζει το ελληνικό δίκαιο της ιθαγένειας, των αλλοδαπών σε ομογενείς και αλλογενείς. Προσπαθεί λίγο να αγγίξει αυτήν την ιδιαιτέρως ελληνική διάκριση: πχ. ευτυχώς δεν υπάρχει πλέον η λέξη «αλλογενείς», ωστόσο οι διακρίσεις παραμένουν. Όπως είχαμε επισημάνει και πέρσι, ως Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, διατηρείται ένας πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα κανόνας, η αέναη κληρονομικότητα της ελληνικής ιθαγένειας: αν αποδείξεις ότι κάποτε –το 1850– κάποιος πρόγονός σου ήταν Έλληνας, αυτομάτως και εσύ και όλοι οι κατιόντες του, γίνονται Έλληνες αναδρομικά, ακόμη και οι πεθαμένοι, ανεξάρτητα από το πού έζησαν κλπ.

Στο νομοσχέδιο υπάρχουν και άλλα σημεία που επιδέχονται βελτίωση, τα αναφέρω απλώς καθώς έχουν ήδη επισημανθεί: το ότι δίνει δικαίωμα εκλέγειν αλλά όχι εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές, καθώς και το πολύ υψηλό παράβολο.

Γκ. Καπλάνι: Ως πρώτο βήμα, θεωρώ το νομοσχέδιο πάρα πολύ θετικό, έως και θαρραλέο: προσδιορίζει την εθνική ταυτότητα με όρους πολιτικούς και συνείδησης και όχι αίματος και γονιδίων. Εισάγει τη διαφάνεια στη διαδικασία της πολιτογράφησης. Αντιμετωπίζει, σε μεγάλο βαθμό, ένα εκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα, εκείνο των παιδιών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και καταχρηστικά τα αποκαλούνε δεύτερη γενιά. Είναι παιδιά που δεν έχουν άλλη αναφορά, κοινωνική, ταυτότητας και γλωσσική, από την ελληνική. Από εκεί και πέρα, ένα ζήτημα που δεν καλύπτει το νομοσχέδιο είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και οι γονείς τους ήταν ή έγιναν παράνομοι στην συνέχεια. Έχοντας υπόψη το νομικό αλαλούμ που ίσχυε στο θέμα της νομιμοποίησης, είναι μια κατηγορία παιδιών που πρέπει να μας απασχολήσει. Η διαφορά τους σε σχέση με τα παιδιά που έχουν γεννηθεί από νόμιμους γονείς είναι ανύπαρκτη.

Δ. Χριστόπουλος: Θέλω να προσθέσω ότι η κτήση της ιθαγένειας δεν είναι πανάκεια. Να δώσω ένα παράδειγμα: υπάρχουν παιδιά των οποίων οι γονείς, λόγω των μεταναστευτικών πολιτικών του ελληνικού κράτους, δεν μπόρεσαν ποτέ να υπαχθούν σε ένα καθεστώς νομιμότητας. Θεωρώ λάθος, επί της αρχής, την πρόταση, που έχει ακουστεί και από τα αριστερά, «ανοίξτε την ιθαγένεια και σε αυτά τα παιδιά». Η λύση, κατά τη γνώμη μου, είναι η με κάποιον τρόπο νομιμοποίηση των γονέων, και δι’ αυτής να ανοίξει ο δρόμος για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας για τα παιδιά. Η ιθαγένεια δεν μπορεί να είναι το φάρμακο για όλα τα αδιέξοδα της ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής. Εξάλλου, κάποιος μπορεί απλώς να μη θέλει να γίνει έλληνας: η κτήση της ιθαγένειας δεν πρέπει να είναι η διέξοδος για την τακτοποίηση της διαμονής του στην Ελλάδα.

Ποιοι αποφασίζουν σε μια δημοκρατία και η ρευστότητα των πολιτικών κοινοτήτων

Δ. Χριστόπουλος: Εν κατακλείδι, δύο σημεία. Πρώτον, ένας συνεπής δημοκράτης, με τη μίνιμουμ έννοια, δεν μπορεί να αποδέχεται ότι σε μια χώρα με πληθυσμό 11 εκατομμύρια πληθυσμό το 1 δεν συμμετέχει στη διαδικασία λήψης απόφασης, στο νομοθετείν. Στη δημοκρατία αποφασίζει αυτός τον οποίον αφορούν οι νόμοι. Όταν αποφασίζει ένα μικρότερο ποσοστό, έχουμε ένα βαθύτατο δημοκρατικό έλλειμμα, όπως τα πρώτα χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όταν ψήφιζαν όσοι είχαν ένα συγκεκριμένο εισόδημα, όταν δεν ψήφιζαν οι γυναίκες κλπ.

Αυτό έχει σημασία να ιστορικοποιήσουμε και να το αναδείξουμε: καμία πολιτική κοινότητα δεν μπορεί να είναι στατική. Οι πολιτικές κοινότητες μεταλλάσσονται ιστορικά, αποκτούν νέες ταυτότητες, οι οποίες διαρκώς αναμορφώνονται μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις. Αυτή είναι εξάλλου και η δύναμή τους. Έχουν άραγε συναίσθηση αυτοί που υποστηρίζουν πως «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι» πόσοι θα ήταν Έλληνες σήμερα αν ακολουθούσαμε τη συνταγή τους;

Γκ. Καπλάνι: Υπάρχει μια αντίληψη που βλέπει την πολιτική κοινότητα του έθνους ως νεκροταφείο, που μεγαλώνει κυρίως από τους νεκρούς της. Υπάρχει και μια άλλη η οποία την αντιλαμβάνεται ως ένα ζωντανό οργανισμό μέσα στην ιστορία, που αφομοιώνει την ιστορία και αναπροσαρμόζεται σε αυτή. Οι μετανάστες λοιπόν αποτελούν ένα καινούριο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας και το σημερινό στοίχημα είναι να γίνουν κομμάτι αυτού του ζωντανού οργανισμού που λέγεται ελληνική κοινωνία και ταυτότητα.

Όποιος δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο στην ουσία επιδιώκει μια ελληνική κοινωνία που θα σέρνεται λαχανιασμένη πίσω από την ιστορία, ανίκανη να την αφομοιώσει και να την αξιοποιήσει. Τα ίδια τα ιστορικά παραδείγματα δείχνουν ότι ποτέ, καμία κοινωνία, η ελληνική ειδικά, δεν ζημιώθηκε καθιστώντας τους άλλους ίσους και ισότιμους. Το αντίθετο. Οι διαιρεμένες κοινωνίες σε «εμείς» και «άλλους», σε «ανώτερους» και «κατώτερους», σε πολίτες πρώτης και τρίτης κατηγορίας ταλανίζονταν από αδυσώπητες συγκρούσεις και υπογράφουν την παρακμή τους.

Απο τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ στην ΑΥΓΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Όταν εξαφανίστηκαν οι μετανάστες...

2010-01-16T16:13:00.000-08:00

«Χθες το πρωί, θα ήταν η ώρα επτά, αποφάσισα να αγοράσω ένα τουφέκι για να πυροβολήσω νέγρους.

Όμως πρώτα ήθελα ένα φρέσκο χυμό πορτοκαλιού. Μόνο που στην κουζίνα τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. “Περού!”, φώναξα. Τίποτα. Έψαξα παντού την Περουβιανή υπηρέτρια, ακόμη και κάτω από τη σκάλα όπου την έχουμε εγκαταστήσει. Τίποτα. Αναρωτήθηκα: λες η Πάολα να της έδωσε και άλλο ρεπό, παρ΄ όλο που της δώσαμε ένα πέρυσι; Όμως η γυναίκα μου κοιμόταν. Έτσι αποφάσισα να πάρω πρωινό στην καφετέρια. Μετά, είπα, θα πάω ν΄ αγοράσω το τουφέκι. Και η αγορά είναι στη γωνία, θα πάρω και πορτοκάλια.

Στην καφετέρια μου είπαν ότι τα πορτοκάλια είχαν τελειώσει. Απ΄ έξω δεν υπήρχε ούτε μία Τσιγγάνα. Με τόσες ελεημοσύνες που τους δώσαμε στις γιορτές, δεν θα έχουν γυρίσει ακόμη από τις διακοπές τους, σκέφτηκα. Είναι όλοι τους βαθύπλουτοι, αυτοί οι Τσιγγάνοι. Αλλά τώρα που θα αγοράσω το τουφέκι, είπα στον εαυτό μου, θα μπορώ να πυροβολώ και αυτούς. Ή μπορείς να πυροβολείς μόνο τους νέγρους; Πρέπει να ενημερωθώ. Όταν βγήκα στην πλατεία της αγοράς, κατευθύνθηκα προς τον πάγκο όπου ψωνίζει η γυναίκα μου. Όμως ο πάγκος δεν ήταν εκεί. Ούτε η αγορά. Πήγα στον εφημεριδοπώλη. Συγγνώμη, η αγορά; Τι τα θέλετε, μου απάντησε, σ΄ αυτή τη χώρα δεν λειτουργεί τίποτε πλέον. Σκεφτείτε ότι ακόμη περιμένω τις εφημερίδες. Θα τις διαβάζει ο διανομέας, αστειεύτηκα. Όχι, ο διανομέας που μου τις φέρνει είναι Ρουμάνος, προτιμάει τις ρουμάνικες, απάντησε εκείνος.

Πήγα στο οπλοπωλείο. Όμως ο ιδιοκτήτης, αντί να το ανοίγει, το έκλεινε. Τι θέλετε, με ρώτησε. Ένα τουφέκι για να πυροβολώ νέγρους του απάντησα. Μου έδειξε τις άδειες βιτρίνες. Κατάλαβα, χαμογέλασα. Πότε θα έρθουν τα καινούργια; Ακούστε, μου εξήγησε, τη νύχτα έφυγαν όλοι οι νέγροι και κατά συνέπεια τα εργοστάσια τουφεκιών έκλεισαν· χωρίς νέγρους, το να πυροβολείς νέγρους έγινε μια ουτοπία. Όπως και ο χυμός πορτοκαλιών, μουρμούρισα. Όμως, πρόσθεσα, πρέπει να ενημερωθώ: ίσως να μπορεί κανείς να πυροβολεί Τσιγγάνους, Ρουμάνους, Μαροκινούς. Δεν τα μάθατε, μου απάντησε εκείνος, εξαφανίστηκαν κι αυτοί. Κρίμα, είπα εγώ. Κρίμα, είπε εκείνος.

Στενοχωρημένος, κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Και τότε με κυρίευσε ένα πολύ κακό προαίσθημα. Από το κινητό μου τηλεφώνησα στην Παντέρα, την τρανσέξουαλ που προτιμώ. Όμως ο αριθμός βγήκε άγνωστος. Ωχ όχι, μουρμούρισα. Τότε δοκίμασα να καλέσω τον Αλί, τον έμπιστο ντίλερ μου. Δεν ήταν διαθέσιμος. Μόνον εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το νόημα μιας φράσης που είχα διαβάσει σ΄ έναν τοίχο αρκετά χρόνια πριν: "ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΜΗ Μ΄ ΑΦΗΝΕΤΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ".

(Απόσπασμα από άρθρο του συγγραφέα Τζουζέππε Κουλίκια στην εφημερίδα «Λα Στάμπα». Αυτό τον μήνα, κάτοικοι του Ροζάρνο της Καλαβρίας επιτέθηκαν με τις ευλογίες της Μαφίας σε μετανάστες,πυροβολώντας τους με καραμπίνες)

Πηγή: "Τα Νέα", 16 Ιανουαρίου 2010

Ιθαγένεια μεταναστών: ώρα για πλήρη δικαιώματα

2010-01-16T01:00:00.001-08:00

Του ΝΑΣΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ *

Η πιο σημαντική τομή που φαίνεται να κομίζουν οι νέες ρυθμίσεις για την απονομή ιθαγένειας σε μετανάστες/τριες συνίσταται στη ρήξη που επέρχεται στην «εθνική ταυτότητα» όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στο «συλλογικό φαντασιακό» των Ελλήνων επί πολλές δεκαετίες, λόγω μιας συστηματικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης από παντελώς εσφαλμένες και επιστημονικά ατεκμηρίωτες αντιλήψεις περί «ιστορικής και πολιτισμικής συνέχειας».
Από την άποψη αυτή, η επικείμενη απώλεια της «μονοπωλιακής θέσης» του «δικαίου του αίματος» συνιστά, πράγματι, ένα θετικό πολιτισμικό σοκ για την κυρίαρχη εθνικιστική θεώρηση.

Αναμφίβολα, μια ενδελεχής μελέτη των προτεινόμενων λύσεων δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο θετικά όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως. Οταν κατά τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει με περισσό ζήλο όχι μόνο να κρατούν πεισματικά κλειστές τις στρόφιγγες της νομιμοποίησης αλλά και να διατηρούν αλώβητο εκείνο ακριβώς το θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μετάβαση από τη νομιμότητα στην παρανομία (όπως π.χ. σύνδεση ανανέωσης άδειας διαμονής με αριθμό ενσήμων), τότε είναι φανερό ότι έχουν ήδη δημιουργηθεί όλοι οι αποτρεπτικοί όροι που θα εμποδίσουν πάρα πολλούς μετανάστες ενταγμένους στην ελληνική κοινωνία να επωφεληθούν από τις νέες ρυθμίσεις, αφού η απονομή ιθαγένειας των παιδιών τελεί σε συνάρτηση με το «νόμιμο καθεστώς» των γονέων. Πέρα από το γεγονός ότι το τυπικό στοιχείο της κατοχής ή μη μιας νόμιμης άδειας διαμονής -και μάλιστα επί πενταετία- δεν μπορεί να είναι καθοριστικό ως κριτήριο πραγματικής και ουσιαστικής ένταξης γονέων και τέκνων στην ελληνική κοινωνία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα τέκνα «μη νόμιμων» γονέων υφίστανται μια έμμεση κύρωση για την οποία τα ίδια δεν φέρουν απολύτως καμία ευθύνη, όπως πιθανότατα δεν ευθύνονται ούτε καν οι γονείς, καθώς απουσιάζει επιδεικτικά ένα διαρκές σύστημα ανοιχτής διαδικασίας νομιμοποίησης που θα οδηγούσε σε βασική επίλυση προβλημάτων των μεταναστών/τριών, αλλά και της κοινωνίας υποδοχής (π.χ. επ’ ωφελεία των εσόδων του ασφαλιστικού συστήματος). Εξάλλου, υπάρχει ήδη σαφής υπαναχώρηση σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, καθώς η τριετία σχολικής φοίτησης έγινε εξαετία, αποκλειστικά και μόνο προς άμβλυνση πιθανών αντιδράσεων, ενώ το δικαίωμα ψήφου χορηγείται -κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο- σε έναν πολύ μικρό αριθμό αλλοδαπών, ενώ θα έπρεπε να δίδεται σε όλους όσοι συμπληρώνουν την πενταετία, δίχως άλλη προϋπόθεση.

Σε ό,τι αφορά την πολιτογράφηση, αν λάβει κανείς υπόψη τις νοοτροπίες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, όπως τη γνωστή μίζερη αντίληψη εθνικής περιχαράκωσης, τότε θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη ότι οι νέες διατάξεις φέρνουν έναν αέρα στοιχειώδους νεωτερικότητας μέσα σε μια έρημο απολυταρχίας (π.χ. ως προς την αιτιολογία των αποφάσεων απόρριψης). Το εάν όμως θα πρέπει ή όχι να πανηγυρίζει κανείς για το θρίαμβο του «αυτονόητου» σχετίζεται αναπόφευκτα με το βαθμό ωριμότητας των γενικότερων συνθηκών. Υποστηρίζω, δηλαδή, ότι σήμερα θα ήταν απολύτως ρεαλιστική, υπό προϋποθέσεις, μια κάμψη της αρχής της απόλυτης διακριτικής ευχέρειας και εξουσίας που διαθέτει ένα κυρίαρχο κράτος ως προς την απονομή ιθαγένειας σε αλλοδαπούς πολίτες προς όφελος της αρχής του σεβασμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ιδίως εάν είναι ιδιαίτερα μεγάλη η χρονική διάρκεια κατά την οποία ένας αλλοδαπός έχει ζήσει στην Ελλάδα. Αυτό θα σήμαινε θέσπιση «δέσμιας αρμοδιότητας» της Διοίκησης για κατ’ αρχήν υποχρεωτική αποδοχή, εκ μέρους της, όλων των αιτήσεων κτήσης ιθαγένειας ενηλίκων μετά την πάροδο ενός μεγάλου αριθμού ετών διαμονής στη χώρα, πλην ειδικών εξαιρέσεων.

Επί του παρόντος, ας αγωνιστούμε όλοι και όλες για να διασφαλιστεί ότι την ύστατη ώρα δεν θα υπάρξουν υπαναχωρήσεις από τα ήδη εξαγγελθέντα, αλλά και για να επιτευχθούν περισσότερες και τολμηρότερες βελτιώσεις. Παράλληλα, ας απολαύσουμε τον παροξυσμό της Δεξιάς και της Ακρας Δεξιάς.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι διευθυντής του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό «ΑΝΤΙΓΟΝΗ»

Πηγή: ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ

H Μαφάλντα και οι μετανάστες

2010-01-15T12:18:00.001-08:00

Με τη Μαφάλντα έχουμε γενέθλια την ίδια ημέρα. 15 Μαρτίου την πρωτοσχεδίασε ο Αργεντίνος σκιτσογράφος Κίνο για μια διαφημιστική εκστρατεία πλυντηρίων το 1962. Τρία χρόνια αργότερα την πήρε απ’ το χέρι και τη σύστησε στην ισπανική εφημερίδα Ελ Μούντο απ’ όπου ξεκίνησε και τη διεθνή της καριέρα.

Η σκανταλιάρα με τον φιόγκο έγινε δημοφιλής γιατί συνδύασε την αφέλεια με την περιέργεια και αναρωτήθηκε με χιούμορ για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής της, Ψυχρός Πόλεμος, Βιετνάμ, απολυταρχικά καθεστώτα, ένοπλες αριστερές ομάδες.
Παιδί της άνοιξης αναμένεται και φέτος να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο τον Μάρτιο. Λίγο πριν κλείσει τα 50, η Μαφάλντα συνεχίζει να εμπνέει τους νέους και τους «άτακτους».

Γι’ αυτό και οι φίλοι της διοργανώνουν πάρτι προς τιμήν της. Με σύμβολο τη Μαφάλντα, ομάδες από Ιταλία και Γαλλία κινητοποιούν μέσω Facebook τον κόσμο να απεργήσει και κυρίως τους μετανάστες υπενθυμίζοντας τα δικαιώματά τους. Στόχος τους είναι να καταγραφεί η 1η Μαρτίου του 2010 ως η πρώτη απεργία των αλλοδαπών εργατών, νόμιμων και «παράνομων». Πάνω από 20.000 μέλη έχουν μέχρι στιγμής δεχθεί την πρόσκληση.

Στη Γαλλία, η 1η Μαρτίου είναι η ημέρα που το 2005 τέθηκε σε ισχύ ο «κώδικας εισόδου και παραμονής των ξένων και του δικαιώματος ασύλου». Στην Ιταλία όμως τα προγραμματισμένα γεγονότα αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον με την πρόσφατη δήλωση του υπουργού Εσωτερικών, Ρομπέρτο Μαρόνι «όσοι μετανάστες δεν διαθέτουν άδεια παραμονής, πρόκειται να απελαθούν» και κυρίως λόγω των συγκρούσεων που έχουν προηγηθεί μεταξύ ντόπιων και αστυνομικών, στην Νότια Ιταλία, μετά τον πυροβολισμό ενός μετανάστη.

Μένει να δούμε στην Ελλάδα αν θα φθάσει η πρόσκληση.

σ.σ.: έφτασε και είναι εδώ αλλά και εδώ.

Το κέρδος της διαβούλευσης

2010-01-15T06:30:00.000-08:00

Tου Πάσχου Μανδραβέλη

Κατ’ αρχήν πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση δεν είναι δημοψήφισμα. Φυσικά στο Διαδίκτυο μπορεί κάποιος (και μάλιστα ανώνυμα) να γράψει το κοντό και το μακρύ του, αλλά όταν ανεβαίνει ένα νομοσχέδιο προς διαβούλευση, ανεβαίνει για να βελτιωθεί και όχι για να καταργηθεί. Υπό την έννοια αυτή τα 3.000 και πλέον πανομοιότυπα ρατσιστικά σχόλια που ανάρτησαν οι οπαδοί της φυλετικής καθαρότητας των Ελλήνων στο opengov ήταν τσάμπα κόπος και τσάμπα bandwidth· τσάμπα, δηλαδή, σπατάλη των πόρων του Διαδικτύου.

Κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν: «Τότε σε τι χρειάζεται η δημόσια διαβούλευση αφού η “οργή του λαού” (όποιου λαού συμμετέχει) δεν λαμβάνεται υπόψη;». Το ερώτημα αυτό είχε τεθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν τα αμερικανικά νομοθετικά σώματα και κυβερνητικά σχήματα άνοιξαν διά του Διαδικτύου τη διαδικασία διαβούλευσης στον λαό υπό τον τίτλο «RFC: request for comments».

Να σημειώσουμε εδώ ότι η διαβούλευση, ειδικά στις ΗΠΑ, δεν είναι ένα νέο φρούτο που έφερε το Διαδίκτυο. Γινόταν και συμμετείχαν μαζικοί φορείς διά των λόμπι και λίγοι συγκριτικά πολίτες που έμπαιναν στον κόπο να γράψουν επιστολές στους βουλευτές με τις απόψεις τους. Το Διαδίκτυο έκανε τη διαβούλευση (όπως και πολλά άλλα πράγματα) πιο εύκολη και πιο ανοιχτή. Αλλά ταυτόχρονα πιο ενδιαφέρουσα και πιο θολή. Η ηλεκτρονική τεχνολογία είχε στη διαβούλευση αποτελέσματα ανάλογα με εκείνα που έχουν τα blogs στην ενημέρωση. Είναι διαφορετικό να έχεις 10 - 20 εφημερίδες και διαφορετικό όταν προστίθενται μερικά εκατομμύρια blogs. Η ηλεκτρονική διαβούλευση είναι πιο δημοκρατική (συμμετέχουν περισσότεροι), αλλά ταυτόχρονα γίνεται βούρκος με αρκετά διαμάντια. Και όπως συμβαίνει με τα blogs, τα λίγα διαμάντια μάς αποζημιώνουν και με το παραπάνω για τον μεγάλο βούρκο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ηλεκτρονική διαβούλευση. Δεν είναι ένα πρόσχημα δημοκρατίας ούτε μια διαδικασία για την εξασφάλιση λαϊκής συναίνεσης στα κυβερνητικά νομοθετήματα. Ετσι κι αλλιώς, μπορεί κάποιος να διαφωνεί και γράφοντας την άποψή του δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξει γνώμη. Το μεγαλύτερο κέρδος της συμμετοχής είναι ότι εμπλουτίζει τη νομοθετική διαδικασία. Κάθε νομοθέτημα επηρεάζει τις ζωές των πολιτών. Οσο λεπτομερές και αν γίνει, πάντα θα υπάρχουν πτυχές της πραγματικότητας που δεν θα καλύπτει ή χειρότερα θα χειροτερεύει αντί να βελτιώνει. Κανένα κυβερνητικό επιτελείο, καμιά ομάδα γραφειοκρατών δεν μπορεί να σκεφτεί όλες τις πτυχές της κοινωνικής και ανθρώπινης πραγματικότητας. Αν μπορούσε, θα επιτύγχαναν και τα προγράμματα του κεντρικού σχεδιασμού. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, είναι σημαντικό αυτοί που έχουν ή θα έχουν το πρόβλημα να το επισημαίνουν. Θα κάνουν τον νόμο καλύτερο, υπό την έννοια ότι θα καλύψει τις ανάγκες μεγαλύτερου αριθμού πολιτών. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο σε μια κοινωνία που αναπτύσσει όλο και πιο πολύπλοκες δομές. Η πολυπλοκότητα έκανε τη δημοκρατία καλύτερο σύστημα από τον απολυταρχισμό. Αυτή η κοινωνική πολυπλοκότητα κάνει και την ηλεκτρονική διαβούλευση πολύτιμη. Οσο για τα ρατσιστικά σχόλια και άλλα υποπροϊόντα της διαδικασίας ισχύει πάντα η ρήση του Αμερικανού πολιτικού Hubert H. Huphrey: «Το δικαίωμά σου να ομιλείς δεν περιλαμβάνει και υποχρέωσή μας να σε πάρουμε στα σοβαρά».

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι Δραπετσώνες του Κόσμου

2010-01-15T03:20:00.000-08:00

του Περικλή Κοροβέση

Φανταστείτε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας μαύρης φυλής. Τον αρχηγό της αντιπολίτευσης κινέζο και τον αρχηγό του ΛΑΟΣ Αφγανό. Μοιάζει λιγάκι σαν αριστερίστικη προβοκάτσια, αλλά αυτή μπορεί να είναι η πραγματικότητά μας ύστερα από μερικές δεκαετίες. Και ο λόγος είναι απλός: «Καθαροί» λαοί ουδέποτε υπήρξαν και ουδέποτε θα υπάρξουν. Φυλές υπήρξαν και υπάρχουν. Αλλά αυτές ουδέποτε δημιούργησαν κράτη-έθνη, που είναι δημιούργημα του διαφωτισμού. Στην ουσία όλα τα κράτη του κόσμου είναι αυθαίρετα. Κατά κανόνα είναι διαμελισμένες αυτοκρατορίες που επιβάλλονται από τους νικητές μετά από πολέμους(π.χ. Οθωμανική αυτοκρατορία, Αυστροουγγαρία κλπ).

Η καθαρότητα του έθνους είναι μια ναζιστική αντίληψη (αν και προϋπήρχε στην Ευρώπη και τις Αμερικές) που σημαίνει την εξόντωση του διαφορετικού. Είτε στο όνομα της φυλής, είτε στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα των πολιτικών ή των φιλοσοφικών πεποιθήσεων. Η καθαρότητα είναι το άλλο όνομα του ολοκληρωτισμού. Αυτό που αποκαλούμε έθνος είναι η κυριαρχία ενός πολιτισμού και μιας γλώσσας και δεν έχει καμιά σχέση με τους δεσμούς αίματος. Και από αυτή την άποψη η κυριαρχούσα κουλτούρα δεν απειλείται από καμία μειονότητα, όσο και να είναι διαφορετική. Αργά ή γρήγορα θα ενταχθεί στο υπάρχον σύστημα. Και αυτό το βλέπουμε καθαρά στους έλληνες μετανάστες. Άλλη η νοοτροπία του ελληνοαμερικάνου και άλλη η νοοτροπία του ελληνογάλλου.

Η μετανάστευση είναι μια φυσιολογική ροπή της ανθρωπότητας. Αν το σημερινό ανθρώπινο είδος, που δημιουργήθηκε στην Αφρική, δεν μετανάστευε, σήμερα ο πλανήτης θα ήταν ακατοίκητος. Κι αν γνωρίζαμε τις μετακινήσεις των πληθυσμών στο βάθος της ιστορίας, η σημερινή μετανάστευση θα μας φαινόταν αστεία. Γιατί μετακινούνται οι άνθρωποι και αφήνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειες τους, τη γη τους; Το είπε ο Τάσος Λειβαδίτης στο στίχο του «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή». Και είναι πολλές οι «Δραπετσώνες» πια στον κόσμο μας. Και ξέρουμε πια και ποιος είναι ο λόγος. Ο παγκοσμιοποιημένος, ο μαφιόζικος καπιταλισμός του καζίνου που καταστρέφει οικονομίες και περιβάλλον και απειλεί τη ζωή του πλανήτη.

Στην ουσία οι μετανάστες έρχονται στον καταστροφέα τους για να εισπράξουν την αποζημίωση με ένα λαθραίο μεροκάματο.

Ο Περικλής Κοροβέσης είναι συγγραφέας - δημοσιογράφος.

Πηγή: PROTAGON

Η ιθαγένεια

2010-01-13T05:58:00.001-08:00

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την απόκτηση ιθαγένειας από μετανάστες δεύτερης γενιάς αποτελεί μια ιδιαίτερα θετική πρωτοβουλία. Η ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία θα την μπολιάσει με δυναμισμό και θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν την ανέλιξή τους σε αυτή. Η Νέα Δημοκρατία επέλεξε δυστυχώς να αντιταχθεί σε αυτή την πρόταση της κυβέρνησης. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από την κυβερνητική πρωτοβουλία και την ελλογισμένη παραχώρηση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών που έχουν αποκτήσει πραγματικές ρίζες στη χώρα. Τα κόμματα οφείλουν να χαράσσουν πολιτική χωρίς να υπολογίζουν μόνο το αν η θέση που θα υιοθετήσουν είναι δημοφιλής ή όχι.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Χέρι χέρι με την ξενοφοβία

2010-01-13T02:31:00.001-08:00

Του Χρήστου Ζέρβα
Τα πολιτικά εύσημα του Γ. Καρατζαφέρη πήρε και επισήμως ο Α. Σαμαράς, για την άκρως συντηρητική, ξενοφοβική αντίδρασή του στα κυβερνητικά μέτρα για παροχή ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών και ψήφου στις τοπικές εκλογές.
Είναι η δεύτερη φορά που η «νέα» Ν.Δ. του Α. Σαμαρά, μετά τις υβριστικές επιθέσεις κατά της Θ. Δραγώνα, συμπορεύεται πολιτικά και ιδεολογικά με τις ακραίες, δεξιές θέσεις του ΛΑΟΣ. Κάτι που προφανώς ενοχλεί σοβαρά τα στελέχη εκείνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που βλέπουν το κόμμα τους να διολισθαίνει συνεχώς σε δεξιότερη πορεία, εγκαταλείποντας βασικές αρχές της πολιτικής του «μεσαίου χώρου».

«Χαίρομαι που έστω και με καθυστέρηση ενός μηνός, ο πρόεδρος της Ν.Δ. άκουσε την παρότρυνσή μου από το βήμα του Κοινοβουλίου και άλλαξε άποψη για τους μετανάστες. Η απόφασή του αυτή εναρμονίζεται πλήρως με τους οπαδούς του, που έχουν ήδη υπογράψει υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος, πρωτοβουλία του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού», δήλωσε περιχαρής ο Γ. Καρατζαφέρης. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ έχει κάθε λόγο να θριαμβολογεί αφού κατάφερε να σύρει στις θέσεις του τον νέο του «γείτονα».

Προς το παρόν τουλάχιστον, ο Α. Σαμαράς υιοθετεί μόνο στα λόγια τη δεξιά μισαλλόδοξη ρητορεία του ΛΑΟΣ και αποφεύγει να προχωρήσει και σε άμεσα μέτρα πολιτικής συνεργασίας, όπως η συμμετοχή στη διαδικασία συλλογής υπογραφών για διενέργεια δημοψηφίσματος. Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος είχε σπεύσει να διαχωρίσει ευθύς εξ αρχής τη θέση της Ν.Δ. από την πρωτοβουλία αυτή του ΛΑΟΣ. Ομως οι εξελίξεις αποδεικνύονται εξαιρετικά ρευστές.

Τα λανθασμένα στοιχεία Σαμαρά

Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης και το γεγονός ότι η επιστολή Σαμαρά προς τον υπουργό Εσωτερικών Γ. Ραγκούση, με την οποία απορρίπτει τα κυβερνητικά μέτρα, περιέχει εσφαλμένα στοιχεία για την παροχή ιθαγένειας σε ευρωπαϊκά κράτη, όπως επισημαίνει ο Μίλτος Παύλου, διευθυντής του Εθνικού Παρατηρητηρίου του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας.

«Στην Πορτογαλία όλοι οι μετανάστες αποκτούν δικαίωμα για αίτηση κτήσης ιθαγένειας, μετά την πάροδο 6 ετών νόμιμης διαμονής στη χώρα, ενώ τα παιδιά των μεταναστών (η δεύτερη γενιά) πολιτογραφούνται Πορτογάλοι με απλή δήλωση, εφόσον ένας γονέας έχει συμπληρώσει 5 έτη νόμιμης διαμονής στην Πορτογαλία. Με αυτή τη σημαντική μεταρρύθμιση η Πορτογαλία επέκτεινε το καθεστώς πολιτογράφησης που ίσχυε για τις πρώην πορτογαλικές αποικίες με επίσημη γλώσσα τα πορτογαλικά, σε όλους τους μετανάστες, ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Παύλου.

Σύμφωνα με τα λανθασμένα στοιχεία που επικαλέστηκε ο κ. Σαμαράς, η Πορτογαλία δίνει ιθαγένεια ύστερα από 10ετή παραμονή, εκτός αν προέρχονται από πρώην πορτογαλικές αποικίες, οπότε απαιτούνται 6 χρόνια. (σ.σ. Η «Ε» το περασμένο Σάββατο είχε περιγράψει ακριβώς τις διαδικασίες πολιτογράφησης σε αρκετές χώρες).

Ο κ. Παύλου υπογραμμίζει ακόμη ότι:

* Σε ανάλογες με την Πορτογαλία πολιτικές πολιτογράφησης έχει προβεί και η Ισπανία, η οποία δυστυχώς δεν αναφέρεται στην επιστολή του προέδρου της Ν.Δ.

* Στη Γερμανία, ένα παιδί μεταναστών μπορεί να πολιτογραφηθεί Γερμανός με τη γέννησή του, εφόσον ένας γονέας διαμένει για 8 έτη στη χώρα με δικαίωμα άδειας αόριστης διάρκειας, αλλά και όταν ο τελευταίος κατέχει για 3 έτη άδεια διαμονής αόριστης διάρκειας.

Στην επιστολή του ο κ. Σαμαράς στηρίχτηκε σε εσφαλμένα στοιχεία ερευνών, επιλέγοντας ευρωπαϊκές χώρες που σημειώνουν θετικές επιδόσεις σε άλλους τομείς μεταναστευτικής πολιτικής, όπως η πρόσβαση στο καθεστώς μακράς παραμονής και η πολιτική συμμετοχή, τονίζει ο κ. Παύλου, ζητώντας ορθή καταγραφή των προβλημάτων και νηφάλια προσέγγιση της λύσης τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η αναφορά στις ρυθμίσεις του Ηνωμένου Βασιλείου γίνεται χωρίς να αναφέρεται ότι οι μετανάστες πρώτης γενιάς μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια έπειτα από 5ετή παραμονή. *

Πηγή : Enet

Ευχαριστώ και συνεχίζουμε!!!

2010-01-13T01:18:00.000-08:00

Μέσα σε μερικές μόνο ώρες, η διαδικτυακή μας κίνηση «24 ώρες χωρίς εμάς-Πρώτη Μαρτίου 2010» μετρά ήδη πάνω από 720 άτομα. Ας βοηθήσουμε όλοι, Έλληνες προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες, όλοι εμείς που δεν θεωρούμε τους μετανάστες απειλή αλλά ευκαιρία για την Ελλάδα, αλλά και οι μετανάστες οι ίδιοι που ζουν και εργάζονται εδώ, να μετατρέψουμε και την κίνηση στο διαδίκτυο αλλά και την "Πρώτη Μαρτίου 2010" , σε μέρα δημοκρατικής, ειρηνικής , πολιτισμένης και δυναμικής παρουσίας μας στα κοινά, με την απουσία μας για 24 ώρες από αυτά και από κάθε άλλο είδους οικονομικής συναλλαγής.

Ο καθένας και η κάθε μια που θέλει να βοηθήσει, δεν εχει παρά να προωθήσει το group στους διαδικτυακούς φίλους του και να συμμετάσχει όπως μπορεί και με όποιο τρόπο μπορεί , στις συζητήσεις και γενικότερα στην πρωτοβουλία.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς όλους και όλες που σπεύσατε και ανταποκριθήκατε αλλά και όσους και όσες θα το κάνετε στη συνέχεια.

«Primomarzo2010»

2010-01-12T06:03:00.000-08:00

Για την 1η Μαρτίου οργανώνεται η πρώτη απεργία των μεταναστών στη χώρα - Η Αίγυπτος ζητά από την κυβέρνηση της Ρώμης να προστατεύσει τους αλλοδαπούς

Η πρώτη «απεργία των μεταναστών» έχει ήδη αρχίσει να οργανώνεται για την 1η Μαρτίου στην Ιταλία. Η πρωτοβουλία ανήκει στην ομάδα του Facebook «Primomarzo2010» και είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αντίστοιχη κινητοποίηση, που ετοιμάζεται για τη Γαλλία, υπό τον τίτλο «La journ? san imigr?s».
Στην Ιταλία, ωστόσο, η κίνηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, λόγω και των τελευταίων εξελίξεων στην Καλαβρία. Μετά τον πυροβολισμό ενός μετανάστη στην κωμόπολη Ροζάρνο και τις συγκρούσεις των αλλοδαπών με την αστυνομία και τους ντόπιους κατοίκους, περισσότεροι από 1.000 ξένοι εργάτες απομακρύνθηκαν από την περιοχή. Παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις των αρχών, ο υπουργός Εσωτερικών, Ρομπέρτο Μαρόνι, δήλωσε ότι «όσοι μετανάστες δεν διαθέτουν άδεια παραμονής, πρόκειται να απελαθούν». Παράλληλα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ιλ Μεσσατζέρο», ο Μαρόνι τονίζει ότι «για όλους τους ξένους εργαζόμενους, ακόμη και με εποχική απασχόληση, πρέπει να προβλεφθούν νόμιμες μορφές συνεργασίας και να μπει οπωσδήποτε τέλος στην μαύρη εργασία».

Σε ό,τι αφορά την απεργιακή κινητοποίηση της 1ης Μαρτίου, έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή στην ομάδα του Facebook, 11.000 άνθρωποι. Στόχος των εμπνευστών της είναι να συμμετάσχουν σε αυτήν όλοι οι αλλοδαποί, τόσο οι νόμιμοι, όσο και εκείνοι που δεν διαθέτουν άδεια εργασίας.

Σύμβολο της απεργίας θα είναι το γνωστό πρόσωπο των κόμικς «Μαφάλντα», του αργεντίνου σκιτσογράφου Κίνο, ο οποίος μάχεται με χιούμορ κατά των διακρίσεων και των αδικιών. Το χρώμα που επελέγη είναι το κίτρινο. Στις διαδηλώσεις που διοργανώνονται για τις μεγαλύτερες ιταλικές πόλεις, οι συμμετέχοντες θα φορούν κίτρινο βραχιόλι και θα κρατούν κίτρινα μαντήλια.

Σχετικά με την πρωτοβουλία αυτή, ο υπουργός, αρμόδιος για την απλούστευση του προγράμματος, Ρομπέρτο Καλντερόλι, στέλεχος της Λέγκα του Βορρά, δήλωσε στον Τύπο ότι «είναι πολύ δύσκολο να στηριχθεί από τους μετανάστες, που διαθέτουν άδεια παραμονής. Όσο για τους παράνομους, με τον τρόπο αυτό, θα μπορούσαμε να τους απελάσουμε».

Από το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα, ο Αντρέα Ορλάντο υπογραμμίζει σχετικά ότι «ο Καλντερόλι, καλό θα είναι να θυμάται τον θόρυβο, που προκάλεσε, όταν φόρεσε μπλουζάκι με σκίτσα, που σατίριζαν τον Μωάμεθ και να σταματήσει να ανεβάζει την ένταση».

Εξάλλου, συζητήσεις και προβληματισμούς προκάλεσε η θέση της επίσημης εφημερίδας του Βατικανού «Osservatore Romano», σύμφωνα με την οποία «όχι μόνο οι Ιταλοί είναι ρατσιστές, αλλά το στοιχείο αυτό τούς χαρακτηρίζει από παλιά, τουλάχιστον από εκατόν πενήντα χρόνια, από τότε που συστάθηκε το ενιαίο ιταλικό κράτος».

Στη συγκεκριμένη ανάλυση, η μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας, η «Κορριέρε Ντέλλα Σέρα», απαντά πως «όντως, τηρούμε μια στάση ανωτερότητας έναντι των ξένων, ιδίως όταν είναι φτωχοί και έγχρωμοι, αλλά δεν πρόκειται για πραγματικό ρατσισμό».

Η κυβέρνηση της Αιγύπτου, πάντως, ζήτησε επισήμως από το ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών, να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την προστασία των μειονοτήτων και των μεταναστών, που ζουν στην Ιταλία».

Στο σχετικό επίσημο ανακοινωθέν γίνεται αναφορά στην «εκστρατεία επιθέσεων» κατά των αλλοδαπών που εργάζονταν στο Ροζάρνο και στις δύσκολες καθημερινές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, «λόγω των συνθηκών κράτησης, της παραβίασης των οικονομικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων και της πρακτικής των υποχρεωτικών απελάσεων».

Πηγή: ANA

Διαβάστε και αυτό